Verslag van Veerle, Marco en Lilian van 27-12-06 tot 31-12-06

Tuzla 27-12 t/m 31-12-2006

De afgelopen tijd is er heel wat gaande in het asiel zoals jullie weten, een reden temeer om het met eigen ogen te gaan bekijken en polshoogte te gaan nemen. Op 27 december zijn we dan ook naar Tuzla afgereisd. We gingen er deze keer wel met een heel ander gevoel naar toe dan normaal. Spannend, wat staat ons te wachten, hoe is de situatie nu precies en hoe zullen ze op ons gaan reageren?
De heenreis naar Tuzla verliep heel goed. We hadden zelfs ruim 100 kg hondenvoer bij ons, geschonken door Super Pet’s Place Heerlen. De douane in Bosnië keek even in de kofferbak met de vrag of we er handel mee gingen doen en zoals gebruikelijk was ons antwoord: “No, this is for the dogshelter in Tuzla”. Dit was een correct antwoord en we mochten doorrijden.
De volgende stop op onze reis was het tankstation, waar we eerder begin december met Ellen twee hondjes hadden leren kennen. Eentje daarvan had een verwonding die ontstaan was door een haarklit. De klit hadden we verwijderd en volgens Ellen zou de wond uit zichzelf moeten gaan genezen en dat was gelukkig ook zo, hij zag er goed en gezond uit.
We gaven de honden voor alle zekerheid nog even wat te eten, maar ze hebben er niet uitbundig van gegeten, waaruit blijkt dat de eigenaar de hondjes goed genoeg voert, dat was ze ook aan te zien, en voor ons een geruststelling dat het goed met ze ging en konden we onze reis met een gerust hart voortzetten.

28-12-2006
Om 12:30 uur kwamen we bij het asiel aan en het eerste dat ons opviel was dat alle honden rondliepen met goed gevulde buikjes en dus sterk genoeg zijn voor de strenge winter die komen gaat, maar gelukkig nog niet zo erbarmelijk aan de gang is als normaal voor deze tijd van het jaar. Verder zagen we twee ex-medewerkers (die nu werkzaam zijn voor Nevenka), en nu niet goed meer weten wat ze moeten doen. Wij hadden van tevoren afgesproken ze zoveel mogelijk te negeren, ons gewoon te gedragen en ons alleen maar met de honden en met onze eigen nieuwe medewerkers bezig te houden.
Virginia had vol verwachting op ons gewacht, maar moest helaas na 15 minuten met de advocaat mee naar het politiebureau. De politie had ‘s morgens namelijk haar paspoort in beslag genomen. Nevenka doet er alles aan om haar uit het asiel te krijgen.
De oud-medewerkers die door Nevenka zijn ingehuurd kijken alleen maar wat rond, steken geen hand uit om te helpen en rapporteren alles aan Nevenka wat Virginia en onze nieuwe medewerkers volgens hun allemaal verkeerd doen.
Een ding kunnen wij iedereen die dit leest verzekeren en dat is dat Virginia en haar mannen keihard werken en de honden heel goed verzorgen. Dankzij Virginia die precies weet hoe ze de medewerkers moet inwerken, begeleiden en coachen. Een kei van een vrouw. Ze heeft weer structuur gebracht in het asiel en de honden zien er dan ook veel en veel beter uit.
In de loop van de dag probeert Vincencie (een oud medewerker) contact met ons te krijgen, hij doet dat voorzichtig. Hij tracht Virginia in een kwaad daglicht te stellen door te beweren dat ze niet goed voor de honden zorgt (een lachertje). Wij reageerden dan ook voor hem niet zoals hij had verwacht, door te zeggen dat de honden er veel gezonder en beter gevoed uitzien dan in de tijd dat hij er voor zorgde. Hij gaf de moed echter niet zo gauw op en even later probeerde hij het opnieuw en loodste hij ons naar een door Virginia nieuw gemaakte kennel waar 4 honden in zaten. Hij probeerde er ons van te overtuigen dat deze honden er zeer slecht aan toe waren. Maar wij kenden deze honden en wisten dat deze honden in de tijd van Vincencie, september 2006, er veel slechter aan toe waren en dat ze in een hokje van 2,5 m2 leefden. Hij is er toen door Wilma op gewezen dat ze daar iets aan moesten doen, maar dat heeft hij dus niet gedaan, maar Virginia wel. De honden zitten nu in een veel ruimere kennel van 6 m2 en ze lopen iedere dag 2 uur vrij rond en krijgen extra voer. Dat was dan ook duidelijk aan de honden te zien, ze zagen er veel beter uit en hadden weer zin in het leven en dat was in september 2006 niet het geval. Uiteraard hebben we Vincencie hierop gewezen waarop hij boos weg liep. Zijn plannetje was mislukt !!
Ook als Veerle alleen liep om foto’s te maken van de honden kwam Vincencie steeds achter haar aan lopen, wat erg vervelend was, daardoor heeft ze niet alle honden kunnen fotograferen want ze voelde zich daardoor uiteraard niet op haar gemak.
Als afsluiting van de dag hebben we ’s avonds een afspraak gemaakt met de advocaat die bezig is om het asiel te helpen door een convenant op te stellen. We hebben 2 uur met hem gesproken en hij heeft ons alles uitgelegd.
Daarna zijn we nog naar Virginia gegaan om spullen voor de honden bij haar af te geven en de lonen voor de medewerkers te bespreken. Dat hebben we kort gehouden want we waren allemaal doormoe.

29-12-2006
We hadden ’s ochtends bij het ontbijt alle loonzakjes voor de medewerkers in orde gemaakt die Wilma ons had meegegeven en gaven deze bij aankomst aan Virginia. Virginia riep de medewerkers bij elkaar en onder het genot van een kopje koffie deed ze een hele mooie toespraak en bedankte ze de hardwerkende mannen voor hun inzet van de afgelopen maand en iedereen was zienderogen tevreden.
Lilian en Veerle gingen daarna aan de slag om de honden uit te zoeken die mee naar Nederland gaan en Marco ging een probleem oplossen.
In september 2006 was er door het klusteam een loods gemaakt, maar had het klusteam gezien de tijd niet helemaal afgekregen zoals jullie weten. Wilma had met Senad (een oud medewerker, die nu werkt voor Nevenka) afgesproken dat hij een klusjesman zou regelen die alles af zou maken. Senad had daarbij ook nog hout nodig voor € 75,-. Wilma had hem het geld gegeven om dit te kopen. Maar Senad heeft het geld nooit daarvoor besteed en het zelf gehouden. Het hout was wel geleverd maar de leverancier was nooit betaald. In overleg met Wilma is besloten dit te gaan oplossen met de leverancier, want volgens Virginia is het die heel goedkoop hout kan leveren en waarmee goed zakendoen is. Volgens Virginia kunnen we geen betere leverancier krijgen. Dus wordt de goeie man betaald en zijn het dus weer € 75,-- extra die SDB kwijt is en waarvan we eten voor de honden hadden kunnen kopen, gggggrrrrrrrrrrrrrr!
Vandaag wordt er ook hooi gebracht met twee paarden en een kar om de honden warmte te geven in hun hokken. Virginia en de mannen moeten hard werken om het hooi te bergen en de 2 mannen van Nevenka kijken alleen maar toe en steken geen hand uit.
Virginia moet ook weer terug naar het politiebureau om haar paspoort weer op te halen. Tot haar ergernis kost dit haar 2 uur (kostbare tijd voor Virginia en de honden) en tot overmaat van ramp krijgt ze haar paspoort nog steeds niet terug. Schertsend merkt Virginia zelf op, dat het haar niets uitmaakt, want wat moeten 400 honden nou met haar paspoort en bovendien kan ze het zo ook niet kwijtraken als het op het politiebureau ligt.

Wij: Marco, Veerle en Lilian kunnen aan het einde van de dag alleen weer vaststellen dat alle honden goed verzorgd worden en als er een hond niet zo goed uitziet wordt daar meteen werk van gemaakt en krijgt de hond extra zorg en eten.

30-12-2006
Na het ontbijt zijn we eerst inkopen gaan doen voor de reis terug. We wilden Virginia verrassen met nieuwe harken (die ze heel hard nodig heeft) maar helaas was de winkel vanwege de Bosnische feestdag gesloten.
Maar weer snel naar het asiel. Hier hebben we de auto in orde gemaakt voor de terugreis met de honden en de laatste knopen doorgehakt in overleg met Wilma welke honden nu mee naar Nederland gaan, want dit laatste is toch altijd even moeilijk, want je moet er ook weer zoveel achterlaten.

We hebben als blijk van waardering de nieuwe medewerkers als afscheid nog getrakteerd op gebak en zijn toen terug naar het hotel gegaan om even voor te slapen voor de lange terugreis, wat uiteraard niet lukte door de spanning.
Om 16:00 uur zijn we voor de laatste keer teruggereden naar het asiel, Nevenka’s mannen waren gelukkig al weer weg.
Lilian en Marco konden dus in alle rust de honden die meegingen inladen, Veerle was ineens 10 minuten spoorloos verdwenen. Dat was te verwachten, ze wilde nog even onder vier ogen afscheid nemen van haar troetelhondje Ms. Parkinson.

Nadat de 10 honden ingeladen waren hebben we geëmotioneerd afscheid genomen van een keihard werkende Virginia en geprobeerd haar nog wat kracht te geven door haar een hart onder de riem te steken. Met tranen in onze ogen zijn we weer richting Nederland vetrokken.
De eerste 500 km waren gezien de dichte mist niet echt gemakkelijk af te leggen en best gevaarlijk. Aan de grens van Slovenië deed ook nog een dronken douanier moeilijk, maar na telefonisch overleg met Wilma is dit gelukkig goed afgelopen.

Op 31-12-2006 om 13:15 uur kwamen we uiteindelijk weer aan in Herwijnen, waar we warm werden onthaald, met soep van Wilma (vegetarisch en overheerlijk) en oliebollen van Ellen (om te smullen).
We hebben die nacht van de jaarwisseling en het vuurwerk niet veel meegekregen, want we waren werkelijk doodop. Maar de laatste dag van het jaar hebben we mooi kunnen afsluiten door toch wéér 10 honden een betere toekomst te schenken!
En volgend jaar gaan we er weer vol tegen aan!

Groetjes,

Lilian, Veerle en Marco