|
Operatie Brokken operatie nooit zomaar opgeven Dinsdag 6 dec t/m 13 dec 2005 Dinsdag 6 december Volkel! Nadat we eigenlijk gelijk het slot van de deur sloopten (bestuurderskant) zijn we vertrokken! Alles nog een keertje gecontroleerd en met een volle tank reden we om een uurtje of kwart over negen de poort uit van Volkel richting Lettele (vlakbijTwenthe) waar we met de mannen van DVVO (ook defensie) hadden afgesproken. Na maar een kilometer of 25 te zijn omgereden, de mannen tegengekomen bij een benzinepomp waar we hadden afgesproken. Na een kennismaking met Jan en Cesar zijn we richting Duiven gereden om de papieren bij de douane te laten stempelen. Na een uur oponthoudt konden we vertrekken richting de grens waar we nog iemand van DVVO zouden ontmoeten. Peter!! Geladen met frikadellen, kroketten, drank en sigaretten zijn we achter dit mini konvooi aangereden, bestaande uit een oplegger, een combinatie van vrachtwagen plus aanhangwagen en wij in een 10 tonner. Of eigenlijk hebben we de hele reis in het midden gereden. Op naar Zuid-Duitsland. Deze reisdag is vrijwel vlekkeloos verlopen, wat achteraf eigenlijk best uniek is gebleken. Onze eerste stop was Geiselwind, een uurtje of twee voor de Oostenrijkse grens. Geiselwind schijnt een van de grootste truckerstop te zijn van Europa! Werkelijk geen vrouwen daar gezien!! We kwamen vrij laat aan deze dag en zaten dan ook pas om half 10 te eten. Bordje pasta, pizzaatje in bad en naar bed!! Zo ging het ongeveer!! Woensdag 7 december Vroeg op!!? Valt mee, we hadden om 8 uur afgesproken met de mannen aan het ontbijt! De tank weer vol, richting Oostenrijk. Onze volgende stop was in het plaatsje Lebring, net voor de Sloveense grens. Deze dag leek vlekkeloos te verlopen, totdat een Poolse vrachtwagenchauffeur, aangehouden door de politie, ons de stuipen op lijf joeg en ons genoeg gespreksstof bezorgde voor de hele avond!! Deze man kwam na zijn aanhouding met een gangetje van 15 km rechtstreeks vanaf de vluchtstrook de snelweg weer op waar wij met 85 aankwamen zetten. Jan die voorop reed kon niet anders dan volop in de remmen, omdat we niet naar links konden, vanwege alle personenwagens die er reden. Wij dus ook volop in de remmen en dan maar hopen dat je het gaat halen! Jan die zag ons ook aankomen zetten en zag zelfs onze koplampen niet meer in zijn spiegels dus die ging er vanuit dat we hem zouden raken. Maar zonder te overdrijven stonden we echt op een haar na stil achter de oplegger…… met ons hart ergens anders!? Maar dan hebben we Peter nog die achter ons reed. Die had natuurlijk ook actie en ook volop in de remmen, maar met zijn combinatie heb je veel meer meters nodig om te remmen. De keuze was dus zonder ons te raken, links of rechts! Links vanwege de auto’s geen optie! Rechts de vluchtstrook maar op het moment dat hij instuurde zag hij dat daar een politiewagen stond, die zo schrokken en naast de vluchtstrook in een greppel sprongen! Peter raakte met zijn linkerspiegel achter tegen onze wagen en was deze dus ook volledig kwijt. 2 meter voor de politiewagen kwam hij tot stilstand!! Met het hart op hol werd de deur van Peter geopend door een politieman met de gebaren dat we altijd maar te hard rijden! Even tot 10 tellen nu……De schade is gelukkig beperkt gebleven maar spiegel eraf en de deur aardig ontzet!! Maar we kunnen het wel allemaal na vertellen!! ’s Avonds moesten we hier ook echt even van bijkomen hoor!! Maar goed… we hebben weer heerlijk geslapen en op naar de volgende dag!!
Donderdag 8 december Vandaag beloofd het een lange dag te worden….. Vanuit Oostenrijk naar Bosnië, door Slovenië en Kroatië. De eerste plaats voor DVVO om te lossen was in Banja Luka. Dit ging vrij soepel allemaal! De volgende plaats om te lossen was Bugojno. Jan besloot om hier vast heen te rijden, dan zouden we tegelijk klaar zijn in Bugojno, als zij na het lossen in Banja Luka ook weg zouden rijden. Omdat het weer een redelijk lange rit is, ging een van ons met Jan mee voor het gezelschap. Maar we hadden gehoord dat er halverwege de route een omleiding was. Stenen op de weg vanwege bergverschuivingen. Het wordt aardig vroeg donker daar, rond vieren. Het verschil qua weersomstandigheden is echt heel plaatselijk. We zaten stukken volledig in de mist, met nog maar 1 streep zichtbaar op de weg en er lag aardig sneeuw. De wegen waren op zich wel schoon omdat ze er strooien. Doordat het zo mistig was hebben wij een afslag gemist in de bergen…en op behoorlijk onbekend terrein uitgekomen. We hadden geen kaart bij ons en konden ons niet meer oriënteren. Bij een benzinepomp hebben we het geprobeerd te vragen en een kaart meegekregen. We waren dus veel te ver doorgereden. Dus weer terug en na een tijdje op één of ander geitepad uitgekomen. Echt een zandpad met enorm veel hobbels en kuilen. Van de ene omleiding kwamen we in de andere terecht! Met het idee dat het niet goed zou zijn, zijn we weer teruggegaan maar kwamen er niet meer uit! We hebben daar aardig lopen zoeken en uiteindelijk kwamen we de rest tegen als tegenligger en zijn gedraaid. Maar we kwamen toch weer uit op dat geitepad en zijn achteraan gesloten in een inmiddels ontstane file. We hebben daar ongeveer een uur stilgestaan . Wat er nou precies gebeurd is, geen idee…maar we konden gelukkig weer verder. Dus weer verder hobbelen. Wat uiteindelijk een rit zou moeten zijn van een uur of 3 hebben we er nu het dubbele overgedaan! Aangekomen in Bugojno was het te laat om te lossen en we hebben nog wat gedronken, even babbelen, even ontspannen en lekker naar bed!! Morgen gaan we naar Tuzla waar het hondenasiel is!! Vrijdag 9 december Vandaag wordt het een spannende dag!! De reden waarom wij natuurlijk in Bosnië zijn!! Het afleveren van de hondenbrokken en berg hout en nog van alles wat we bij ons hadden!! Omdat Jan het geen prettig idee vond om ons als dames alleen te laten rijden, besloot hij met zijn oplegger met ons mee te gaan. Wat een heerlijk idee was dat!! We waren er allemaal al een keer eerder geweest en het laatste gedeelte bij het asiel is een zandpad. Vanwege het weer was het dus maar de vraag of we daar met de vrachtwagen overheen zouden komen of eventueel vast zouden komen te zitten. Maar dan hebben we Jan dus!! Eerst moest Jan ´s ochtends zijn wagen legen voor we konden gaan. Hier zou hij een uur of 9 mee klaar zijn, wat voor ons uitslapen betekende. Heerlijk!! 10 uur vertrokken. En wat zou er vandaag weer gaan gebeuren….? Er gebeurt eigenlijk elke dag wel iets! Het was een voorspoedige reis van Bugojno naar Tuzla. Peter en Cesar zijn het eerste stuk achter ons aangereden en halverwege richting Sarajevo gegaan waar zij weer moeten lossen en waar wij elkaar morgen weer ontmoeten. We waren allemaal al eens een keer bij het asiel geweest, maar we reden toch verkeerd. De weg naar het asiel in Tuzla zelf is erg smal. Ervan uitgaande dat we goed zaten, zaten we dus niet!! Geen plaats om te draaien daar…. Dus met het spul in zijn achteruit! Met de vrachtwagen van ons, valt dat wel mee, wij konden bij een oprit vlug even draaien. Maar Jan kon mooi een kilometer achteruit rijden, en dan nog met 1 hand sturen, onvoorstelbaar!! Uiteindelijk hebben we Maja, de tolk, gebeld en gevraagd of ze naar ons toe zou kunnen komen en vertellen waar we heen moesten. We zaten er gelukkig toch dichtbij!! Toen we het straatje inreden, ging het echt zo van …oh ja.. hier was het!! Stom stom!! Boven op de berg aangekomen waar het asiel ligt, stonden de mensen van het asiel en wat extra mankracht om te sjouwen al klaar!! Het geblaf van de honden was bijna oorverdovend!! Als eerste hebben we Wilma gebeld om te vertellen dat we bovenop de berg stonden!! Ze hoorde aan het geblaf dat we er waren, en wat was die blij te horen dat we er waren!! Maar jeetje, wat een ontlading van die mensen dat we daar aankwamen. Tranen… we werden omhelsd! Maar wij hielden het ook niet meer helemaal droog! De spullen lagen al zo lang klaar in Nederland en nu stonden we daar!! Met 300 blaffende honden om ons heen!! We hebben de vrachtwagen, die overigens zonder problemen boven kwam, het hek binnen gereden. Het is een asiel wat niet te vergelijken is met NL. Bijna alle honden lopen los. Je moet dus nog uitkijken dat er niet een paar onder de vrachtwagen komen! We waren tegen half 4 daar dus het begon alweer donker te worden. We hebben in het donker staan lossen. En wat een hoop spullen kwamen eruit zeg!! Van hout tot spuitbussen vlooienspray, hondenmanden, dekens, 7,5 ton hondenbrokken, verpakt in zakjes van een kilo! Dus…. Dat werd overgeladen in kruiwagens omdat je in het zand niet echt heel makkelijk met een palletwagentje kan rijden!!!? Anderhalf uur en de vrachtwagen was leeg… Nevenka, de vrouw die het asiel runt, was zo blij en stond er dan ook op dat we bij haar thuis zouden komen eten als dank voor onze hulp, en zodoende werden we dus nadat we ons even goed opgefrist hadden met de taxi voor het hotel opgehaald door Maja die vanzelfsprekend ook mee ging om het een en ander weer te vertalen. Daar aangekomen konden we aan een goed vol gedekte tafel plaatsnemen en heerlijk genieten van al het eten waar ze waarschijnlijk heel wat uurtjes voor in de keuken hebben gestaan. Nadat we onze buik goed rond hadden gegeten (en gedronken) kregen we ook nog eens een grote pot zelfgemaakte appelstroop en slibovic (soort thinner, lokale lekkernij!!?) mee naar huis. Eenmaal afscheid genomen en nadat de taxi was gearriveerd liet Nevenka ook nog even snel zien dat beneden in de schuur nog 3 honden zaten, zo opende ze ook nog een deur van haar auto en ook daar lag nog een kleine pup te slapen, en tot onze verbazing lag er ook nog eentje in een doos met een deken verstopt naast de auto!!!…Achter in de auto lagen tientallen stukken bot die de volgende dag naar het asiel gebracht zouden worden. Snel die taxi in want wat was dat een lieve pup… Weer bij het hotel aangekomen nog ff bijkletsen over deze zeer geslaagde dag, daarna lekker slapen!! Zaterdag 10 december Na een wat kort nachtje zaten we om 0645 uur aan het ontbijt, dit omdat we voor half acht met de vrachtwagens van het parkeerterrein af moesten zijn i.v.m. het arriveren van nieuwe gasten waardoor wij mogelijk het terrein niet af zouden kunnen….dat risico wilden we natuurlijk niet. Omdat we bij het lossen nauwelijks foto´s konden maken, besloten we voor dat we onze weg voort zouden zetten nog even langs het asiel te gaan om alles goed te bekijken en uiteraard ff knuffelen met de honden….Met een brok in onze keel verlieten we weer het asiel en vervolgden onze weg…ditmaal naar Sarajevo! Eenmaal onderweg midden in de bergen stuitten we op een vrachtauto die wel erg langzaam reed en zodra het ging wilden we daar aan voorbij. Eenmaal bezig met inhalen bleken we zelf ook te worden ingehaald….oeps!…Op het laatste moment nog snel terug naar de rechter rijstrook, maar helaas, de auto zat klem tussen ons en de stoep….Gelukkig bleef de man erg kalm en hebben we samen de papieren ingevuld en gingen we weer verder naar Sarajevo…de rest van de reis verliep voorspoedig! Om nog wat van Sarajevo te zien besloten we dwars door de stad heen te rijden om zo nog wat mee te pikken van deze indrukwekkende stad. Rond 1300 uur kwamen we op het kamp aan en kwamen we Cesar en Peter van DVVO weer tegen. Nadat we ons opgefrist hadden gingen we de PX stores af om ons te laten verleiden door de vele soorten taxfree artikelen en we spontaan gaten in onze handen kregen….Daarna gingen we even langs bij de NSE (soort huiskamer van de Nederlanders) . Vele euro´s lichter zijn we bij de Italianen gaan eten….pizza´s uiteraard, deze waren vurukkuluk!! Er bleek een Noors feest te zijn in de Millennium en hebben daar afgesproken om met een paar Nederlanders wat te gaan drinken, daar kwamen we nog een aantal bekenden tegen van de laatste uitzending en hebben een aantal uurtjes bijgekletst….errug gezellig!! Maar helaas de volgende ochtend zou de wekker weer om 0600uur gaan…… Zondag 11 december Vandaag weer een lange dag voor de boeg…Om 0700 uur vertrokken we weer van Sarajevo naar Banja Luka waar we nog een wapen in moesten leveren, daar een snelle hap naar binnen gewerkt en gelijk weer verder want onze eindbestemming zou Lebring in Oostenrijk zijn , er van uitgaande dat we vandaag wel weer iets spannends gingen mee maken bleef het bij een vrachtauto die met zijn voorkant in de sloot lag en de achteras over de weg hing waardoor we nog net genoeg ruimte hadden om er voorbij te kunnen. Rond half acht kwamen we dan eindelijk aan in ons hotel. Eerst lekker opfrissen en daarna heerlijk gegeten en op tijd naar bed om een beetje bij te komen van de avond daarvoor in Sarajevo. Maandag 12 december Lekker uitgeslapen om 8 uur aan het ontbijt vertrokken we om 0845 uur richting Geiselwind in Duitsland. Zoals gewoonlijk ook vandaag weer een adrenalinekick! De voorste vrachtauto waar Peter in reed werd ingehaald door een personenauto die na het inhalen op de linkerbaan bleef rijden en volledig de rem intrapte. De achteropkomende auto stond net op tijd stil maar het daarop volgende busje zag het te laat en reed met volle snelheid in op de auto´s. Het busje raakte daardoor eerst de vangrail en vervolgens de zijkant van onze wagen. Hartslag weer op hol!! Aangekomen op de parkeerplaats in Geiselwind kwam Cesar er achter dat Jan een lekke band had. Euromaster gebeld en die kwamen meteen de band vervangen. En weer genoeg gespreksstof voor de avond en reden voor een biertje. Dinsdag 13 december Om 7 uur ontbijten en om half 8 reden we weer richting Nederlandse grens… Zonder kleerscheuren zijn we vanmiddag om 1500 uur aangekomen op de vliegbasis. We hebben een voorspoedige reis gehad en een laatste lunch met de mannen gedaan! Onderling even een beetje de week doorgenomen, van alle dingen die we meegemaakt hebben. Het was super om zoveel hulp van ze te krijgen anders waren wij misschien nu nog bezig met de heenreis. We hebben in Sauerland afscheid van elkaar genomen omdat we allemaal een andere grensovergang zouden nemen, dus tijdens het rijden, scheidden onze wegen. Jammer dat het erop zit maar wel met een heel tevreden gevoel denken we aan deze trip terug! Het is een geweldig gevoel om op deze manier je bijdrage te kunnen leveren. Al hadden we wel alle pups of bejaarden honden daar mee willen nemen…maar ja..dat is gewoon niet mogelijk! Voor ons zit het erop!! Jammer genoeg… We denken dat wij voorlopig nog wel terugdenken aan deze week! Prachtige ervaringen, minder ontspannen momenten (!!), de geëmotioneerde gezichten van de mensen van het asiel, zullen ons nog lang bij blijven. Daar zijn inderdaad geen woorden voor te vinden. We hopen in ieder geval dat het nog eens lukt om naar Bosnië te gaan.. Iedereen ook namens ons bedankt voor het medeleven!! Jan, Peter en Cesar, jullie ook hartstikke bedankt voor de hulp en vooral gezelligheid! Zonder jullie had deze reis er heel anders uitgezien. Wilma, we hopen dat we nog eens een keer voor je klaar kunnen staan …aan ons zal het niet liggen, maar dat was je vast al bekend! Echt een trip om nooit meer te vergeten. Dikke zoen, Nicole en Marjolein
|