Het team: Wilma, Peter, Tanja, Eerhard, Marino, Iris, Henny, Reinrie, Frank, Anke en ik

Vrijdag 31 maart

Na eerst nog een halve dag gewerkt te hebben en in de middag mijn huis opgeruimd te hebben was ik om half 3 klaar voor vertrek. Viel dat even tegen dat mijn trouwe auto-tje niet startte omdat ik de lampen had laten branden….. Dus na eerst heel de buurt door te zijn gegaan voor startkabels was ik tegen 4 uur dan toch eindelijk bij mn ouders en werd ik rond 5 uur opgehaald door Wilma en Peter.

Na Iris van het station gehaald te hebben zijn we naar het huis van Peter en Wilma gegaan, waar ook Tanja, Eerhard en Marino al waren.

De laatste spullen werden in de inmiddels al bomvolle auto’s gepropt en we waren klaar voor vertrek.

Die avond zijn we tot ongeveer 12 uur doorgereden tot ergens in Duitsland, vlak voor Neurenberg waar we in een hotel hebben overnacht.

Zaterdag 1 april

Na een kort nachtje en een goed ontbijt ( ja dat kunnen die Duitsers toch wel hoor) reden we rond 8 uur weer verder richting ons doel “Tuzla”

De hele reis is eigenlijk heel voorspoedig verlopen. Zaterdag was er niet zo veel verkeer op de weg, en we konden dan ook aardig door gassen.

Tegen de tijd dat we de Bosnische grens naderden was de spanning bij een aantal van ons bijna voelbaar. De Bosniërs kunnen soms erg lastig zijn wanneer je met een auto vol spullen de grens over wilt gaan.

En jawel, zo ook deze keer…..

Na het vaste riedeltje van auto’s open maken, vragen waar we heen gaan, en vooral wat we daar gaan doen en bij ons hebben was het in tegenstelling tot andere keren niet klaar.

Maja de tolk moest gebeld worden voor verdere uitleg aangezien de mensen bij de douane niet verder komen dan Bosnisch en een enkel woord Duits.

Wanneer we een volgende keer over de grens gaan moeten we zorgen dat we een complete lijst hebben met wat er in elke doos zit.

Na ruim een half uur vertraging door dit alles mochten we toch door.

De laatste 70 km waren aangebroken. Dit is een weg binnendoor. Onderweg was er in vergelijking met vorige keren niet veel veranderd. Nog steeds zijn sporen van de oorlog te zien aan zowel huizen als omgeving.

Ook werden we direct met onze neus op de feiten gedrukt wat betreft de zwerfhonden.

Aangezien het al donker was, was het best eng rijden omdat de honden soms met de auto’s mee rennen.

Rond 8 uur kwamen we aan in Hotel Bristol, inmiddels bijna onze thuisbasis wanneer we een week naar het asiel gaan.

Daar stond een heuse delegatie ons al op te wachten. Senad, Vincenzie, en ook Ljubo een man die voor ons gewerkt heeft was er.

Ook Virginia, een Australische vrouw die de afgelopen 2 maanden in het asiel heeft gewerkt als vrijwilligster was aanwezig.

Daarnaast waren ook de rest van de Nederlanders die op andere manieren naar Bosnië zijn gekomen al aanwezig.

Na ons een beetje opgefrist te hebben zijn we met z’n allen naar een Italiaans restaurantje gegaan om daar even wat te drinken en voor wie wilde wat te eten.

Tegen half 12 lagen we op bed, moe van de lange reis.

Zondag 2 april

Na al onze spullen in het asiel te hebben uitgepakt en onze “OK” te hebben ingericht kon het medische team aan de gang.

Zoals elke trip weer is het de eerste uren erg wennen, zowel aan de omstandigheden als aan je “collega’s”.

In tegenstelling tot eerdere trips was er deze keer een goede lijst met foto’s gemaakt van welke dieren gecastreerd moesten worden.

Een andere grote verbetering was de elektrische tondeuse. Dit gaat zoveel sneller dan scheren met wegwerp scheermesjes.

Ook het klus team ging hard van start. Ondanks dat het asiel steeds verder opgebouwd raakt zijn er altijd dingen die nog gedaan moeten worden zoals hokken bouwen, de 2 e schuur volledig dicht maken en rennen maken zodat we de groepen honden meer kunnen scheiden.

Een toilet lag ook in de planning om te maken en daar is dan ook mee begonnen.

Het duurde maar even of de eerste mensen stonden al aan het hek om naar hun hond of kat te laten kijken.

Iris, die de recovery onder haar hoede had, had al snel een goed bevolkte container.

Aan het einde van de dag hadden we ongeveer 21 honden in de recovery liggen welke verdwaasd rond zich heen lagen te kijken, nog suf van de narcose.

Net voor we wilden stoppen met opereren begon Beti, een oude Duitse herder raar te doen. Heel de tijd rondjes om ons heen draaien, en na goed kijken zagen we haar met de minuut meer opblazen en benauwder worden.

De angst van elke hondenbezitter werd hier werkelijkheid. Beti had een maagtorsie….

Na snel nadenken wat we zouden gaan doen en vooral welke hulpmiddelen we hierbij nodig hadden hebben we haar onder narcose gebracht en geprobeerd een stuk tuinslang via haar slokdarm richting haar maag te krijgen. Helaas was deze al zover gedraaid dat dit niet ging.

Operen was dan ook de enige optie.

Na snel Beti voorbereidt te hebben konden beide artsen aan de slag.

Toen de maag eenmaal in zicht was hebben we een grote naald hierin gestoken zodat het gas weg kon. En met resultaat je zag Beti weer slinken.

Tot daar weer het moment kwam dat de tuinslang eraan te pas moest komen zodat we nogmaals konden proberen alles uit haar maag te spoelen. Na even wroeten schoot de slang door en kwam al Beti’s eten naar buiten.

Creatief als we inmiddels zijn heeft Wilma een kleine limonade fles omgetoverd tot trechter zodat we water in Beti haar maag konden laten lopen om de maag te spoelen.

Henny heeft daarna de maag vastgezet zodat de kans op herhaling kleiner wordt.

’s Avonds zijn we pizza gaan eten bij hetzelfde restaurantje als waar we de dag ervoor al wat waren gaan drinken.

Henny en Wilma hadden een vergadering van het bestuur van Opstanak en zijn dan ook niet mee gaan eten.

Maandag 3 april

Voor Henny en Wilma was het alweer vroeg dag. De punten die de avond ervoor besproken waren met bestuur opstanak zouden vast gelegd gaan worden zodat een betere samenwerking zou ontstaan.

Echter had Nevenka na een nacht slapen hele andere plannen en stond niet meer achter de besproken punten.

Een behoorlijke domper kunnen we dus wel zeggen.

Op het asiel werd ‘s morgens een moederhond met 5 pups binnengebracht.

Ook stond iemand aan de poort met een Duitse herder die vreselijk agressief was, hij wilde zijn hond graag in laten slapen aangezien zijn zoontje en hij zelf al meerdere keren door het dier gebeten waren. En dit hebben we dan ook gedaan.

Ook 2 mannen stonden met hun kat aan het hek. Deze kat had een enorm grote melkklier tumor welke al enkele maanden geleden was open gebarsten.

Ondanks dat een pathologisch onderzoek vaak uitwijst dat de tumor kwaadaardig is, valt een dier met deze ziekte vaak wel te opereren. Bij dit katje, wat volgens mij nog helemaal niet zo oud was, was de tumor in zo’n ver stadium dat opereren niet zou gaan omdat we de wonde dan niet zouden kunnen sluiten.

Deze mannen kregen dus de mededeling dat we helaas niets meer voor het beestje konden doen. Ze hebben ervoor gekozen kun kat mee naar huis te nemen en haar zo lang het gaat te laten lopen.

Het klusteam gaat ook gestaag door, de eerste palen staan in de grond om afscheidingen te maken tussen de verschillende groepen honden. Verder is het toilet klaar, wat een luxe!!

Naast de normale operaties ( weer 22 ) hebben we vandaag helaas de beslissing moeten nemen om 2 pups te laten inslapen. Ze waren beiden zo ziek, dat het een groot lijden voor ze werd.

Halverwege de dag heeft Virginia besloten het asiel te verlaten.

Dinsdag 4 april

Steeds meer mensen komen aan het hek staan om hun dier te laten behandelen. Vandaag hadden we zelfs een wachttijd van ruim een uur.

Als eerst een vrouw met 2 katten. 1 was in het begin staduim van dracht van 5 kittens.

Ook zijn er 3 honden van eigenaren gesteriliseerd.

Voor mij persoonlijk denk ik dat dit de zwaarste dag geweest is.

Vandaag waren er naast de kat nog 2 honden in beginnende staat van dracht.

Daarnaast ook 2 teefjes uit het asiel die in vergevorderde staat van dracht waren.

Het eerste teefje had 8 pups, het 2 e 7.

Het blijft vreselijk de pups uit hun vlies te moeten halen, de navelstreng los te maken en ze dan de laatste injectie te geven.

Wie ben ik om te beslissen over leven en dood?

Je verstand weet dat het beter is en dat we niet anders kunnen. Toch zegt gevoel iets heel anders. Ze zijn zo volmaakt en onschuldig.

Al deze gevoelens en gedachten maken het voor mij op sommige momenten erg moeilijk en ook verwarrend.

Ik ben dan ook absoluut heel blij dat er ook deze trip weer verschillende mensen waren om op dit soort momenten even op terug te vallen. Bedankt dames!!

Halverwege de middag zijn een aantal politie mannen 2 oude politie honden komen brengen. Ze waren te oud voor hun werk en wilden ze niet zomaar in laten slapen. Waarschijnlijk zullen deze honden niet zo heel lang in het asiel verblijven. Zodra Bosnische mensen er lucht van krijgen dat er politiehonden in het asiel zitten zullen zij geadopteerd gaan worden. Het zijn immers goede waakhonden.

Tijdens het opereren moest de hulp van het klusteam nog ingeroepen worden. Een particuliere hond had een grote epulide ( gezwel van het tandvlees) in zijn bek. Het verwijderen hiervan is niet zo moeilijk. Maar hoe stoppen we het bloeden was deze keer de vraag. Het klusteam bracht uitkomst met een door de lasvlam gesteriliseerde en verhitte metalen verfroller. Hiermee kon de wond in de bek prima dichtgeschroeid worden.

Ook vandaag hebben we weer ruim 20 honden gecastreerd en gesteriliseerd.

Peter is met Senad op pad geweest voor materialen. Zo hebben onder andere 5 grote kennelvoorkanten met deuren op de kop weten te tikken en een aantal houten balken om een goed afdak te kunnen maken voor de honden.

Wilma heeft vandaag een lijst gemaakt met honden die voor opvang mee naar Nederland komen. Elke trip weer een moeilijke keuze aangezien we iedere hond een warm huisje in Nederland gunnen.

Beti doet het goed, Iris zorgt ervoor dat ze genoeg drinkt, en laat haar in heel kleine porties eten. Deze dame redt het wel.

Woensdag 5 april

Het begin aan de rennen is gemaakt. Ze komen allemaal in de 1 e schuur te staan en het gaat erg mooi worden.

Tanja en Eerhard hebben vandaag ook en begin gemaakt aan het hokkenproject. In Nederland hadden ze heel veel hokkaarten gemaakt en geseald. Deze moesten dus allemaal nog op de hokken getimmerd worden waarna een foto gemaakt moesten worden.

In de eerste schuur waren ze snel klaar. Ze hadden het genoegen kennis te maken met een stel kleine kuitenbijtertjes. Tja sommige mensen hebben ook altijd pech.

De andere plekken waar ze zijn moesten gingen gelukkig stukken beter. En veel hokken zijn inmiddels voorzien van een kaart.

Gelukkig weten steeds meer mensen van het asiel, niet alleen om een hond te brengen, iets wat regelmatig gebeurd, maar vandaag ook om een hondje te adopteren.

Dat zijn zulke mooie momenten en ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat dit je dag echt weer goed maakt.

Onverwachte dingen komen altijd aan het einde van de dag. Eerder deze week natuurlijk Beti. Vandaag had ik samen met Tanja, die zich in deze week als een echte assistent heeft laten zien!, een hondje een narcose injectie gegeven toen Tanja zei dat de hond mank liep.

Eenmaal suf hebben we naar dit dier gekeken en hij bleek een gebroken poot te hebben. Zowel Henny als Wilma waren niet op het asiel doordat zij in gesprek waren met gemeente en een door de stichting ingehuurde advocaat.

Dus heb ik hen gebeld. Henny zou naar het asiel komen en dan konden we de poot amputeren.

Totdat Henny aanwezig was zijn we druk geweest met het voorbereiden van de hond.

Ook bij deze operatie werd de hulp van “de klussers”ingeroepen aangezien we een zaag nodig hadden. Na deze steriel gemaakt te hebben kon Henny, met behulp van Anke, de andere da assistente, aan de slag.

Vanmiddag was Beti kwijt, niemand wist waar ze was, en in onze gedachten zagen we haar al ergens liggen. Gelukkig was dit niet waar en had een van de Bosnische mannen haar naar een ander veld verplaatst. Wat een opluchting.

Vanavond zijn Henny, Wilma en ik nogmaals gaan praten met Nevenka en de rest van bestuur Opstanak. De problemen die er zijn tussen de samenwerking worden groter en dit komt niet ten goede van de dieren.

Door de hulp van de door ons ingehuurde advocaat hopen we tot een goede oplossing te kunnen komen zodat onze samenwerking kan blijven bestaan.

Of dit ook daadwerkelijk goed zal gaan uitpakken zal de komende 4 weken gaan blijken.

Donderdag 6 april

Wat is er mooier om te zien dat Beti weer met haar bal en colafles speelt wanneer we morgens het asiel binnen komen. 3 dagen geleden was ze bijna dood en nu speelt ze weer als een jonge godin en daagt ze andere honden uit. Super!

De hond met de geamputeerde poot doet het ook goed. Ze heeft geluk dat ze vrij klein is, en dat er dus niet zoveel gewicht op haar nog overgebleven voorpoot hoeft te steunen.

De rennen in de eerste schuur zijn inmiddels helemaal af. En ze zijn hun geld meer dan waard.

Inmiddels zijn er met de materialen die er waren ook een aantal hardhouten hokken getimmerd.

Ook vandaag hebben we helaas een aantal beslissingen tussen leven en dood moeten maken.

Eerst een drachtige teef waarbij we de pups hebben moeten aborteren en euthanaseren.

Daarnaast een wat ouder hondje. Haar oogjes waren kapot waardoor ze niks kon zien. Op zich geen reden om haar te euthanaseren volgens ons. Ze waggelde nog altijd kwispelend door het asiel en had geen pijn aan haar ogen.

Dit was helaas niet haar enige probleem. Deze hond had een grote melkkliertumor die in bijna alle gevallen kwaadaardig zijn.

We hebben geprobeerd de tumor te verwijderen en ze zou dan ook direct gesteriliseerd worden. Toen haar buikje eenmaal open was zagen we echter dat haar eierstokken vergroeid waren met haar nieren welke uitzaaiingen hadden van de melkkliertumor.

Dit beestje had helaas geen kans te overleven.

Vanmiddag hebben we alle honden die mee naar Nederland gaan gevaccineerd, nagekeken en gechipt. Zij zijn dus klaar voor vertrek.

Vrijdag 7 april

Vanmorgen is Wilma samen met Maja de tolk naar Jasmin de dierenarts van Tuzla geweest. Allereerst om te praten en daarnaast ook om de Bosnische paspoorten in orde te laten maken.

Het medische team heeft tot ongeveer 1 uur door geopereerd en daarna ben ik samen met Henny de container gaan uitzoeken die vol met medische spullen ligt. Wilma had dit in September al gedaan maar helaas was alles niet zo ordelijk gebleven als hoe we het toen hebben achter gelaten.

Vandaag hebben we ook nog 3 katten gesteriliseerd. Reinrie wist een andere methode waarbij we de eierstokken vanaf de zijkant benaderen en dit hebben we dus toegepast bij 2 van de 3 katten. De 3 e kon niet aangezien zij drachtig was en we geen risico wilden nemen.

Vanmiddag is Ché een hondje uit Mostar gebracht. Dit kleine puppeke is gevonden door 2 jonge mensen daar en ze mochten het diertje niet houden van hun huisbaas. Na eerst een week bij mensen in Sarajevo geweest te zijn kwamen zij kleine Ché dus vanmiddag brengen.

Normaal gesproken zijn we niet zo happig om pups mee te nemen voor zo’n lange reis, maar dit kleine ding konden we niet aan zijn lot over laten.

Nog 1x zijn de zieke ( voornamelijk pups) bekeken door Henny.

Voor 2 pups hebben we helaas de beslissing moeten nemen te stoppen met hun behandeling. De antibiotica die de hele week al werd gegeven sloeg niet aan, en er was geen enkele verbetering aan de dieren merkbaar. En hoe moeilijk ook, wanneer we 2 opties hebben waarvan 1, die van het doorgaan met behandeling met het risico dat het dier een pijnlijke en nare dood sterft of 2 verder lijden voorkomen. Dan denk ik dat we in deze altijd voor optie 2 moeten gaan hoe vervelend dit ook is.

Rond 5 uur zijn we terug gegaan naar het hotel. Ché mocht ook mee en heeft zich voorbeeldig gedragen.

Tijdens het inpakken van onze tassen gaf deze kleine man duidelijk aan dat hij wel erg nodig moest plassen of poepen. Iris is snel naar beneden gegaan met hem, en niet voor niets kan ik jullie vertellen.

Toen iedereen klaar was kwam het moment om afscheid te gaan nemen. Reinrie, Henny, Anke en Frank zouden niet met ons terug reizen.

Na nog een groepsfoto gemaakt te hebben zijn we weer richting het asiel gegaan om de honden op te halen.

Eenmaal daar aangekomen stonden alle geluksvogels al aan het hek te wachten tot ze de bench in zouden gaan

Tanja, Eerhard en Marino hadden 5 honden in de achterbak welke niet in een bench zaten maar waren vastgezet aan het hondenrek.

De honden in de auto van Peter en Wilma stonden al vol met benches dus ook daar zaten de overgebleven honden vrij snel in.

We waren nog niet vetrokken of alle 18 honden lagen al in diepe slaap.

De terugreis ging heel voorspoedig. Net als op de heenweg was ook nu de spanning te voelen.

Zou alles wel goed gaan bij de grens, zouden de douanebeambten moeilijk gaan doen?? Vragen die door onze hoofden bleven spoken.

Niets van dit alles was waar gelukkig.

Bij elke grens mochten we, voor het eerst sinds 2002 zomaar overal doorrijden. We wisten niet hoe we het hadden zo blij waren we.

Na Oostenrijk konden we dan ook opgelucht ademhalen en met een gerust hart verder rijden richting Nederland.

Zaterdag 8 april

Na een lange reis kwamen we rond 1 uur aan in Herwijnen.

Hier stond al een grote groep mensen te wachten op onze komst, maar vooral wachtende op hun hondje.

Sommige voor vaste adoptie, sommige als opvang gezin.

Na een heel hoop geklets, het invullen van de nodige adoptie papieren en geluiden als ohhhhh en ahhhhhhh ging iedereen langzaam weer naar huis, samen met hun nieuwe (tijdelijke) huisgenoot.

Nawoord

Inmiddels zijn we weer een aantal dagen terug in Nederland.

Het was een week vol verschillende emoties. We hebben veel gelachen, maar ook weer veel gehuild. Persoonlijk ben ik dan altijd erg blij met de honden die dit feilloos aanvoelen en je met hun blije koppies een knuffel komen brengen juist op het moment dat je het even zo nodig hebt..

Iedereen heeft enorm veel gedaan en ondanks dat er altijd dingen zijn die nog moeten gebeuren denk ik dat we trots kunnen zijn. Niet alleen op al het werk wat we gedaan hebben, maar ook op ons als groep.

Elke trip weer is het weer afwachten wat voor mensen er mee gaan en hoe de samenwerking zal gaan.

Ook komen de eerste berichten over alle Bosnische geluksvogels via mail binnen, en dan realiseer ik me nog maar eens des te meer, daar doen we het voor!!

Willeke