Een aantal weken voor vertrek beginnen bij mij de echte zenuwen al te komen.

Veel medische dingen moeten nog voorbereidt worden, de thuisblijvers moeten geïnstrueerd worden hoe ze mijn nog altijd uitbreidende beestenboel verzorgen moeten. En zelfs in mijn slaap ga ik de tientallen lijstjes die ik in die weken maak keer op keer af om er zeker van te zijn dat ik alles wel bij me heb.

En dan is daar het moment van vertrek.

Om half 5 waren de mensen die vanuit Hardinxveld-Giessendam zouden vertrekken aanwezig, en na de laatste spullen te hebben ingeladen konden we rond kwart over 5 vertrekken.

Onze eerste bestemming was een parkeerplaats in Venlo. Hier stonden Marco, Veerle, Servee en Lilian al te wachten.

Na de auto’s volgetankt te hebben, de tankdop van Elzemarie te zijn vergeten en wat druiven van Marco en Veerle te hebben gegeten vertrokken we dan echt.

Zoals afgesproken hebben we tot ongeveer middernacht doorgereden om vervolgens in een hotel te overnachten. Zonder twijfel kozen we voor hetzelfde hotel als in april. En tja, of dit nu kwam door de zachte kussens en het goede bed, of zowel een Mac Donalds als een Burger King naast het hotel laten we maar even in het midden.

Na een korte nachtrust en een goed ontbijt vertrokken we rond kwart voor 9 weer in kolonne Op naar Bosnië!!

Hoe meer we de grens naderden, hoe misselijker ik werd, en hoe meer spanning voelbaar werd. Ondanks dat we weten dat we eigenlijk niets aan verboden middelen bij ons hebben blijft het spannend. De douanebeambten worden steeds “lastiger” en zetten ons ook deze keer weer zonder pardon voor bijna een half uur aan de kant.

Wanneer er dan eindelijk iemand naar ons toekomt, moet uiteraard de auto geopend worden. 1 doos openen in deze keer niet genoeg, en voor we het weten hangt de douane-man tot aan zijn middel in de achterbak van onze auto druk tussen de dozen en dekens graaiend.

Aangezien wij geen Bosnisch spreken, en de man geen Engels of Duits, besluiten we Maja onze tolk te bellen om het een en ander uit te laten leggen.

Daarna kunnen we gelukkig verder rijden, en komen we tegen 21.00 aan bij Bristol hotel in Tuzla waar ook de vrijwilligers Arnold en Renneke en Marlijn en Pim van de filmploeg al aanwezig zijn.

Deze laatste zullen ons heel de week volgen voor een Nederlands tv programma.

Na gezamenlijk wat gegeten te hebben gaan we snel slapen. Een drukke week staat immers voor de boeg.

Hoe zal het asiel eruit zien, hoe zullen de honden eruit zien, dat zijn enkele vragen die door mijn hoofd gaan wanneer we voor de eerste keer de berg naar het asiel weer oprijden.

Niet veel later worden mijn vragen beantwoordt, het asiel ziet er vrij goed uit, en ook de meeste honden doen het goed.

En zoals altijd geven ze ons een warm welkom.

De pups blijft echter een wat moeilijker onderwerp, een aantal pups ziet er dermate slecht uit, dat behandelen geen beter vooruitzicht meer biedt en euthanasie de enige optie is.

De werknemers geven zelf ook aan, dat er een aantal volwassen honden niet te houden is in het asiel. 2 door enorme agressie naar mens en dier, een 3 e door totaal gestoord gedrag.

We besluiten hiermee te beginnen, omwille van de dieren zelf.

Net als vorige keer heeft Nedim ook deze keer een lijst met foto’s voor ons van alle honden die gecastreerd moeten gaan worden in deze week.

Het zijn er beduidend minder dan vorige keren.

Zouden we dan nu echt zichtbaar verschil gaan bemerken? Ik hoop het zo…..

Het klusteam bestaande uit Marco, Peter en Elzemarie die later geholpen zouden gaan worden door Ljubo en Josien besluit een nieuw onderkomen voor de honden te gaan realiseren. Ondanks dat we weten dat we gaan verhuizen, weten we ook dat dit nog een tijdje op zich kan laten wachten, en de strenge winter houdt daar absoluut geen rekening mee.

Na het nodige denk- en tekenwerk wordt de schep gepakt voor het graven van een sleuf, en wordt het nodige hout gekocht.

Doordat ik zelf het grootste deel van de dagen in en rond de O.K container bezig ben mis je vaak wat anderen aan het doen zijn. Maar de vooruitgangen wat betreft het nieuwe onderkomen vielen werkelijk waar niet te missen!

Elke keer weer als ik de hoek om keek zag je meer palen overeind staan, werd wand na wand dicht getimmerd en leek het steeds meer op een echte schuur die echt de grond uit gestapt werd.

Na 3 dagen zagen en timmeren komen 2 betonwagens de vloer storten. Een enorme happening allemaal, en echt super dat dit binnen zo weinig tijd werd gerealiseerd.

Het geeft zo’n geweldig gevoel te weten dat weer een behoorlijk aantal honden verzekerd zijn van een droog en goed onderkomen deze winter.

Ondanks dat we geen echte taakverdeling hebben is het altijd weer apart te zien dat iedereen zijn plekje vrij snel gevonden heeft.

Josien maakt van totaal in de klit zittende “voddenbaaltjes” weer de meest frisse honden, die zo mee kunnen doen aan een schoonheids wedstrijd.

Renneke zorgt ervoor dat iedereen voldoende drinkt op warme dagen, zij het soms onder lichte dwang.

En Veerle maakt veel foto’s van alle honden, observeert hen, maakt aantekeningen en helpt iedereen waar ze kan.

Terwijl wij op het asiel druk in de weer zijn, is Wilma druk met gesprekken voeren met de plaatselijke dierenarts, de gemeente, de werknemers en met onze advocaat. Ook stond een bezoekje aan een mogelijk nieuw stuk land op het programma.

Dit laatste liep echter uit op een fiasco aangezien het stuk land helemaal niet te koop bleek te zijn, en de directeur van het bedrijf ook niets afwist van onze interesse in het land ondanks onze officiële aanvraag.

Op dat soort momenten is het lastig je geduld te bewaren en positief te blijven.

Ondertussen gaat het medische team, bestaande uit Arnold, Servee, Inge, Suze en mijzelf ook gestaag verder. De eerste dagen opereren we ruim 20 honden per dag en we zien de lijst met honden slinken.

Lilian heeft dan ook een grote taak aan alle honden verzorgen die in de recovery verdwaasd van de narcose voor zich uit kijken. En niet te vergeten het schoonmaken van alle benches en manden de volgende ochtend, zodat de nieuwe honden deze plekken weer kunnen invullen.

Aangezien we in tegenstelling tot Nederlandse dierenklinieken niet beschikken over de meest geavanceerde apparatuur, wat betreft bloedonderzoek en het maken van röntgenfoto’s en echo’s is het soms een groot raadsel wat we gaan aantreffen bij een hond.

Een voorbeeld hiervan is “Enika”. In april was zij een grote gespierde kruising pitbull. Alleen haar uiterlijk straalde al enorm veel kracht uit.

Deze keer was er echter weinig meer over van deze imposante hond en twijfelden we of we haar wel moesten steriliseren. We besloten toch te beginnen maar kwamen al snel tot de ontdekking dat er in Enika’s darmen allerlei processen gaande waren en we hierdoor hebben moeten besluiten haar niet meer wakker te laten worden.

Dezelfde beslissing moesten we maken bij een herder teef.

Het verschil waar ik eerder zo op hoopte wat betreft het aantal intacte honden blijkt werkelijk zichtbaar te zijn. Ook is er duidelijk verschil merkbaar wanneer we kijken naar het aantal drachtige teven dat geaborteerd moet worden.

Woensdag maak ik samen met Senad een extra rondje om er zeker van te zijn, dat de honden die gedaan zouden kunnen worden ook echt gedaan worden.

Met gevaar voor eigen benen moest ik toch echt tot de conclusie komen dat we woensdag middag 4 uur nog maar 3 honden hoefden te opereren. 1 teef heeft pups die nog te jong zijn om te scheiden, dus zij zal volgende keer aan bod komen.

De honden die we nog wel moeten doen hebben echter al gegeten en zullen de dag erop aan de beurt zijn.

Donderdag ochtend tegen een uur of 11 zijn we dan echt klaar met de hele lijst, en besluiten alle honden in het asiel te gaan ontvlooien en ontwormen.

Nooit eerder hebben we vlooien gezien bij onze honden, maar deze keer hadden sommige honden hele volkeren bij zich. In tegenstelling tot eerdere trips hebben we hier nu goed te tijd voor, tijd voor actie dus! In 2 groepen gaan we aan de slag en worden hierbij bijgestaan door de Bosnische mannen. In de rennen en hokken buiten zijn we redelijk snel klaar.

De grote loodsen binnen is echter een ander verhaal.

Na een paar uur hierin gewerkt te hebben krijg ik absoluut nog meer bewondering voor “onze” Bosnische mannen die hier dagelijks in werken. Wat een oorverdovend lawaai.

Doordat we alle honden bij het behandelen ook al hebben kunnen bekijken ga ik na afloop samen met Senad, Servee en Arnold nogmaals een aantal honden langs om te onderzoeken, pups te bekijken en aantekeningen te maken over het verdere verloop van deze dieren.

Samen met Wilma, de werknemers en Maja de tolk bespreken we wat we gevonden hebben, en overleggen over sommige te maken beslissingen.

Sommige dieren zullen behandeld gaan worden, een oude herder en een pup zijn al zo verzwakt dat we hen uit hun lijden verlossen.

Ook de beslissing voor de 2 nesten pups is gevallen. Deze dieren zijn eerder deze week onder een van de containers gevonden, en pas een paar dagen oud. Met de winter op komst, die in Bosnië al begin november begint hebben ze geen schijn van kans. Euthanasie is dan ook de beste en enige oplossing.

Ondanks dat we allemaal weten dat dit het beste is voor deze ukkies, is het elke keer weer vreselijk hard en oneerlijk hierover te moeten beslissen. Ze zijn zo volmaakt, zo onschuldig en mooi en de beslissing staat zo loodrecht tegenover mijn gevoel. Dit blijft voor mij dan ook elke keer weer het moeilijkste punt. Iets dat nooit zal wennen.

Uiteraard gebeuren er naast moeilijke dingen ook goede dingen zoals Bosnisch gezin die een hondje komt adopteren vanuit het asiel. Dat zijn absoluut dingetjes die je op de been houden en laten zien dat we door moeten gaan.

Aangezien Wilma, Maja en ik vrijdag naar de dierenkliniek zouden gaan om de paspoorten voor de honden te regelen, maken Wilma en ik donderdag een rondje door het asiel om de laatste honden te selecteren die hun geluk in Nederland zullen gaan beproeven.

Ook dit is elke keer weer een hele taak, want er zijn bijna 400 lieve honden, en een heel stuk minder adoptie plekken….

Na veel wikken en wegen zijn we er dan toch uit welke 15 honden met ons mee zullen gaan.

We gaan al vroeg naar de dierenarts toe want we hebben nog een aantal dingen meer te doen. Alle meegaande honden moeten klaar gemaakt worden voor vertrek. Wat betekend, vaccineren, chippen, een laatste keer nakijken en ook veel administratie.

Uiteraard wordt er ook veel geknuffeld met de honden, worden de laatste dingen besproken, en de eerste kennels in de nieuwe schuur gezet.

Vrijdag avond om 7 uur vertrekken we vanaf het hotel nog 1 maal richting asiel. Deze keer om de 15 meegaande honden op te halen die zoals altijd als een blok inslaap vallen.

Een dubbel gevoel. Blij voor de 15 honden die mee mogen, maar ook wetende dat er veel honden zijn die we weer achter moeten laten.

Na ruim 18 uur komen we aan in Herwijnen. Een enorme groep mensen staat ons en uiteraard de honden hier al op te wachten. Nadat we de honden eerst even rustig hebben laten wennen, en de meeste een waterval aan urine geloosd hebben is het weer tijd afscheid te nemen van de honden. Hun ( tijdelijke) baasjes staan te popelen hun nieuwe kroost te mogen vertroetelen en mee naar huis te nemen.

Inmiddels zijn we weer een aantal dagen terug in Nederland en gaan we langzaam weer verder met het normale Nederlandse leven.

Het was absoluut weer een zeer productieve week. Een week waarin iedereen keihard heeft gewerkt, waarin we hebben gehuild, maar zeker ook veel in hebben gelachen. Een week om trots op te zijn!

Hoewel dit de 6 e keer was dat ik meeging maakt het elke keer weer vreselijk veel indruk. Ik weet nog goed dat ik bij de 2 e keer dacht, ik weet wat me te wachten staat, en ben erop voorbereidt. Het tegendeel is waar. Het zien van de honden en het helpen in het asiel heeft elke keer weer zo’n impact. Dat is eigenlijk niet met woorden te omschrijven. Je kent de honden, je raakt meer betrokken, en het wordt een deel van je leven.

Soms vragen mensen me, als het steeds zo ingrijpend is, waarom stop je er dan niet mee?

Misschien voor hen een logische beredenering. En toch is dat niet wat ik wil.

Ondanks de hele impact en alle emoties die in een week de revue passeren laat het me ook weer heel bewust kijken naar het leven de dingen die echt belangrijk zijn, en wat ik wel en niet wil.

En ik weet ook, dat we elke keer weer als groep een stap dichterbij ons doel komen en een verschil voor de dieren kunnen maken!