Verslag van Veerle, Marco en Ellen van 07-12-06 tot 11-12-06

Na lang beraad hebben we besloten naar Bosnië te gaan. Deze trip was vooraf al heel bijzonder, want Wilma zou voor de eerste keer niet mee gaan als er hondjes gehaald zouden worden.

Voor ons dus een hele grote uitdaging om dit tot een succes te laten worden, want iedereen die Wilma kent weet dat ze zoiets niet zomaar doet zonder daar eerst zelf heel goed over na te denken. Wilma heeft besloten dit een keer te doen, mits alles van te voren goed is geregeld. Tanja , Willeke en Wilma hadden van te voren alles voorbereid, wat nodig is om de hondjes die wij gingen halen mee te nemen.

Tanja is zelfs helemaal naar Hoensbroek gekomen om het een en ander uit te leggen en toe te lichten, want alles met de post opsturen was geen garantie dat wij alle spullen (identificatiechips,chipreader, foto’s van de honden die sowieso mee moeten ect.) op tijd zouden hebben. Verder heeft Tanja er uiteraard een super mooie Bosnische honden dag van gemaakt, want Boris en Tigra waren er ook bij. Volgens ons moesten zij in opdracht van Wilma mee om het werk van Tanja te controleren, maar ook zij moesten vaststellen dat Tanja dit soort klussen zeer degelijk aanpakt.

Wij: Veerle, Marco en Ellen waren van te voren ook al bezig het een en ander voor te bereiden, want we wisten dat we dit foutloos moesten aanpakken. Van te voren besproken wat ons doel is en hoe gaan we dit aanpakken van begin tot eind. Effectief zijn we maar 2,5 dag daar en dan kun je geen nieuwe loods bouwen of iets dergelijks.

07-12-2006

Op 7 december zijn we om 17:30 vertrokken vanuit Hoensbroek met vol bepakte auto (dekens, manden, lakens, handdoeken, 25 meter kippengaas, ect.) richting Bosnië met na een half uur rijden meteen te stoppen bij een Burger King. Dit laatste is toch wel een zeer belangrijke stop, want een reis van 1479 km in +/-15,5 uur afleggen kan niet met een lege maag.

08-12-2006

Op 8 december stoppen we s’morgens bij een tankstation in Orasje (gelijk over de grens in Bosnië) om daar onze geschikt bevonden schoenen aan te doen om dan direct naar het asiel te gaan want slapen kan s’avonds ook nog. Op dat tankstation ontmoetten wij direct twee honden. Één is een oudere herder, Lula genaamd, en de andere zijn kleinere vriend. De tweede hond had iets op zijn rug dat we hebben verwijderd en verder konden we vast stellen dat de twee honden er goed uitzagen, uiteraard niet zo zoals wij hier in Nederland gewend zijn, maar gezien de levens omstandigheden daar hebben zij het goed.

En nu richting het asiel…..richting onze geliefde Roka, Beti, de 'Truba look a like' en de vele andere honden.

Als we aankomen op het asiel worden we door iedereen verwelkomt. Waar wij ook nieuwsgierig naar waren was natuurlijk Virginia want we hadden al veel over haar gehoord.

Ze stelt zich voor, wij stellen ons voor, en meteen gaat ze weer aan het werk want de honden moeten verzorgd worden. We moeten haar regelmatig opzoeken want Virginia is druk druk druk, de honden in het asiel betekenen werkelijk alles voor haar en ze gunt zichzelf geen tijd voor andere dingen. Virginia was heel blij met de dekens, lakens ect, maar met name de handdoeken en de rol kippengaas.

Dankzij het kippengaas wilde ze wel een half uurtje bij haar thuis opofferen voor ons zodat we met elkaar een kop thee konden drinken. We hebben toen meteen afgesproken dat we dat die avond zouden doen.

Het knuffelen, aaien en toespreken van de honden heeft ons een menig uurtje gekost. Het gevoel was zo heerlijk om weer terug in het asiel te zijn dat we helemaal vergaten dat we een lange trip achter de rug hadden en de vermoeidheid verdween als sneeuw voor de zon.

Veerle, die ontzettend blij was om Roka weer te zien en te knuffelen, heeft natuurlijk dagelijks een tijdje met Roka doorgebracht. Roka die anderhalf jaar aan de ketting had gezeten, loopt nu los in een ren samen met Gollum. Dankzij Virginia is Roka weer gelukkig met zijn vrijheid. Virginia bedankt hiervoor.

Nadat we de hondjes uitgebreid geknuffeld hadden neemt ieder van ons een taak op zich. Ellen voorziet de honden van schone dekens en een schone ren. Veerle bereid samen met Virginia de honden maaltijd en vervolgens voeren ze de honden.

Er valt Veerle meteen een bepaald hondje op, Virginia stelde haar voor als Ms Parkingson. Ze word zo genoemd omdat ze zenuwtrekjes heeft in haar poten, maar de naam werd al gauw Jumping Jacky en werd verbasterd tot Jumpy. Elke avond voor Virginia naar huis gaat wikkelt ze Jumpy in een warm dekentje, want 's nachts koelt het erg af.

We hebben ook kennis gemaakt met Cole, de rechter hand van Virginia. Hij is de taxichauffeur, tolk, haalt alle spullen op die Virginia nodig heeft en nog veel meer. Deze jonge man heeft ons laten zien dat hij een grote aanwinst is. Wij weten dankzij hem waar we snel een goede pizza kunnen eten, lpg kunnen tanken in Tuzla, en het tweede landgoed wat niet te koop bleek te zijn is toch te koop dankzij zijn zoekwerk ect.

Om 16:00 uur zijn naar het hotel gegaan om wat uit te rusten. Daarna even naar Maja (de tolk van Wilma) en om 19:45 uur waren we bij Virginia thuis. Het half uurtje is anderhalf uur geworden, ze heeft ongeveer haar levensverhaal verteld en het reilen en zeilen in het asiel. Dit kan normaal niet in zo’n tijdsbestek maar zij kan dat…We hadden ook nog een afspraak gemaakt om voor de volgende dag naar Orasje te gaan, maar niet om 04:30 uur s’ochtends zoals Virginia dat wilde maar gewoon om 13:30 uur met Cole als vertaler.

Om 21:15 uur zijn vertrokken bij Virginia om pizza te gaan eten met Cole en even na 22:30 uur lagen we gestrekt.

09-12-2006

Om 07:00 uur gaat de wekker en begint de nieuwe dag.

Na heel wat hondenpoep te hebben opgeruimd gaan Ellen en Veerle de hondjes observeren. Buiten de vijf waar we al de foto’s en de namen van hadden, moesten er nog 5 plus 1 gekozen worden. De plus 1 moet 'Popcorn' (Maggie) worden, want voor dat hondje is Marco als een blok gevallen. Met de omheining was het een en ander niet goed en Marco heeft wat noodreparaties uitgevoerd.

Om dit te doen heb je gereedschap nodig maar al vlug blijkt dat er veel gestolen is. Bijna twee weken geleden is er ’s nachts ingebroken in het asiel en is er gereedschap en nog andere spullen weggehaald. Van al het elektrisch gereedschap is op een slechte boormachine na alles weg. We verdenken de ontslagen mannen ervan. Maar we kunnen natuurlijk niets bewijzen. De politie weet er van, maar kan weinig of niets doen. We hebben Wilma telefonisch ingelicht. Virginia had de inbraak natuurlijk gelijk laten weten aan Wilma maar Virginia wist niet precies wat er allemaal weg was. Het is dus erger dan we gedacht hadden. Nu moeten we weer van voor af aan beginnen met het inzamelen van gereedschap.

Het lasapparaat is ook gestolen waardoor reparatie aan div. poorten niet mogelijk is, want deze hebben door de inbraak flink geleden. Dit is erg pijnlijk, maar we kunnen er nu weinig aan doen. Het zal het proces om daar weg te gaan naar een ander plaats alleen maar versnellen want hier is niemand bij gebaat.

Om 13:30 uur wilden we naar Orasje gaan, maar dat werd uiteindelijk 14:15 uur omdat Virginia nog wat werkzaamheden af wilde hebben en de taken moest verdelen onder de mannen. Onderweg was vooral Virginia aan het woord en foto’s aan het maken. Toen we aankwamen zagen we een mooi en netjes verzorgd asiel met 70 honden, we hebben gefilmd en foto’s gemaakt. Ze vragen al vele jaren onze hulp en we zijn aan het bekijken naar een eventuele samen werking. Er ligt een mooi vlak grondgebied achter en naast het asiel, maar er zijn een paar probleempjes. Zij hebben al brieven geschreven naar de gemeente met het verzoek om nog wat land er bij te kunnen krijgen e.d. maar hebben tot op heden nog niets gehoord. Elektriciteit is er ook niet. Na een uurtje op bezoek in het asiel te zijn geweest gaat de reis van 75 km weer terug naar Tuzla.

Aangekomen in Tuzla nemen we afscheid van Virginia en Cole. Wij gaan met z'n drieën eerst wat uitrusten en dan een hapje eten. Het is een gezellige avond geworden en eenmaal terug in het hotel kwamen er al snel zzzzzzzzzzzzzzzzzz geluidjes, want we waren bekaf.

10-12-2006

Tijdens het ontbijt volgt nog wat overleg over de honden die meegaan want om 12:30 uur komt Sandra, de nieuwe Bosnische dierenarts, en dan moeten alle honden worden gecontroleerd, gechipt en ingeënt.....'Popcorn' (Maggie) gaat ook mee !

Sandra is een grote aanwinst voor de stichting zoals wij hebben ervaren. We hebben met haar gesproken over de plannen die zij heeft om een nieuw asiel op te starten en wij kunnen alleen maar zeggen dat dit voor 99% heel goed klinkt. Dat ene %-tje konden we helaas niet meer zien, want daar was geen tijd meer voor.

Om 19:30 verlaten we het hotel en komen we aan bij het asiel om 11 super mooie en lieve hondjes in de auto te zetten, maar bij het tiende hondje bleek dat 'Vlindertje' niet in de buurt van de caravan zat. We hadden namelijk voor we naar het hotel gingen alle honden die mee zouden gaan naar Nederland apart gezet bij de caravan. We hebben met man en macht gezocht en de stress liep behoorlijk op want het is donker en waar zou Vlindertje zijn ? Vlindertje is klein en kan dus overal makkelijk langs en onder door.

Na 45 min zoeken hebben we haar gevonden onder het oude hok van Roka. Gelukkig, Vlindertje is weer terecht en Sandra zei meteen: “er kan jullie niets meer gebeuren op de terugreis”

Om 20:30 uur gaat de trip terug richting Herwijnen en Wilma stuurt ons een sms dat ze het in haar broek doet van de zenuwen…..Wij niet hoor.....ahum.

De terugreis verloopt, op een bijna botsing bij een van de tolwegen na, heel goed. De honden waren rustig en hebben bijna heel de reis geslapen.

Even voor Herwijnen zijn we even gestopt om naar de wc te gaan en de zakdoeken alvast klaar te leggen want je weet maar nooit.

Om 14:48 uur op 11 december komen we aan en worden we warm onthaalt. Het geen wij dachten was niet gebeurd, dus de zakdoeken konden in onze jaszakken blijven. We voelden ons op een bepaalde manier zo sterk dat we alle drie zoiets hadden van 'deze klus' is gelukt van begin tot eind. Elf honden krijgen een geweldig leven en gaan de koude winter in warme huisjes met kerstboom doorbrengen !

Als dank hebben we een heel mooi cadeau gekregen, en wij kunnen iedereen zeggen, die nog twijfelt, bestel de verjaardags kalender die is echt super mooi !

Verder willen wij iedereen van de stichting, familie en vrienden bedanken die het mogelijk hebben gemaakt dat wij Veerle, Marco en Ellen naar Bosnië konden gaan, maar in het bijzonder willen wij alle drie Wilma ontzettend bedanken dat zij ons dit heeft toevertrouwd. Het is voor haar eerste keer dat zij er niet bij was om mee te gaan naar Bosnië om hondjes op te halen. Wij willen dit in de toekomst zeer zeker nog 1, 2 of …..1000 maal herhalen.

Groetjes en heel veel knuffels,

Veerle, Marco en Ellen.