Verslag trip 2 t/ 5 juni 2006

Vrijdag 2 juni 2006

Om kwart voor 4 ging de wekker, terwijl ik nog lang niet klaar was met slapen. Maar het was tijd om uit bed te gaan want om kwart voor 5 kwamen Willeke en Tanja en zouden we vertrekken naar Schiphol. Het viel me mee dat ik de uurtjes die ik op bed heb gelegen wel geslapen heb.Al ruim een week was ik zenuwachtig en vond het heel spannend om deze trip te gaan maken. De mensen waar we mee zouden gaan praten zijn zeer ervaren en we gaan zelfs praten met een Amerikaanse dame die boven de wet staat in een deel van Bosnië. Spanning alom dus, en niet alleen bij mij, Willeke en Tanja hadden er ook last van. Om kwart voor 5 waren we compleet en zijn we naar Schiphol gegaan waar om kwart over 7 ons vliegtuig zou vertrekken. We moesten in Zurich 3 uur wachten maar om kwart over 2 kwamen we aan in Belgrado (Servië). We werden opgehaald door Pavel. Pavel en Branka, getrouwd, hebben in 1995 ARKA opgericht. Een dierenrechten organisatie die zich tegenwoordig vooral veel met politiek bezig houdt om zo te proberen de dieren hun rechten te geven en te laten behouden,voor de dieren opkomen. Pavel heeft ons veel verteld onderweg naar Novisad, de stad waar we zouden overnachten en wat de thuisbasis is van ARKA.

Het is duidelijk dat iedereen en alles corrupt is. Als mensen hier denken geld te kunnen verdienen dan staan ze achter je maar als ze merken dat er niets te behalen valt dan heb je grote problemen. Niemand houdt zich aan de wet, zelfs de regering zelf niet. Het is bijvoorbeeld verboden in Servië (en in Bosnië) om met een wapen op straat te komen, om een wapen bij je te hebben. Maar toch lopen er overal jagers rond, ingehuurd door gemeentes, om honden af te schieten. Terwijl het dus zo illegaal is als het maar zijn kan volgens de wet. ARKA vecht tegen dit soort dingen.

Pavel vertelde ook dat er één keer per maand een dierenmarkt is. De dieren daar worden slecht behandeld en 5 medewerkers van ARKA lopen iedere markt daar rond met een dierenarts om alles in de gaten te houden. Ze hebben voor elkaar gekregen dat er geen dieren meer illegaal geslacht worden tijdens de markt. De hoeven van de paarden en ezels worden nagekeken en zo houden ze de hele markt in de gaten. Van ’s avonds half 10 tot de volgende morgen 10 uur zijn ze er aanwezig en zorgen dat iedereen zich aan de regels houdt. Ik had al aan Pavel gevraagd, toen ik hem eerder aan de telefoon sprak, hoe erg het was op die markt omdat ik er aan dacht om met ze mee te gaan. Hij zei dat het erg was !! Ik heb dus besloten niet mee te gaan omdat ik dan waarschijnlijk de eerste weken niet meer kan slapen, mijn ogen niet dicht kan doen, zonder vreselijke beelden te zien. De verhalen die hij erover vertelde waren al erg genoeg. We zijn onderweg naar het hotel langs de plaats gereden waar de markt zou zijn en mensen waren al aan het opbouwen.

Het is nu 18.00 uur en we zijn in onze hotel kamer om ons om te kleden. Om half 7 gaan we eten met Pavel en zijn vrouw Branka. We hebben veel te bepraten en we hopen dat we elkaar kunnen helpen, als stichtingen, zijnde.

Morgen gaan we eerst naar de berenopvang die Pavel en Branka hier vlak bij hebben. Er zitten 6 beren. Een deel van deze beren hebben ze in beslag genomen omdat ze gebruikt werden als ‘dansende’ beren. Pavel vertelde ons dat als een beer eenmaal in gevangenschap heeft geleefd hij het eigenlijk nooit meer zal redden in de vrije natuur.De beer zal dan altijd op zoek blijven gaan naar mensen. De beren blijven dus in het opvangcentrum tot hun dood.

Rond 3 uur hebben we een afspraak met Susan Johnson. Na de oorlog in Bosnië is het Dayton akkoord getekent. Het komt er simpel gezegd op neer dat er 50 landen zijn, o.a Amerika, die Bosnië in de gaten houden zodat het rustig blijft. Die 50 landen worden vertegenwoordigd

door High Representitives. Deze H.R houden alles in Bosnië in de gaten. Susan is deputy van één van deze H.R. en is een dame die al heel wat op haar CV heeft staan. Ze heeft veel ervaring en SDB is door haar uitgenodigd om te praten over eventuele samenwerking. Susan werkt samen met ARKA aan een asiel in Brcko (Bosnië) Omdat Brcko een district is heersen er nog een aantal andere wetten en hebben de 50 landen hier nog heel wat in te brengen. Susan heeft er o.a. voor gezorgd dat er in Brcko geen honden meer afgeschoten mogen worden en dat gebeurt daar ook niet. Mensen uit de omgeving, die geen district zijn (het is politiek allemaal heel ingewikkeld) brengen honden naar Brcko omdat ze daar veilig zijn.

Vooral onze afspraak met Susan morgen maakt vooral mij erg zenuwachtig. Ik hoop dat we met ARKA en Susan weer veel nieuwe dingen kunnen doen. Nu eerst maar eens een hapje gaan eten.

22.22 uur Vrijdag avond

Vanavond zijn we wezen eten met Pavel. Branka kon er niet bij zijn omdat ze ergens anders bezig was. Morgen zullen we haar ook ontmoeten. De verhalen die Pavel verteld zijn verhalen waar je mond bij open vallen. De corruptie is werkelijk niet te geloven. Hier is dat heel normaal voor de meeste mensen jammer genoeg. Het gaat van nep tol plaatsen tot corrupte dierenartsen en regeringen.

We hebben de bouwtekeningen gezien voor het asiel in Brcko en dat ziet er heel goed uit. Wat mij enorm fascineert is hoe de hokken gemaakt worden. De hokken worden gemaakt van strobalen en die worden bedenkt met cement. Dit maakt de hokken waterdicht. Het stro blijft heel lang goed en het zorgt voor een geweldige isolatie. In de winter is het warm en in de zomer blijft het koel. De hokken zijn staps gewijs omhoog gebouwd. Dat maakt dat het ook voor de honden geweldig is om op te klimmen en buiten op te liggen. Dit geeft weer een nieuwe kijk op hokken bouwen.

Ook hebben we het gehad over de eventuele hulp van ARKA aan SDB. ARKA is meer dan bekend met de wetten en regels hier in Oost Europa. Ze weten de wegen te bewandelen waar wij absoluut niets van weten. Op dat gebied kunnen we van hun kennis en ervaring daarin enorm veel leren en we hopen natuurlijk dat ze ons daarmee willen gaan helpen en ondersteunen. Wij kunnen ARKA daar in tegen proberen te helpen met castraties / sterilisaties in hun asiel en misschien met het opleiden van een goede dierenarts die in hun asiel zal gaan werken. Er zijn geen goede dierenartsen hier. Pavel vertelde dat er in één jaar tijd, hier een plaats 80 km vandaan, meer dan 12.000 honden zijn gedood door dierenartsen De zwerf honden worden gevangen en naar de city pounds gebracht. Deze city pounds zijn de zogenaamde gemeente asiels waar de honden verzameld worden om na een paar dagen de honden af te maken. De honden sterven een vreselijke dood. Eerst onder narcose brengen doen ze niet. De naald, met wat ze er dan ook in doen, gaat gelijk in het hart of in de longen. De dieren ondergaan daardoor een vreselijke pijn en lijdensweg om te sterven. De dierenartsen in Oost Europa zijn geen dierenarts omdat ze om dieren geven maar omdat ze er geld mee kunnen verdienen. Een schaap of een koe wordt iets beter behandeld omdat men daar geld mee moet verdienen maar honden hebben hier absoluut geen waarde. Dat wisten we natuurlijk al maar alle feiten die vanavond gehoord hebben maken het nog werkelijker en geven ons een gevoel wat ik niet kan beschrijven in woorden. ARKA behaald zo nu en dan succes en daar doen ze het voor. Het is vaker vechten tegen een vijand waarvan je nooit kunt winnen dan behalen van successen……maar het is zoals wij ook denken; ieder dier wat je kunt redden is er één. Het begint altijd met één heeft me ooit eens iemand gezegd en dat zal ik altijd blijven onthouden.

Zaterdag 3 juni ’06

Wat we vandaag allemaal mee hebben gemaakt is werkelijk geweldig en heel bijzonder. Vanmorgen om half 12 werden we opgehaald door Branka en Pavel. We gingen eerst naar de beren. We hadden absoluut geen idee waar we heen gingen en we hadden geen idee wat we moesten verwachten. Ze vertelde ons in de auto dat ze de beren bij het vakantiehuis hadden. Heel veel mensen hier hebben een vakantiehuisje ergens in een bos. Na een half uur rijden stopten we voor een hek en we keken vol spanning om ons heen. We zagen alleen maar een aantal huizen en een pad dat omhoog liep waar we met de auto omhoog gingen. We stopten bij een prachtige tuin en een huis maar er was nog niets te zien van beren. Het regende hard en we waren wat aan het stoeien met de paraplu’s tijdens het lopen toen we een trap omhoog liepen. We keken op een bepaald moment weer omhoog naar waar we heen gingen en zagen ineens beren naar ons kijken. Mijn mond viel wijd open en ik kon alleen maar ohhhhhhh en ahhhhhhhh uitbrengen. Wat een indrukwekkend tafereel was dit. We gingen door een ijzeren hek en kwamen bij de beren terecht. Iedere beer heeft een eigen hok en ren en er zaten 6 beren die allemaal tegen het hek kwamen staan om te zien wat er allemaal gebeurde. Prachtige grote bruine beren die alle geurtjes van ons probeerde op te ‘snuffelen’. Pavel stelde ons alle beren voor. Ik weet niet meer alle namen uit mijn hoofd, de makkelijkste namen heb ik kunnen onthouden. Elvis, die maar een halve rechter voorpoot heeft. Zijn poot is afgebeten door zijn vader toen hij nog heel klein was. Maria, ze is als kleine beer in beslag genomen bij zigeuners. Dan was er een vrouwtjes beer die haar bovenlip helemaal aan flarden had. De mensen die haar hebben gehad hebben zo hard aan de ringen, die ze als dansende beren in hun neus en lip hebben zitten om onder controle gehouden te kunnen worden, getrokken dat ze er dwars doorheen zijn gegaan. Ze heeft haar hele neus en bovenlip kapot. Het maakt je misselijk als je er aan denkt wat ze allemaal mee gemaakt moet hebben. Deze beer is in beslag genomen door ARKA. Ze moest ‘leven’ in een auto. Ze deed zelf de deur dicht om beschut te liggen. In haar hok liggen houten planken op de grond en als ze naar binnen gaat om te slapen dan pakt ze een plank en zet die voor de uitgang van haar hok. Deze beer heeft op mij de meeste indruk gemaakt. Bij haar was zo duidelijk te zien wat deze dieren mee hebben moeten maken. Er was nog een enorme grote beer die zijn brood eerst in het water sopt om het daarna lekker op te eten. Een vrouwtjes beer die niet niet zo gesteld is op mensen en jalours is als je de andere beren aandacht geeft. Bij haar moest je niet te dicht in de buurt komen, in de buurt van haar ren, want ze was niet heel vriendelijk. En dan was er nog een vrouwtjes beer die de papraplu’s die we hadden heel eng vond. Haar vertrouwen in mensen was ook niet optimaal door wat ze allemaal mee gemaakt had. Alle beren hebben een uniek verhaal en we konden niet anders dan onder de indruk zijn. Terwijl we aan het praten waren kregen de beren appels en brood waar ze heerlijk aan begonnen te eten. Pavel liet zien dat Maria honden brokjes heel lekker vond en ze at ze van zijn hand af. Dat wilde wij natuurlijk ook wel proberen en Willeke vroeg aan Pavel of ze het ook mocht doen. We waren verrukt als kleine kinderen die op schoolreis een ijsje krijgen want we mochten Maria eten geven uit ons hand. Om de beurt hebben we voor haar gestaan met brokjes op ons hand en we konden er geen genoeg van krijgen. Maria genoot van al het extra voer wat ze kreeg en ze at steeds netjes haar mond leeg voor ze een nieuw hapje nam. Het is natuurlijk heel treurig en vreselijk waarom deze dieren hier zitten. Maar het was duidelijk dat ze de beste zorg krijgen en dat de mensen die voor deze beren zorgen alles voor deze dieren over hebben. De ruimte’s waar de beren in verblijven zijn heel netjes en goed gebouwd. Er is een extra grote ruimte waar de beren lekker los kunnen lopen, om beurten. Als deze mensen er niet waren geweest om de beren op te vangen hadden een aantal absoluut niet meer geleefd en de anderen zouden nog steeds zwaar mishandeld worden. Wij waren onder de indruk van de beren en van Pavel en Branka.

We konden jammer genoeg niet al te lang bij de beren blijven want we moesten nog een heel eind rijden om in Brcko (Bosnië) te komen. We moesten 4 grens overgangen over want we waren in Servië, moesten eerst een deel door Kroatië om daarna in Bosnië aan te komen. Om 15.00 uur hadden we een afspraak met Susan Johnson. Op dat moment in de auto wist ik nog niet dat Susan wel een hele speciale dame was. Voor we naar onze afspraak met Susan gingen wilde Branka en Pavel ons laten zien waar ze in Brcko een kantoortje hebben en waar vandaan alles gecoördineerd wordt. We maakte kennis met Zjelka. Een jonge dame die op kantoor alles regelt voor ARKA. Terwijl we aan het praten waren zegt Pavel ineens dat Susan in de buurt was want hij zag haar auto staan en zag een paar van haar bodyguards lopen !! Ik wist niet wat ik hoorde. BODYGUARDS ? Het zenuwachtig zijn was al die tijd redelijk onder controle gehouden maar dat lukte me toen niet echt meer. Een dame die 4 bodyguards om haar heen heeft, en daar gingen wij mee praten. Die dame had naar mij een mail gestuurd of ik met haar wilde praten en eventueel konden kijken of er een samenwerking kon zijn !! Aan de ene kant voelde ik me ongelooflijk onzeker, aan de andere kant was ik ongelooflijk trots op SDB. Even later zagen we de 2 auto’s van Susan vertrekken en zijn we even later weggegaan van kantoor om haar te gaan ontmoeten.

We kwamen aan bij het OHR gebouw. Het gebouw van de High Representitives waar Susan verblijft. Toen we het terrein op kwamen, langs portiers kwamen er al 2 honden blaffend naar ons toe gerend. Het was duidelijk dat de honden geen kwaad wilde en dat ze daar verzorgd werden. Toen we het hoofdgebouw binnen gingen moesten we door een detectiepoort lopen en al onze lossen spullen op een band leggen zodat ook die spullen gescand werden. Toen we alle 5 binnen kwamen verscheen Susan. We wisten niet goed wat we verwachten moesten maar één ding is zeker we hadden ons zenuwachtig gemaakt voor niets. Ze is een enorm open en vriendelijke dame die net zo gek is van dieren als wij waren. Voor we het wisten werden we besprongen door 3 honden en vertelde Susan dat het haar honden waren. We liepen gelijk naar buiten, een soort grasveld,waar de andere 2 honden die ons al begroet hadden ook liepen en vertelde ze ons dat ze ons wat wilde laten zien. We kregen het “Deltahuis” te zien die ze in haar ‘tuin’ had gebouwd.

Een deltahuis is een hondenhok wat gemaakt is van voornamelijk strobalen. Er wordt een vierkante box gemaakt van hout. Daarna wordt er met strobalen omheen gebouwd. Over de strobalen komt een ijzeren net, en daar overheen komt een cementlaag. Het zag er geweldig uit. Het Deltahuis is warm, goed geïsoleerd en de honden kunnen er aan de buitenkant ook van genieten omdat ze er op kunnen gaan liggen. Deze Deltahuizen gaan ze gebruiken in het asiel in Brcko. Één Deltahuis is geschikt voor 5 a 6 honden.

Susan liet ons het Deltahuis zien en al haar 5 honden zaten binnen no time op het dak van het huis en lieten zien hoe leuk ze het vonden om er bovenop te staan en overheen te rennen. Dit was een super idee om te gebruiken voor onze honden in Tuzla. Dit gaat dus nog zeker een vervolg krijgen.

Susan vroeg of we mee wilde naar de plaats waar het asiel gebouwd werd. Dat wilde we natuurlijk graag. Ze vroeg of ik met haar mee wilde rijden en Willeke ging ook mee. Toen we in de hal aankwamen om naar de auto’s te gaan werden we geconfronteerd met haar bodyguards. Susan reist in een speciale auto, met 2 bg voorin. Achter deze auto rijd nog een auto, met zwaailicht voorop, en in deze auto zitten ook 2 bg. De mannen staan constant in contact met elkaar. We stapten samen met Susan achterin de auto en we vertrokken. Branka, Pavel en Tanja achter ons aan in hun eigen auto. Toen de auto begon te rijden gingen gelijk de deuren op slot. Wat een ervaring om dit mee te maken. Dit hadden we niet van te voren kunnen bedenken.

We hebben met z’n allen, constant de bodyguards in de buurt, over het terrein gelopen waar het asiel gebouwd wordt. Het was er enorm groot en het wordt een asiel als geen ander. Het is nog lang niet af, ze zijn net begonnen met verschillende velden te creëren, en het gaat enorm veel geld kosten. Gelukkig voor ARKA is Susan gebrand om dit asiel van de grond te krijgen. Ze wil het als voorbeeld stellen voor heel Bosnië. Maar er is voor dit asiel nog een redelijk lange weg te gaan want het is en blijft Bosnië. Hopelijk blijft Susan nog lange tijd in Brcko want dan zal het zeker goed komen. Susan is belangrijk voor het regelen van het geld voor het asiel. Dat is het voordeel van Brcko District.

Brcko is als enige plaats in heel Bosnië een district. Dit betekent dat hier nog veel bestuurd wordt vanuit o.a. Amerika. Er wordt veel geld in gepompt om de mensen te motiveren. Of dat lukt is een ander verhaal, maar dat is wel het voordeel wat ARKA nu heeft met dit asiel. Het meeste wordt betaald door Brcko District.

Na het asiel zijn we met z’n allen wat gaan drinken en hebben allerlei ervaringen gedeeld. Susan had nog andere afspraken en is op een bepaald moment vertrokken. Samen met Branka en Pavel zijn we toen wat gaan eten. Na het eten zijn we in een taxi gestapt en vertrokken naar Tuzla.

Kort samengevat. We zijn gaan praten over eventuele samenwerking. Wat kan SDB voor ARKA doen en wat kunnen Susan en ARKA voor ons doen ? We hebben een aantal dingen besproken en we gaan kijken of we hier in Bosnië een samenwerking aan kunnen gaan om sterker te staan. Wat en hoe dit gaat lopen moeten we afwachten en goed gaan voorbereiden. We houden u natuurlijk op de hoogte. Het belangrijkste is dat we er allemaal een heel goed gevoel bij hadden en hebben.

Zondag 4 juni 06

Om half 8 ging de wekker want we wilden naar het asiel, voordat we onze afspraak hadden om 14.00 uur in de middag. Het was jammer genoeg vreselijk triest weer, het bleef maar regenen. Maar met foto en film camera gingen we onderweg naar het asiel want we wilden natuurlijk de honden en werknemers zien. Het zag er allemaal treurig uit door de regen maar de honden deden het op zich oké. De pups van april waren alleen bijna allemaal dood gegaan. Dat is en blijft heel moeilijk en een probleem. Maar daar in tegen was Miss Grozda juist enorm opgeknapt, ze had weer haar op haar lijf staan. Ook een aantal andere honden zagen er beter uit.

Voor de caravan was in de tussentijd een vloertje gelegd met een hek er omheen zodat de mannen rustig de caravan in (en uit) kunnen stappen zonder omver te worden gelopen door de honden, en niet eerst een half uur honden uit de caravan moeten zetten voor ze zelf even een bakje koffie kunnen drinken.

Er is nu ook een kleine aggregaat die ze gaan gebruiken voor wat licht in de caravan en op het terrein voor ’s nachts. We hebben besproken dat er betonnen vloertjes gestort gaan worden bij de herder rennen omdat de honden te veel in het water moeten lopen nu. Het contact wat we nu hebben gaat via één van de werknemers in het asiel. Sinds kort heeft hij internet en via hem en zijn zoon krijgen we nu informatie over de honden. We hopen de aankomende weken hierdoor weer nieuwe info en foto’s te krijgen. Hopelijk wordt het weer in Bosnië snel beter want wat zon en warmte kunnen de honden wel gebruiken.

Maja, de tolk, was ook bij ons en toen we om half één naar het hotel wilde gaan vroegen we haar een taxi te bellen om ons op te halen bij het asiel. Maja belde de taxi chauffeur die ons ook gebracht had. Die meneer had op dat moment geen tijd maar hij zou een collega sturen. Die collega kwam al snel daarna de berg opgereden. Maar toen hij ons zag maakte hij rechts om keer. Hij zei wat tegen de mannen, die bij ons stonden om uit te zwaaien, keek heel boos en vertrok weer zonder ons mee te nemen. We waren te vies vond hij !! We zagen er natuurlijk ook niet erg fris uit want we zaten helemaal onder de modderpoten van de honden. We hadden in de korte tijd dat we er waren namelijk ook geprobeerd zoveel mogelijk honden te knuffelen en bekijken. Maar om ons nu zo te laten staan vonden we wel erg overdreven. Gelukkig nam de taxi die daarna kwam ons wel mee.

Om 14.00 uur hadden we een afspraak met een aantal mensen om door te gaan praten wat we konden gaan doen aan de situatie met Nevenka Sabic (Opstanak) We hebben een aantal stappen op papier gezet die uitgevoerd zullen gaan worden. Het komt er op neer dat we een onderzoek zullen gaan laten doen naar Opstanak en hun voorzitter. We hebben ons voor laten lichten over wat we wel en niet kunnen doen en wat onze rechten zijn. We gaan deze week allerlei dingen op gang brengen en dan moeten we gaan bekijken hoe Opstanak reageert. Het was een zeer zinvol gesprek en we zijn er veel wijzer van geworden.

Om 17.00 uur hadden we een afspraak met een aantal mensen uit de stad Tuzla die actief zijn op het Tuzla forum. Er zijn ongeveer 2000 mensen zeer actief op dat forum waar over alle problemen wordt gepraat die zich in Tuzla voor doen .Ik had een week geleden een mail gehad van één van de mensen van dat forum, Danijela, om te vragen wat er wel en niet waar was van alle geruchten over het asiel en Nevenka Sabic en ze wilde ons verhaal horen. Ze waren met 5 mensen, waaronder 2 verslaggevers. Ze hadden allen allerlei verhalen gehoord, en ze hadden persoonlijke ervaringen. Het is teveel om allemaal op te noemen wat voor dingen er besproken zijn maar wij zijn blij dat we met deze mensen hebben kunnen praten omdat we nu eindelijk het idee hebben dat we er niet meer alleen voor staan. Het is natuurlijk altijd afwachten of mensen doen wat ze beloven, maar we hebben er allemaal een goed gevoel over en gaan er vanuit dat er ook zeker goede mensen in Tuzla wonen. Op het forum gaan deze mensen lobbyen voor het asiel en vertellen dat de mensen het asiel kunnen steunen via SDB. Ze willen inzamelingen gaan doen en wie weet wat hier allemaal uit gaat komen. Toen we om half 8 afscheid van elkaar namen hadden we een positief gevoel. Het was ons duidelijk dat we niet voor niks dit bezoek hadden gedaan, en wat er ook uit zou komen we hadden een super goed gevoel.

Maandag 5 juni 06

Om half 7 ging de wekker. Om 8 uur stond de taxi klaar die ons weer naar Belgrado zou brengen. Het was 3 uur rijden, en het zonnetje scheen eindelijk. We dachten aan de honden in het asiel en we waren blij voor de honden omdat ze nu heerlijk buiten in de zon konden liggen. Om 13.00 uur kwamen we aan na een rustige taxi rit. Om 19.00 uur kwamen we in Nederland aan en was ik weer blij om thuis te zijn.

Wat we de afgelopen dagen hebben meegemaakt is wel heel bijzonder geweest. Het is een gevoel dat niet te beschrijven is wat dit soort dagen met mij doet. Toen ik de stichting begon had ik nooit kunnen bedenken dat dit allemaal zou gaan gebeuren. Dat ik dit allemaal zou doen en mee zou maken. Ik wilde ‘gewoon’ geld inzamelen en dieren redden omdat ik vreselijke dingen had gezien in een land wat totaal vergeten was. Ik wilde proberen een verschil te maken. Nooit gedacht dat het juist op mijn leven zo’n enorme invloed zou hebben. Maar het is tot nu toe altijd de moeite waard geweest en met al die lieve mensen die mij en SDB zo enorm steunen en helpen ga ik door.

Wilma de Joode