DOT COM

Een verslag met een knipoog!!!

Vrijdag 21 juli 2006 omstreeks 18.00 uur reden twee auto’s met Nederlands kenteken de heuvel op naar het Asiel. Eén van de autos werd herkend als de auto van Wilma en Peter en veel honden die met mij verblijven in het asiel renden naar het hek om de inzittenden te verwelkomen. Niet alleen Wilma en Peter verschenen maar naar later bleek ook, Ellen, die ook al een keer is geweest, Marco, Veerle en Mieke die mij met veel fantasie DOT COM heeft genoemd. Ik ben namelijk een kruising Dalmatier pup en heb één zwart oog, een soort grote stip.

Nadat wij de mensen uit Nederland allemaal hadden toegeblaft en ze ons in het voorbijlopen hadden geknuffeld, knuffelden de mensen de mannen die ons verzorgen en bezochten kort ze ons puppyplekkie bij de caravan. Wat een benen zagen wij om ons heen.! We moesten echt uitkijken waar we liepen maar gelukkig deden die grote voeten dat ook en werden we af en toe van de grond opgetild en op ooghoogte gebracht. Ze vinden ons wel leuk geloof ik. Maar ik ben wel blij dat de grotere honden op het veld en de schuren ook de nodige aandacht kregen. Met z’n allen hebben ze een rondje asiel gemaakt en velen van ons hebben ze met luid geblaf vergezeld.

Na een puppyknuffelronde zijn de twee auto’s met de zes mensen weer vertrokken. Ze namen afscheid met see you tomorrow. Ze zijn gaan eten bij de italiaan en gaan slapen in Hotel Bristol om dan de andere dag weer te komen knuffelen en werken natuurlijk.

De volgende dag(zaterdag) kwamen de twee auto’s weer de hol oprijden. Wilma was er niet bij want die zou filmster worden vandaag. De avond ervoor waren tijdens het eten drie mensen aan tafel geschoven. Iemand die zorgde dat ze konden verstaan wat ze zeiden, een vrouw van het forum en twee mannen die iets te maken hadden met de persconferentie die plaats heeft gehad en waar Wilma gelukkig haar zegje mocht doen met betrekking tot de vrouw, Nevenka, die hier en daar wel een steekje heeft laten vallen wat betreft het asiel.

Peter heeft Mieke en Ellen afgezet en Veerle en Marco waren met hun eigen speciaal voor Bosnie aangeschafte auto gekomen. Peter zou weer terug gaan om bij Wilma te blijven. Toen ze bij het asiel aankwamen was die lastige dame er en gelukkig negeerden ze haar.

We hebben ze weer met luid gekef begroet. Snel de spullen in de caravan en aan het werk. Het was bloedheet maar dat deerden die Nederlanders niet en ze gingen aan het werk. Natuurlijk vergaten ze niet ons kleintjes allemaal aan te halen. Ellen ging poepscheppen, Mieke ging manden boenen en Marco en Veerle hebben allerhande andere zware werkzaamheden verricht.

En dat bij een temperatuur van rond de 38 graden.

Later werd het maar drukker en drukker bij het hek. Nevenka had mensen uitgenodigd om haar te steunen bij haar actie om vooral irritant aanwezig te zijn. Wilma werd geraadpleegd en besloten werd de politie te bellen. Na een korte beraadslaging voor het hek ging de hele meute naar elders. Een grot stofwolk achterlatend. Op naar het politiebureau!!!. Ellen, Mieke, Veerle en Marco bleven gelukkig bij ons.

Rond het middaguur werd het plan opgevat even wat inkopen te gaan doen bij Interex.

Ze gingen met de Volvo en waar ze later allemaal mee terugkwamen was te gek voor woorden maar we kregen er wel lekker schaduw van.

Partytenten, stoelen, parasol, krukken, scharen, kussentjes, harken, schop, tentdoek maar vooral veel drank en ijs werd er meegebracht. Toen alles uitgepakt was moest eerst het meegebrachte ijs op gegeten worden. Nu dat hebben we geweten. We moesten meehelpen!!!

Pauze voorbij hup aan het werk.

Veerle en Ellen hadden op het terrein een kapperszaak geopend en in de container werden de eerste honden geknipt en ontdaan van de overtollige beharing.

Mieke ging verder met het schoonmaken van de manden en heeft later onder de partytent ook de nodige hondjes gekamd en geaaid. Marco heeft met de mannen de partytenten opgezet. De partytenten en de parasol brachten veel schaduw voor de honden en nu konden de honden op het veld ook lekker dicht bij de caravan liggen. Het zitgemak was er ook op vooruitgegaan hoewel we nu niet alleen uit moesten kijken voor voeten maar ook voor stoelpoten.

Wilma en Peter zijn niet meer naar het asiel gekomen en Ellen, Mieke, Veerle en Marco hadden geen zin om weg te gaan. Ze zijn dan ook tot laat in de avond, het was al donker, gebleven. Gelukkig was er wel geregeld, via Wilma en de vertaal mevrouw dat er 2 hele grote Pizzas werden gebracht, de lunch was er namelijk ook bij ingeschoten.

Afscheid nemen doet altijd pijn maar wederom dezelfde woorden: See you tomorrow. Dus we zouden ze weer gaan zien.

Zondag kwam de Volvo weer de berg op rijden. Wilma was er niet bij. Ze had een bespreking en kwam later.

Ellen en Veerle hebben de kapsalon verplaatst naar de grote tent en hebben aan een tafel met 3 krukken de nodige honden voorzien van een mooi vachtje. Het was erg heet maar ze hielden vol. Wat een bikkels zeg.

Peter en Marco hebben de parasol verplaatst naar een andere lokatie zodat de honden daar ook een schaduwplekje hebben en hebben nog allerhande zware klussen gedaan.

Mieke heeft geholpen met de waterbakken vullen. Ze moest de mannen er wel van zien te overtuigen dat ze weliswaar een “woman” was maar best een emmer kon dragen. Later heeft ze zich weer op een stapel vuile manden gestort. Gekoeld door een natte handdoek in haar nek was het uit te houden in de felle zon.

Peter en Marco hebben voor een heerlijke lunch gezorgd. Gelukkig vielen en hier en daar kruimels af(met opzet natuurlijk) zodat wij honden er van mee konden genieten. Mieke heeft ons stiekem ook nog 3 bananen gevoerd die al in de vuilzak waren beland. Babys worden er ook groot van, toch?

Wilma verscheen ook nog op het terrein en met haar waren er een man en de vertaalmevrouw. Nog meer benen waar we voor uit moesten kijken.

Ze hebben met z’n allen meloen gegeten en ook daarvan konden we mee-eten.

Opeens was er commotie en werden de tassen gepakt. Ze gingen een ander stuk grond bekijken. Later hoorde ik dat het een idyllisch stuk grond was en dat er flink gedroomd werd hoe en wat er mee te doen viel. Hopen dat de dromen uitkomen. Dan hebben hond en mens een goed leven daar.

Om 16.00 uur vetrokken Peter, Marco, Mieke en Wilma richting Hotel. Ellen en Veerle bleven bij ons en hebben zich nog verdienstelijk gemaakt met knippen, borstelen en knuffelen. Wilma had nog hier en daar wat afspraken en heeft Veerle en Ellen om 20.00 opgehaald bij het asiel omdat de autos weer naar Nederland zouden vertrekken. Peter en Marco hebben tot 20.00 uur een tukkie gedaan. Na het betalen van het hotel en het inladen van de autos is het gezelschap weer richting asiel gekomen. In de auto van Veerle en Marco was plaats vrijgemaakt voor. Dara, Tigra en Sekreta……. Bij Peter en Wilma in de auto was plaats in een bench voor Chivas.

Zo zijn ze zonder te veel oponthoud in 17 uur naar Nederland gebracht waar ze een nieuw leven te wachten staat en hopelijk nooit meer binnen de hekken van een asiel hoeven door te brengen.

Veel geluk, en een poot van DOTCOM.

Verslag van Mieke , 24 juli 2006