De eerste wandeling met mensen die een hond uit Bosnië hebben geadopteerd.

Schrijven kan niet op tegen beelden, maar het kan misschien de beelden wat ondersteunen. Het filmpje geeft een zeer levendige indruk van de dag die,bij sommigen, begon in twijfel.

Om 12.00 uur verzamelen op de parkeerplaats op de Rozendaalse Heide.

Nog niet vertrokken van huis, kwamen de eerste telefoontjes al binnen: "gaat de wandeling wel door, want bij ons sneeuwt het al een beetje?", "ik weet niet of ik kom want in Amsterdam regent het erg en om nou zo'n eind te rijden en in de regen te lopen......"

Na telefonische ruggespraak werd besloten gewoon door te gaan, er zijn er al onderweg en het weer zal best meevallen. Je kunt hooguit nat worden en een beetje hondenbezitter kan dat hebben! Dus, van alle kanten van het land, op naar Rozendaal, bij Arnhem.

Het was een vreemde ervaring. Allemaal mensen die elkaar niet of nauwelijks kennen, komen bij elkaar met een hond uit Bosnië. Er werd kennis gemaakt en honden goedendag gezegd.

Wilma had de dag van haar leven(-swerk) en kon niet genoeg krijgen van het schouwspel.

Uiteindelijk gingen we van start onder uitstekende leiding van Janneke die het gebied op haar duimpje kent. Een groep van ongeveer 30 personen, groot en klein en een roedel van in de 30 honden, overigens niet allemaal uit Bosnië maar wel behorend tot de club.

Toen de honden die los konden eenmaal los mochten, was het een feest om naar te kijken. Alles rende en speelde door elkaar. Geen onvertogen woord is er gevallen tussen hen.

De honden die niet los konden hadden daar zichtbaar de bale van. Zelfs Tom die nog erg onzeker was in het begin, had op het laatst heel veel zin om mee te rennen.

De groep was langerekt, velen praatten harder dan dat ze liepen, Wilma was steeds bang dat er honden kwijt zouden raken, maar dat gebeurde natuurlijk niet.

De baasjes kennen hun beestjes en het was goed te zien, dat de honden stuk voor stuk hun baasjes goed in de gaten hielden en hen steeds weer opzochten onder het rennen, zoals het hoort. Er werd veel gelachen om de rare sprongen en racepartijen van al die leuke honden. Ieder liep om beurten met anderen te kletsen dus ieder zal zijn/haar eigen herinneringen hebben bij deze bijzondere bijeenkomst.

Hilarisch was het moment waarop Jack in een plas water ging liggen alsof het hartje zomer was. Andere honden gingen minder voortvarend te werk en namen genoegen met een slok uit de plas.

Het weer viel uiteindelijk reuze mee, we hebben een beetje sneeuw gehad. Een zonnetje zou mooier geweest zijn, maar ja, er blijft altijd iets te wensen over.

Het heeft mijn dag in ieder geval absoluut niet bedorven, integendeel.

Jammer genoeg kon Edith, mede initiatiefneemster van dit evenement, zelf niet meelopen. Op het filmpje is ze met krukken te zien en ze nam aan de start van de wandeling afscheid van de groep. Na afloop werden we door haar man Jaap naar Prins Heerlijk gebracht, waar we nog na wat na konden praten. Hoewel het even duurde voordat iedereen voorzien was van de warme chocolademelk namen we rond 15.00 uur met een voldaan gevoel afscheid van elkaar. Voor herhaling vatbaar, was de gedeelde mening.

Ik was van plan geweest onder het lopen het een en ander op te schrijven (in het begin van het filmpje heb ik de papieren daarvoor nog dapper in de hand: ik ben de grijze met krullen,  een erg rode jas en een rugzakje.) Maar al snel gingen de papieren het rugzakje in.Geen tijd, te nat en onhandig om te lopen, te kijken, te genieten en schrijven tegelijk.

Dit verslagje komt dus zomaar uit het blote hoofd, maar dankzij het filmpje blijven de herinneringen vers en levend. Bedankt Peter, mooi gedaan.

Bedankt allemaal voor het laten welslagen van deze dag, goed gedaan. Ik heb genoten, de honden hebben genoten en iedereen heeft genoten, denk ik. Tot een volgende keer.

Myriam Bakens