VILI

12-08-08

Hallo Wilma,

Hier dan de beloofde informatie over Vili. Ze is nu inmiddels ruim twee jaar bij me en het gaat goed met haar. Wel merk je aan haar gedrag dat ze in de eerste jaren van haar leven veel narigheid heeft meegemaakt. Er is altijd nog een stukje angst bij haar aanwezig voor zowel mensen als honden. Vooral als ze zich opdringerig gedragen. Wanneer het eenmaal bekenden voor haar zijn geworden, kan ze blij en enthousiast reageren als ze hen ziet.

Haar reacties zijn nogal eens wisselend. Op mijn werk bijvoorbeeld kan ze het ene moment bij collega's bedelen om een aai. Het andere moment komt er iemand even faxen en hapt ze toe. Thuis ligt ze eerst lekker ontspannen naast iemand op de bank, een volgende keer gaat ze bij die zelfde persoon over tot de aanval. Vaak kan ik aan haar ogen zien hoe de zaken er intern voor staan. Voor mij zit ze dan weer even in een twillight-zone.

Vili is een hond met een gebruiksaanwijzing, en ik moet altijd alert zijn als er anderen in de buurt zijn. Maar daar ben ik inmiddels goed in getraind.

Voor de resterende 99% is ze vreselijk lief en heb ik er een heerlijke hond aan die ook nog eens goed bij me past. Thuis is ze erg rustig en ligt ze het liefst lui in haar mand of naast me op de bank. Ze heeft nog nooit iets stuk gemaakt en kan prima een paar uur alleen zijn.

Waaks is ze wel. Laat niemand het lef hebben om aan het huis te komen, ze gaat uit haar dak. De krant die zo rond 6.00 uur in de ochtend bezorgd wordt, laat ik dan ook maar buiten in een pot stoppen.

Nog steeds maken we iedere dag een flinke boswandeling. Dit heeft ze ook echt nodig. Er moet voor haar iets te beleven zijn. In het bos zijn dit natuurlijk de konijnen. Ook heeft ze al eens neus aan neus gestaan met een vos. Heel erg geschrokken is ze toen we een valkenier tegenkwamen die zijn roofvogel aan het trainen was. Die vogel fladderde en krijste zo enorm dat ze van schrik de benen nam en ik haar een heel eind verder pas tot stilstand kon krijgen. Iedere keer weer keek ze angstig achterom of ze niet na gezeten werd.

Wandelen in onze woonwijk vindt ze niet echt spannend, een beetje saai lijkt wel. Het enige waar ze in geïnteresseerd is zijn katten. En help als ze er een ziet. Dan gaat ze zo te keer dat mensen voor het raam komen kijken wat er gaande is.

Een keer waren de rollen omgedraaid. Een kat werd zo enorm nijdig dat Vili achter hem aanzat, dat hij zich omdraaide en achter háár aanging. Nou, en of ze snel de benen nam.

Sindsdien gaat ze met een boog om katten heen die blijven zitten en naar haar blazen. Alles wat hard wegsprint blijft echter iets om achteraan te willen.

De Soester Duinen zijn ook favoriet bij haar. Een prachtige, grote zandvlakte met daar omheen bos. De honden mogen er los lopen. Vili rent er nog steeds heel hard haar rondjes. Het lijkt of ze helemaal hieperdepiep wordt van de open ruimte en de vrijheid daar. (Ja Anita, ik heb het geluk er maar een paar kilometer vandaan te wonen). We komen daar trouwens veel buitenlandse honden tegen.

Nu zijn we net terug van een fijne vakantie in Austerlitz. Ik ga al jaren naar het huis van een collega als zij met haar gezin op vakantie is. Er is daar een enorme tuin, en als je het tuinhekje uitloopt, sta je in het bos. Wat een luxe.

Ik zorg er voor Max, een lieve labrador, en Minoes, de poes. Met de poes heb ik altijd te doen, want daar loert Vili steeds op. Ik verwen haar dan maar met extra lekkere hapjes.

Max en Vili zijn dikke maatjes en erg aan elkaar gehecht. Ze spelen veel samen. Eigenlijk is Max de enige hond waar Vili echt mee speelt. Normaal maakt ze met een scheef koppie enkele bokkensprongen, rent wat rondjes en dat is het dan. In Max heeft ze zoveel vertrouwen dat ze er mee durft te rollenbollen. Ik kan er naar blijven kijken.

Lieve groet voor jullie allemaal van Marian en Vili

14 juli 07

9 juli 07

Hallo Willeke,

Het gaat nog steeds lekker met Vili. Je hebt haar op de Podencodag gezien. Ze is erg lief, maar moet niet veel hebben van massa‘s. Of dit nu mensen zijn of honden.

Hoewel, massa’s konijnen zou ze denk ik wel heel prettig vinden! Als ik de updates van de andere honden lees, is ze daar beslist niet de enige in. We kunnen wel een jachtvereniging op gaan richten.

Ze is inmiddels gelukkig wel toeschietelijker naar mensen. Loopt nu uit zichzelf naar hen (bekenden) toe om aangehaald te worden. Ze vindt dit heerlijk, blijft er om vragen, maar heeft tijdens het aaien altijd haar staart tussen haar poten. Een vreemde combinatie.

Ze schiet ook nog wel eens in de angst. Laatst kwam er een man aan met een hondje. Vili moest hem niet (en ik ook niet, meestal zijn we het helemaal met elkaar eens) en liep angstig achteruit. Die man wou even flink doen en ging op haar af. Gooide tot overmaat van ramp ook nog de stok van zijn eigen hondje naar haar. Tja, dat was natuurlijk Bingo.

Ze was door dit voorval enige tijd van slag. Hier werd mijn baas weer het slachtoffer van. Wat heb ik het toch met hem getroffen. Ik mag Vili meenemen naar het werk, en als ze dan aan zijn broek gaat hangen begrijpt hij ook nog dat het angst is en geen agressie. Hij heeft vroeger als bijbaantje post bezorgd en heeft daarbij veel ervaring opgedaan met honden!

Vorige week gingen we bij iemand op bezoek die naar een appartement was verhuisd. Ik woon gelijkvloers dus Vili kent geen trappen. Nou, ze was ook niet van plan om er kennis mee te maken. Ik heb haar drie trappen omhoog moeten tillen en idem weer naar beneden. 20 kg. Pfff.

Soms vraag ik me wel eens af hoe Vili zou zijn als ik al een hond in huis had gehad. Ze heeft nu alles alleen moeten ontdekken. Ze had geen voorbeeld en geen maatje die haar meenam op zoektochten of die haar bescherming kon bieden.

De laatste tijd komen we regelmatig een Setter tegen. Die hond wil ook het liefst zijn eigen gang gaan, maar als er bijvoorbeeld duiven opgejaagd moeten worden of er komen andere honden bij, gaan ze er als span eens even goed tegenaan. Vili heeft dan ineens een durf waar je versteld van staat.

Vandaar zo mijn gedachtes. Helaas, een hond erbij is op dit moment nog niet mogelijk.

Maar we redden ons wel, en ik weet zeker dat Vili het prima naar haar zin heeft zo. Ze zou maar jaloers worden, want dat is ze dus wel. Heeft ze zichzelf aangeleerd.

Uiteindelijk ‘groeit’ ze dus nog steeds. Er vinden geen spectaculaire veranderingen meer plaats, maar het zijn juist de kleine, spontane gebeurtenissen die zo verrassend zijn om te zien.

Het is echt elke dag genieten van haar. En als ik haar zo zie, geniet zij ook volop van haar huidige leven.

Lieve groet voor iedereen van Marian en Vili

19 febr 07

Hallo Willeke en alle anderen,

Ja hoor, hier gaat alles prima. Het wordt in april alweer een jaar dat Vili hier is. Er hebben zich bij haar in deze periode heel wat veranderingen voorgedaan.
Inmiddels is ze een stevig en vrolijk hondje geworden. Ze kan nog wel eens angstgedrag vertonen (ze heeft al bij heel wat mensen aan de broek gehangen), maar dat is al stukken minder dan in het begin. De angst voor mensen heeft ze redelijk overwonnen, maar ze zal nooit eens uit zichzelf iemand spontaan begroeten.
Met grote of opdringerige honden wil ze niets te maken hebben, loopt met de staart tussen de benen een rondje voor ze om of geeft een knauw van "wegwezen". Met kleine, liefst wat onderdanige hondjes wil ze wel spelen. Spelen betekent voor haar heel hard rondjes rennen om de andere hond heen die, gezien haar tempo, vervolgens het nakijken heeft. Echt samen spelen doet ze niet. Zo weet ze ook nog niet wat ze met speelgoed aan moet.
In huis is ze heel rustig. Niet verwonderlijk, want ze loopt iedere dag 1,5 uur in het bos en wordt daarnaast ook nog eens uitgelaten. Ik ga graag naar het bos omdat het niet prettig lopen is met haar aan de lijn. Het is net een stuiterbal, ze is volledig gericht op haar omgeving en zwiept van links naar rechts. Om nog maar niet te spreken over poezen die we tegenkomen. Bij het idee dat ze straks misschien de poes van de overburen ziet, begint ze binnen alvast te janken.
In het bos loopt ze altijd 100 meter voor me uit. Ze loopt snel, kan niet anders, zo is haar drive. Als er mensen langslopen in een hoog tempo, gaat ze er zo achteraan. Als er maar vaart in zit!
Ze duikt vaak de struiken in, want ze jaagt enorm, maar komt altijd weer bij me terug. Ik kan gewoon rustig doorlopen. Knap van haar en geruststellend voor mij. Ik moet wel regelmatig wondjes bij d'r behandelen die ze heeft opgelopen in de struiken of aan het prikkeldraad.
Ze is gek op open zandvlaktes. Daar gaat ze heel hard rondjes rennen en maakt daarbij zigzag bewegingen. Prachtig om te zien. Ze is dan zo blij. Zelfs andere mensen zien dat en geven aan dat ze het zo'n vrolijk hondje vinden. Als ik dat hoor, schiet ik meestal even vol. Ik hoef je niet uit te leggen waarom.
Je ziet dus dat het goed gaat met Vili en daar ben ik zelf natuurlijk ook reuze blij mee. Ze is voor mij vreselijk lief en ik kan ook alles met haar doen. Ze vertrouwd me volledig. We hebben het goed zo samen.

Lieve groet van Marian en Vili
 

April 2006

Vili heeft, na jaren in het asiel te zijn geweest, eindelijk een echt thuis gekregen. Marian heeft haar geadopteerd en zal er alles aan doen om Vili het leven te geven wat ze al die tijd gemist heeft. Wij wensen Vili en Marian alle geluk en hopen dat ze nog lang van elkaar mogen genieten.