Bosnië van 20-07 t/m 24-07-2006 

Van: Veerle en Marco 

20-07-2006  

Enkele dagen voor het vertrek was het nog niet duidelijk of we mee gingen, na het regelen van het verlof via het werk, het plaatsen van Laki en Flitz bij opa en een oppas voor Poeske en Sjefke konden we Wilma doorgeven dat we meegingen. Gelukkig hebben niets voor de vissen hoeven te regelen, want die zijn zo zelfstandig dat ze zich zelf vermaken.

Van Wilma kregen we te horen dat Ellen nog wel wat spullen had staan die mee moesten, inclusief Ellen zelf.

In overleg met Ellen zijn we 20-07-2006 om 21:00 uur bij haar, we maakte kennis met de rest van de familie en Gloria. De rest noemen we maar niet op want dan wordt dit verslag wel heel erg lang, iedere koe heeft zijn eigen naam en een volg nummer want anders kan Ellen het ook niet meer volgen. Rond 22:30 uur zijn we de auto gaan laden de hele achterbak van de auto vol gelegd met dekens, deze hebben we zo volgestopt dat we tijdens het duwen op de dekens de auto bijna door de handrem heen duwde. De vijfde deur (stationwagen) viel na het hard dicht gooien nog net in het slot, we hopen dat we niet alles hoeven uit te laden bij een grenscontrole. Vervolgens de achterbank kompleet inclusief Ellen beladen en toen vertrokken naar Venlo bij de grensovergang waar we dan Wilma en Peter zouden ontmoeten.

Om 00:15 komen we aan in Venlo en rijden we het tankstation voorbij, gelukkig konden we een 100 meter verder nog een parkeer plaats oprijden anders moesten wij al doorrijden naar Bosnië.

Om 00:30 uur komen Wilma, Mieke en Peter aan, en wat ons drieën meteen opviel was de blonde kleur haar van Wilma, iedereen was positief en Wilma blij dat ze de juiste keus heeft gemaakt bij de kapper.

Na de sanitaire stop, bijtanken van Peter’s auto, een beetje ompakken, knuffel en een babbel zijn we vertrokken.

21-07-2006  

We zijn uiteindelijk rond 01:00 uur vertrokken, dwars door Duitsland heen, het was donker en er waren heel veel Hollanders met hun Kipcaravan  op de snelweg.

Tussendoor gestopt om te tanken en een sanitaire stop, blijkt dat Wilma ook nog kan buikdansen zelfs Peter’s ogen werden zéér groot, daar willen we voor de rest niets over vertellen, als je dit wil meemaken dan moet je zelf ook maar meegaan. Om 04:00 uur zie je het langzaam al licht worden, en krijg je door dat het een hele mooie route is, einde Duitsland en Oostenrijk. Mooie bergen, tunnels van enkele meters tot kilometers lang. Slovenië gingen we vrij vlug doorheen, in Kroatië hadden we een lange eenzame autoweg, door de aanhoudende droogte, waar wij hier in Nederland ook last van hebben, ziet alles verdort eruit.

Bij de grensovergang in Bosnië was het dan prijs, van een “nep” opgemaakte carina (=douane) moest Wilma aan de kant en wij konden de vijfde deur openen. Ze keek, vond het verdacht en dus trok ze alle dekens los, want daar kun je coke of iets dergelijks tussen verstoppen. Vervolgens konden we alles weer terug leggen en zien de deur weer dicht te krijgen, dit lukte niet, dus wij ook aan de kant. In tussentijd dat de auto van Peter werd gecontroleerd hebben wij gelukkig na meerdere pogingen de vijfde deur weer dicht gekregen.

Zo, en nu volle gas naar de honnekes in Bosnië, want wij waren al een paar dagen zenuwachtig, en wilden zeer zeker zien en er achter komen wat Laki heeft meegemaakt, maar er wordt  roet in het eten gestrooid door twee policija (politie) agenten. Peter had te hard gereden volgens de “snelheidslasergun”, wij geluk want wij zijn wel zo slim om te ‘bumperkleven’. In de tussentijd dat de agenten met Peter bezig waren heeft Wilma iemand gebeld en uitgelegd wat er gebeurd. Wilma stapt uit de auto en geeft een van de agenten haar GSM. De agent neemt de GSM aan en bekeek Wilma van boven tot onder, en die tattoo op haar rug maakte de meeste indruk op hem, zijn gelaat uitdrukking sprak boekdelen. Wilma kijkt naar Peter en ons zoals: “Het is zo geregeld”. Het was geregeld en we konden verder richting de honnekes, en de beide agenten zijn volgens ons nu nog aan het praten over wat ze hebben meegemaakt.

We weten de tijd niet meer precies, maar het was ongeveer 17:30 uur dat we een steil zanderig en kiezelachtig weggetje inrijden en dan zie en vooral hoor je na 1659,3 km +/- 350 honnekes. We hadden van te voren al afgesproken eerst zonder (film-)camera naar binnen te gaan. We werden met open armen ontvangen, door het personeel, en die honnekes, daar hebben we nu nog kippenvel van. Er ging van alles door ons hoofd heen, we kunnen dit echt niet in een woord samenvatten.

Wat ging er door ons heen: Armzalig, zielig, misschien ongelukkig, sommige erg mager, geamputeerde pootjes, gebroken pootjes die verkeerd zijn gegroeid, demodex… ect, ect. Het klinkt misschien wat negatief, maar zo is het niet helemaal bedoeld, wij zien dit voor de eerste keer en hebben ons beeld vergeleken met het beeld van hier in Nederland. En dan schrik je werkelijk.

We krijgen een hele rondleiding door het asiel, gedurende de rondleiding zie en hoor je van alles, aan de honnekes merk je gewoon dat ze in het asiel beter af zijn dan buiten het asiel, ze lijken best wel gelukkig te zijn. Het personeel moet hard werken, er is geen stroom en water. Het water zit in twee tonnen en moet met emmertje per emmertje verdeeld worden. Er moet per dag 800 kg voer gemaakt worden van brood, slachtvlees, droogvoer (van Nederland), water en schapenvet, dit wordt gekookt, tot een pap.

Als de honnekes dit vervolgens krijgen, zie je hoe dankbaar deze honnekes zijn, van te voren volgen ze het hele kookproces. De honnekes laten duidelijk blijken aan de kok, dat hetgeen hij doet, dat ze daar heel dankbaar voor zijn.

Om 19:45 uur komen we in het hotel aan, checken ons in en gaan ons douchen, de indruk van het asiel was zo groot dat we niet eens hebben gemerkt dat we geen warm water hadden tijdens het douchen. Hier kwamen we pas achter, toen Veerle bijna klaar was, want toen werd het water heet, heel heet, of dat de schade ingehaald moest worden, maar daar hadden we geen tijd voor. Om 20:30 uur moesten we klaar zijn om te gaan eten met zijn allen. Het was een restaurant die Italiaanse, Griekse en Mexicaanse gerechten maken, dit was heel lekker en gezellig. Ellen kreeg het zo warm en irriteerde zich aan een bepaald kledingstuk, die de meeste mannen vrijwel nooit dragen. Maar ook hier geldt dat we daar niet al te diep op ingaan, dan moet je maar eens meegaan.

Tijdens ons eten komen er nog een viertal gasten, die de stichting gaan helpen bij het probleem Nevenka Sabic. Wilma zal hier in haar verslag op terugkomen, de hulp die de stichting heeft in Bosnië is in ieder geval super te noemen. Om 22:30 uur gaan Ellen, Mieke, en wij naar ons hotel en lekker slapen, want we zijn naar zo’n rit en indruk, echt heel moe. Wilma moest wel blijven om het een en ander voor de volgende twee dagen te bespreken en Peter zal zijn super vriendin natuurlijk steunen en indien nodig ondersteunen. 

22-07-2006

Om half acht gaat de wekker, en 5 minuten van te voren waren we wakker. Om 08:30 uur ontbijt en napraten van gisteren en doorgenomen wat we gaan doen de rest van de dag en al snel werd duidelijk dat we ons helemaal niet hoeven te vervelen. Om 09:30 uur komen we in het asiel aan en wordt er op een blaffende manier goedemorgen gezegd. Wat voor ons als muziek in de oren klinkt.

We zijn eerst wat bruine, zwarte hoopjes gaan opruimen  en daarna zijn Ellen en Veerle voor honden kapster gaan spelen, dit hebben ze al altijd willen doen, maar er wilden nooit honden zich zelf als test dummy opgeven. Al vlug bleek dat een kapster zonder schaar geen kapster is. Marco had in die tussen tijd wat met het personeel gesproken hoe zij het een en ander ervaren en tussendoor contact met Wilma die met een persconferentie bezig was. Het contact met Wilma was nodig omdat Nevenka had gezien dat er andere mensen waren op het asiel dan normaal, en binnen 15 min waren er 4 man aanwezig bij Nevenka.

Uiteindelijk was de politie er ook bij en naar een tijdje vertrok Nevenka met de auto van het asiel en grotendeels betaald door de stichting, volgas weg over het terrein. De achterkant van de auto vloog soms wel 40 cm omhoog, het kwam op ons over zoals: “Die auto is toch niet van mij en als ik hem dan ooit eens moet teruggeven, dan moet ie……….”

Mieke heeft al heel wat hondenmanden afgewassen, die waren echt aan zo’n beurt toe.

Rond 12:00 uur zijn we gaan winkelen, we hadden niet genoeg drinken en er moest voor wat schaduwplekken gezorgd worden voor de honden en het personeel, 39 graden vol in de zon dat houdt geen dier uit. Om 13:00 uur komen we bij Interex, kopen daar twee partytenten, 6 tuinkrukken, 4 tuinstoelen, tuintafel , schop, 2 harken, 2 maal 5 meter zonnescherm zeilen en een parasol. De prijzen van deze artikelen zijn net zo duur als bij ons in Nederland en dus voor de gemiddelde Bosnier niet te betalen. Na deze tuinafdeling zijn we de winkel zelf naar binnen gegaan, want de kapsters hadden nog scharen nodig. De scharen waren vlug gevonden, de vrouwen wilden de rest van de winkel ook ff zien, en dan zal minimaal een van de drie wel iets extra’s kopen. Ellen had al snel mooie knalgroene slippers met plateauzolen gevonden, en voor 1,45 Euro is het ’t proberen waard. Hierna hebben we iedere koelkast in de winkel waar drinken instond zowat leeg gemaakt, ook dit weer in de auto geladen en dan weer terug naar de winkel. 39 graden en een ijsje of 2 gaat er wel in. We hadden +/- 6 liter ijs gekocht voor ons en het personeel.

Toen we terug waren op het asiel bleek al vlug dat we twee liter ijs per persoon moesten gaan eten, want het aanwezige personeel moest niets hebben. Wat doe je als je het zelf niet op krijgt en je ziet heel veel honnekes om je heen staan van ik heb het ook warm.

De honnekes hebben ijs via de lepels en de nieuw ingekochte schop gekregen, we hebben daar zeker 1,5 uur plezier in gehad en de honnekes hebben geweldig genoten.

Ellen en Veerle gingen weer voor kapster spelen, de geklitte hondjes vrijmaken van de rotzooi. Al heel vlug bleek dat de kapperszaak heel goed zou gaan lopen, er stonden wel 60 honden te wachten voor de deur, maar daar moesten Veerle en Ellen de honnekes in teleur stellen, want het knipwerk was geen gemakkelijke klus.

Marco had samen met het personeel de partytenten opgezet en de honnekes maakte direct dankbaar gebruik van de gecreëerde schaduw. De parasol was tijdens het monteren niet geschikt omdat  het verlengstuk niet paste, Marco moest terug naar de winkel, na het zoeken van de kassabon, want deze was kwijt en bleef kwijt. Bijna een uur heeft hij in de winkel moeten uitleggen dat de parasol niet goed is en dat hij de kassabon niet heeft, vervolgens wilt het winkelpersoneel Marco de parasol nogmaals laten betalen. Uiteindelijk hadden ze in het computersysteem gezien dat Marco enkel uren terug een parasol heeft gekocht en alles toch nog goed is gekomen.

We waren niet meer weg te slaan uit het asiel, in en rond de caravan, waar het personeel van zijn welverdiende rust geniet, lopen, springen, spelen en blaffen vele pups en zeg nou eerlijk een puppy is toch het zelfde als een baby, lief, klein, schattig en het doet niets verkeerd.

Wilma had het heel druk en aangegeven via de GSM dat ze niet kan komen vandaag. Na wat overleg hebben we besloten te blijven, Wilma heeft via Maja (haar vaste tolk) geregeld dat wij twee pizza’s van een halve meter in doorsnee zouden krijgen. Marco was in die tussen tijd terug naar de winkel gegaan om nog wat te drinken te halen. De pizza’s waren overheerlijk en hadden bijna de caravan niet gehaald, wij wisten dat het pizza’s waren en de honnekes hadden al lang geroken dat het hier om iets heel lekkers ging.Wij kregen de pizza’s met vijf man en Marco erbij niet op, net zoals het ijs ging de rest naar de honnekes. 

23-07-2006  

Om 08:30 uur weer een overheerlijk ontbijt met broodjes, worstjes, eieren, beleg, ect ect. Uiteraard elkaar vertellen wat er is gebeurd en gedaan, kwamen we erachter dat de kapsters vergeten waren foto’s te maken in de vorm van “voor” en “na”, want als je in Nederland gaat solliciteren als hondenkapster dan heb je wel foto’s nodig om je eigen creativiteit te laten zien. Ellen had de oplossing, we gaan opzoek naar al het klit, plakken dat weer op de honden terug, maken daar een foto van en 1 minuut later een foto van het resultaat van gisteren.

Ellen, Veerle, Mieke, Peter en Marco gaan na het asiel en Wilma met Maja gaan ook weer verder waar ze gisteren waren gestopt.

Aangekomen op het asiel zien we geen Nevenka, heeft ze gisteren toch het een en ander begrepen, we hopen natuurlijk van wel want de honnekes doen daar absoluut geen voordeel mee met haar. We kregen van het personeel zelfs te horen dat ze regelmatig om 03:00 uur s’nachts komt met een zaklamp en van alles roept, de honnekes worden dan wakker en beginnen te blaffen. De bewoners beginnen op hun beurt dan weer te klagen dat de honnekes laat in de nacht voor geluidsoverlast zorgen. Er zijn geen woorden voor, maar iemand die echt van honden houdt doet zoiets niet en iemand die denkt dat Wilma de boosdoener is van alles en dat ze zelf 100% recht in haar schoenen staat hoef dat ook niet te doen. Het positieve is dat ze zich zelf ongeliefd maakt bij haar eigen volk en dat dit een groot voordeel is voor de stichting. Met het personeel afgesproken dat ze iedere keer dat Nevenka zich laat zien dat ze dan de politie bellen, ze mag daar niet komen.

Ellen en Veerle gaan weer verder met de kapperszaak, Peter en Marco zien op een veld dat daar geen schaduw plek is voor de honden en besluiten de parasol daar te plaatsen en Mieke gaat verder met de manden en water geven aan de honnekes. Peter en Marco zijn gaan winkelen want de dames gaven aan dat de scharen al bot zijn en te klein en er is ook weer veel dorst en honger, dus eten en drinken moeten we ook hebben.

In de middag komt Wilma met Maja en Sennad, Wilma gaat filmen in het asiel en daarna gaan  we naar het beloofde land kijken. We hebben twee stukken grond gezien, de ligging is ideaal, de dromen kwamen al snel op, het leek net een stukje aards paradijs in Bosnië. Als hier de honnekes mogen verblijven, dan hebben ze het al een heel stuk beter. De gemeente heeft al mondeling toestemming gegeven en de lokale mensen die ons helpen gaan de komende weken achterhalen wie de eigenaar is of eigenaren zijn.

Om 16:00 uur gaan Ellen en Veerle weer verder in het asiel, want het klantenbestand wordt steeds groter. Peter en Marco gaan slapen tot 20:00 uur. Mieke gaat nog wat inkopen doen en Wilma heeft nog diverse afspraken staan. Na afloop gaat Wilma, Ellen en Veerle halen bij het asiel zodat ze nog snel kunnen douchen.

Rond 21:00 uur zijn weer terug bij het asiel, om Dara, Tigra, Sekreta en Sivac mee te nemen naar Nederland. Wij hebben de eer dat we de eerste drie bij ons in de auto mogen meenemen. Het afscheid van het personeel ging niet zonder een traantje te laten vallen, gelukkig komen we in september terug.

Rond 21:30 uur gingen we terug richting Nederland, al vlug bleek dat Dara en Sekretarica heel rustig zijn en Tigra een heel slimme en actieve hond is. Gedurende de rit was Tigra geregeld aan het rondkijken en aan het denken waar gaat deze reis heen. Dara en Sekreta waren lekker rustig en dachten het hunne ervan.

Gedurende de nacht zijn alle grensovergangen tot onze verbazing zonder problemen verlopen, de passen werden op eenmaal na grondig gecontroleerd en naar de honden werd niet eens gekeken. Die keer dat de paspoorten niet werden gecontroleerd moest de douane zijn neus snuiten en dat is belangrijker en daar waren wij het meteen mee eens, dus ff de turbo gebruikt van de Volvo en tegen de honnekes gezegd, zo jullie gaan nu zeker een heel goed leven krijgen. 

24-07-2006  

Eenmaal in Oostenrijk aangekomen, viel er bij ons een bepaalde spanning weg, want dan weet je dat de je niet meer 1,2,3 wordt aangehouden door de douane.

In Duitsland, waar weten wij helaas niet meer, had Marco een probleem hij dacht echt als ik nu nog 6 km moet doorrijden dan springt in de auto de kurk los en dan wordt het heel nat in de auto. Marco zei dit hou ik echt niet meer vol, hij reed direct een parkeerplaats op en rende de struiken in en bleef wel 5 minuten staan, je weet wel, pl….zei……

Weer de auto in vraagt Marco of Wilma al heeft gebeld, want daar hadden we dus niet aan gedacht, Veerle zei nee, dus volle gas Peter, Wilma, Ellen, Mieke en Sivac inhalen. Hier hadden we helemaal niet gedacht van: “Eh, wij kunnen ook bellen” Na contact te hebben gelegd zijn we er toen bij Suben af gegaan en hebben elkaar weer gevonden. Achteraf blijkt dat de GSM-verbinding ook niet aanwezig was.

Bij de grensovergang van Venlo moest Marco weer nodig, er was geen WC direct in de buurt en hij dacht dan maar het risico nemen op een bekeuring, wegens wildplassen in het openbaar. Waarschijnlijk is Marco een hond geworden of zo……

Ellen is overgestapt, we hebben afscheidt genomen van Mieke, Peter en Wilma. Nog drie kwartiertjes rijden naar Ellen en Tigra, Sekreta en Dara zijn dan terecht in hun nieuwe thuis. Het eruit halen van de drie honnekes uit de auto, en het zien hoe ze alle drie denken, wij zijn in een paradijs terecht gekomen en men heeft een welkomstbord voor ons gemaakt, geeft een ongelofelijk gevoel. Het gevoel is zo groot dat je helemaal vergeet hoe zwaar die afgelopen dagen waren.

We hebben nog een telefoontje meegeluisterd van Wilma en Sivac, alles is goed verlopen en toen zijn wij ook naar huis gegaan.

Om 17:00 uur komen we aan in Hoensbroek, de twee poezen hebben het naar hun zin gehad, meteen de opa gebeld van Laki en Flitz en om 17:45 uur zijn ze zo blij ons te zien, we werden totaal afgelikt. We hebben de ervaringen met elkaar gedeeld. Opa werd telkens om 07:00 uur wakker gemaakt door Laki. Opa wist niet dat Laki deuren kon open doen... 

Hierbij willen we het laten, we zijn hoogstwaarschijnlijk nog het een en ander vergeten wat we hebben meegemaakt. U zal van ons nog wel meer horen, want wij zullen ieder jaar zeker twee maal mee gaan.  

Een reis om nooit te vergeten! 

Marco en Veerle