Tuzla 27 maart t/m 2 april 2004

Er zijn weer heel wat voorbereidingen aan vooraf gegaan. Veel spullen verzameld en contacten gelegd. Maar toen was het dan toch zover. We hadden deze keer een bus die we mochten lenen, zodat we weer veel spullen mee konden nemen. Vrijdagmorgen de laatste spullen opgehaald, daarna de rest ingeladen. De bus zat helemaal vol. Voer, manden, dekens, riemen, allerlei dierenarts middelen en nog veel meer. Om 19.00 uur zijn we vertrokken. Rianne, Caroline en ik. Paul en Susanne, de 2 nederlandse dierenartsen, zouden de volgende avond gaan rijden. Omdat we veel voer en allerlei antibiotica en narcosemiddellen bij ons hadden was het deze keer extra spannend. Want komen we de grenzen wel over met al die spullen. Als de douane niet gaat zoeken is het geen probleem, zou dat wel gaan gebeuren dan was het een HEEL GROOT probleem geweest, want dan zouden we opgepakt kunnen worden voor smokkelen. Er zijn zo absurd veel papieren en vergunningen nodig om alleen al voer het land binnen te krijgen dat het zo goed als niet te doen is, vandaar dat we het zo mee namen. 

Bij de Oostenrijkse grens begon het al. We moesten op de weegbrug !!! We hadden geen idee wat het gewicht was en wat het mocht zijn. Toen we eindelijk de weegbrug hadden gevonden zaten we zwetend te wachten op de uitslag. De bus met ons erin woog 2420 kilo. Maar toen wisten we nog niets. Dus met de papieren weer naar de douane beambte die ons uit de rij had gehaald. We waren te zwaar !!! en wel 20 kilo. Gelukkig was het geen probleem, en mochten we verder rijden. De meeste grensovergangen waren geen probleem. Tot we bij de Bosnische douane terecht kwamen. Ik moest de bus aan de kant zetten en open maken. De paspoorten werden meegenomen, geen idee waarheen. Van alle kanten kwamen er beambten aan en stonden met elkaar te praten en te kijken naar de bus. Alle deuren moesten open en er werd tussen de dekens en manden gevoeld. We hadden het voer goed verstopt, dat zou pas gevonden worden als we alles leeg zouden moeten halen. En de narcose middelen waren ook niet zomaar te vinden. Gelukkig werd er niet te ver gezocht en we kregen onze paspoorten terug. Bij elke grens moet je langs 2 beambten. De 2e beambte, waar we dus nog langs moesten, had gezien dat ik alles had laten zien aan zijn collega’s maar toch moesten we ook hier weer aan de kant en alle deuren open om te laten zien wat we in de bus hadden. Ook nu werd er wat gevoeld. Uiteindelijk mochten we verder, en waren we eindelijk in Bosnië. Met alle spullen.

Om half 4 kwamen we in Tuzla aan. En we waren helemaal stuk na 20 uur rijden, en maximaal 2 uurtjes slaap. Gelukkig konden we gelijk het huisje in, waar we heel de week zouden slapen. We hebben onze persoonlijke spullen uitgeladen en zijn daarna gelijk naar het magazijntje gegaan om de bus leeg te maken. We zijn snel wat gaan eten, hebben gedouched en zijn naar bed gegaan. Het zou een zware week worden.

Zondag 28 maart
Altijd en iedere keer weer spannend om naar het asiel te gaan. Welke hondjes zijn er nog, hoeveel nieuwe zijn erbij, hoe zien de honden eruit, zijn er nog pups die het zware leven overleefd hebben ??  We werden weer verwelkomd zoals altijd. Kwispelende staarten en veel geblaf. Ze willen allemaal geaaid en geknuffeld worden, en proberen elkaar te verdringen. Ik zag weer veel bekende hondjes.  Ik heb altijd eerst minimaal een uur nodig om alles te bekijken en alle honden te knuffelen. De beheerster van het asiel, Nevenka, heeft altijd veel te vertellen, en ik word dan van de laatste dingen op de hoogte gebracht.  Het zag er weer beter uit dan de laatste keer in december. Er werd gewerkt aan een sluis bij de ingang, zodat de honden niet gelijk buiten het hek kunnen als er mensen het asiel binnen komen. Er waren rennen gemaakt in het onderkomen voor de honden, want we willen zo min mogelijk honden aan de ketting.
De rennen die er nu staan zijn nog niet voldoende, maar het begin is er. Er wordt aan meer gewerkt. De honden gaan om de beurt in de ren en aan de ketting als ze eten krijgen. Dit is om gevechten uit te sluiten tijdens het eten. En ‘s nachts gaan er veel honden vast, om het zo rustig mogelijk te houden in het asiel. Er is ’s nachts niemand aanwezig en veiligheid gaat boven alles. Vanaf volgende maand gaan Vlado en Ljoebo ( deze 2 mannen werken in het asiel ) om de beurt ook ’s nachts werken. Zodat er altijd iemand is op het asiel.

Rond 3 uur kwamen Paul en Susanne aan. We hebben een plan gemaakt voor de volgende dag  en naar de zieke honden gekeken zodat we wisten welke honden als eerste aan de beurt moesten komen.  Er staat nu ook een container op het asiel en er werd besloten dat die ingericht werd als operatiekamer. Eén van de legertenten diende weer als ziekenboeg. Vlado en Ljoebo zouden de container in orde maken. Bouwlamp aan het plafond, kacheltje erin, operatietafel maken. Alles moest klaar staan voor de volgende dag.

Maandag 29 maart
Half 10 in het asiel. Alles was klaar en Paul en Susanne konden gelijk aan het werk. Caroline was meegegaan om met de da ( dierenartsen) mee te lopen. Ze is aan het studeren voor da assistente. Rianne hielp mee buiten de operatiekamer. Honden brengen die gecastreerd of onderzocht moesten worden. Honden in de gaten houden die gecastreerd waren en in de ziekenboeg lagen. En ik . . . . Ik ren en vlieg meestal overal tussenin. Alles uit leggen aan de mensen die er werken. Hoe we het willen, waarom we het zo willen enz. Spullen halen die er nodig zijn.  Deze dag moesten Nevenka en ik om 2 uur bij de gemeente zijn.  Het was weer een goed gesprek en de gemeenteambtenaar wordt steeds vriendelijker tegen mij. Ook deze keer werd ik hartelijk verwelkomd. Er werd wat gepraat over de laatste ontwikkelingen. De weg naar het asiel was 1 dag voor we kwamen weer extra verhard, want die was nog niet helemaal optimaal. Kemo ( gem.ambt) zei dat ze maar kleine dingen tegelijk kunnen doen, maar dat ze hun best doen. Als ze dan kleine dingen willen doen dan kunnen we vast wel een paar vrachtwagens grond ( lees puin ) krijgen zodat het asiel wat vlakker gemaakt kan worden ? Als het er even regent is het asiel net een meer. En ja hoor, dat was geen probleem. Hij zou ervoor zorgen dat er deze week grond gebracht werd. En op donderdag zou hij zelf komen kijken, om te zien wat voor middelen er nodig waren om het asiel wat vlakker te maken. Ook vroeg ik of hij de mails had gelezen die Belinda Meuldijk en ik aan de burgemeester hadden gestuurd ? Belinda gaat namelijk een programma maken over het asiel in Bosnië ( JIPPIE ) Op deze manier proberen we de druk hoog te houden en te laten zien dat we serieus bezig zijn. En wat is er nou fijner om Tuzla op de Nederlandse tv te hebben met goed nieuws !!! Kemo had de mail gelezen, en de burgemeester dus ook.  Al met al weer een zinvol gesprek, en ik heb dan ook echt het idee dat we in ieder geval van Kemo alle medewerking krijgen.

Paul en Susanne, met Caroline als hun assistente, hebben deze dag 6 honden gecastreerd. Na de castraties was het tijd voor het “spreekuur”  De honden die wonden hadden, iets aan hun huid, hoestten of iets anders werden om de beurt binnen gebracht. Van iedere hond werd een foto gemaakt en een dossier aangelegd. Naam, geboortedatum, reu of teef, diagnose van het onderzoek en de therapie die gevolgd moest worden. We hadden van allerlei mensen, dierenartsenpraktijken en Pfizer een farmaceutisch bedrijf in Nederland allerlei middelen gekregen. Ongelooflijk veel antibiotica, stronghold, speciale gel voor op wonden enz.  Het was een ware dierenartsenpraktijk in die container boven op de berg in het asiel. Iedere hond die binnen werd gebracht werd onderzocht. Hart luisteren, temperatuur opnemen, oren nakijken en lymfeklieren voelen.  Paul had een microscoop meegenomen en van de honden met huidziekten werd een afkrabsel gemaakt en onderzocht. Van de pupjes is bloed afgenomen om in Nederland onderzocht te worden. Er gaan te veel pups dood en het is niet helemaal duidelijk waarom, misschien kunnen we er dan werkelijk wat aan gaan doen als we precies weten wat er aan de hand is. Het bloed wordt onderzocht door de viroloog van de Diergeneeskundige faculteit.
Deze middag werden er 10 honden onderzocht en een therapie voor ze opgesteld. Er was veel demodex, en een paar hondjes met bronchites.  De stronghold , antibiotica en gel kwamen dus heel goed van pas.

Er werden op deze dag 3 honden binnen gebracht uit een andere stad in de buurt. 2 kleinere hondjes en een prachtige doberman.

Er was weer een Bosnische da die kwam kijken hoe Paul en Susanne alles deden. Hij had werkelijk geen idee. Het is echt niet te geloven. De demodex was duidelijk te zien onder de microscoop, maar toch vroeg hij nog waar het dan aan te zien was !!!!! Paul, Susanne en Caroline hadden een hond operatieklaar gemaakt, steriel dus, en hij gaat er met zijn handen aan zitten voelen !!! Konden ze het weer opnieuw schoon maken. Dat soort dingen zijn toch in Nederland ondenkbaar.  Hij heeft een aantal castraties bijgewoond maar of hij er wat van heeft geleerd ????

Dinsdag 30 maart
Half 10 weer aanwezig.  De doberman die de dag ervoor binnen was gebracht werd gelijk gecastreerd. En er zijn 4 sterilisaties gedaan. Er liepen 2 honden rond in het asiel die er heel slecht aan toe waren. Daar werd speciale aandacht aan gegeven. De eerste dag hebben we die honden in de gaten gehouden om te bekijken hoe ze zich gedroegen zodat we zeker wisten of we de goede keus zouden maken. Eentje had ook meteen antibiotica gehad maandag.  Je laat een hond niet zomaar inslapen !!  De eerste hond was echt vreselijk. De demodex was zo erg dat de pus uit zijn poten en onder zijn buik vandaan kwam. Toen ik hem optilde uit zijn hok en hem op de behandeltafel zetten zaten mijn armen onder het bloed.  Het arme dier was zo aangetroffen op straat. Na een onderzoek werd besloten dat hier echt niets meer aan te doen was. De foto’s spraken voor zich.  Nevenka was helemaal overstuur, ze had geen asiel om honden in te laten slapen.  Maar er was geen andere optie. Dus het dier is verlost van zijn ellende en pijn.  De 2e hond liep ( je kunt het beter strompelen noemen ) gewoon rond op het asiel. Hij had zulke diepe wonden op zijn poten dat je naar binnen kon kijken. Hij at wel gewoon, maar hij was vreselijk mager. Kon ook echt bijna niet lopen en zakte steeds door zijn achterpoten. Na onderzoek bleek dat de lever van deze schat niet goed werkte, hij had er ook pijn aan.  Dus om het dier verdere ellende en meer pijn te besparen hebben we ook deze hond in laten slapen. Nevenka was bij de eerste hond naar buiten gelopen omdat ze het niet aan wilde en kon zien. Maar bij de 2e hond bleef ze kijken. Ze had nog nooit eerder gezien hoe een hond ingeslapen wordt !!!! In ieder geval niet op de manier zoals ze dat in Nederland doen. Het heeft haar geholpen om het beter te accepteren, omdat ze zag dat het dier gewoon gaat slapen. Ik heb alle twee de honden vastgehouden tot ze niet meer ademden, en ik heb gehuild. Het was de beste en enige oplossing voor deze 2 dieren, maar het blijft wrang. En dan het idee dat er zoveel honden lijdend rondlopen maakt het zwaar. We kunnen ze niet allemaal helpen, was het maar waar.

Er werd deze dag een geweldig schattig pupje binnen gebracht. Ook stonden er mensen met een blinde poes. Of we de poes op konden nemen in het asiel !!! En dat ging natuurlijk niet. Dat begrepen ze ook na het zien van de situatie. Of de da de poes dan wilde steriliseren, zodat ze zich daar geen zorgen om hoefde te maken?  Natuurlijk dat was geen probleem. Als ze de volgende dag om half 10 bij het asiel zouden zijn dan was de poes als eerste aan de beurt. 
Ook kwam er een man met een herder die wat aan zijn poot had, en ook tegen deze meneer werd verteld dat hij de volgende morgen rond 10 uur kon komen zodat de da er naar konden kijken.

Woensdag 31 maart
Toen we aankwamen stond de meneer met de poes al klaar. Toen de poes op de operatietafel lag werd duidelijk dat het niet om een poes maar om een kater ging.  Dus de kater werd gecastreerd. Na de kater werd de herder nagekeken, want de mensen waren allemaal netjes op tijd. Het was echt een soort onverwacht spreekuur. Daarna kwamen er meerdere mensen. Het vrouwtje met de kater, die er vorig jaar sept. ook was en me toen om me hals vloog, stond ook weer voor de poort. Of de da a.u.b. weer naar de kat wilde kijken. Ik herkende haar gelijk, en ze begroette me dan ook uitbundig. De kater bleek chronische blaasontsteking te hebben en ze heeft antibiotica mee gehad.  Ook werd er nog een ander hondje nagekeken en gelijk gesteriliseerd van mensen uit de stad.

Toen de meneer zijn “poes” weer op kwam halen vertelden we hem dat het dus geen poes maar een kater was. De man snapte er helemaal niets van, en stond met zijn mond open. ( dit was heel grappig ) De man kreeg nog voor een paar dagen antibiotica mee voor de “poes”. Hij had een tas met drinken en chocola meegenomen als dank. Ook van de mensen waar het hondje van was gesteriliseerd kregen we eten en drinken als dank. Dat is in Bosnië een teken van respect en dankbaarheid. 

’s Middags was het weer spreekuur voor de honden van het asiel. Er werden die middag weer 11 honden onderzocht en therapieën voor uitgeschreven. Ook weer van iedere hond een foto en een dossier. We waren steeds druk om iedere ochtend en avond de honden die onderzocht waren hun medicijnen te geven en eventueel in te smeren met de verzorgende gel.  De medewerkers en Nevenka keken steeds mee om te zien hoe het moest en wat ze moesten geven want als we weg waren moesten ze het zelf doen.

Deze middag ben ik samen met Nevenka ( en de tolk, Maja, die geen moment van mijn zijde week deze week ) naar een architectenbureau gegaan.  Dit bureau had aangeboden om gratis een tekening te maken voor het asiel. En die tekening hebben we nodig om weer vergunningen te krijgen van de gemeente voor water en elektriciteit, en dat de gemeente er een echt project van kan maken. Ze hebben onze hulp gevraagd bij de tekening omdat ze nog nooit een tekening voor een asiel hadden gemaakt en niet wisten wat er allemaal nodig was.  Dus we zijn er mee bezig om in Nederland nu aan plannen en tekeningen te komen zodat we die naar ze toe kunnen sturen en ze het verder af kunnen maken.  Dit is echt uniek, dat ze ons gratis willen helpen. De directeur van het architectenbureau was op het asiel geweest en had gezien hoeveel er al gedaan was en ze vond het zo goed dat ze daarom aanbood om te helpen.  Dit wordt dus vervolgd.

Donderdag 1 april 
Ook op deze dag werd er weer gecastreerd. We zijn druk bezig geweest om een heel plan te maken voor de medewerkers van het asiel zodat ze precies weten welke hond wat en voor hoe lang nodig heeft. Ik ben op pad gegaan om een soort van boxen te zoeken ( waar je bijv schroeven en spijkers in doet ) waar we alle medicijnen in konden doen. Op iedere box werd gezet wat erin zat en hoeveel mg of ml het was. Vlado en Ljoebo behandelden samen de honden die medicijnen nodig hadden. Ze zeiden (als grap) dat  ze er meer verstand van hadden in de tussentijd dan de da in Bosnië, en daar zouden we wel eens gelijk in kunnen hebben.

Nevenka werd gebeld door jagers dat de mensen van het ziekenhuis gebeld hadden (naar de jagers) om honden die daar rond liepen af te laten schieten. Of wij die honden op wilden halen, anders moesten ze er heen om dat ook werkelijk te doen. Dus ik ben samen met Maja (tolk) in de bus gestapt en we zijn naar het ziekenhuis gegaan. Daar lagen 2 honden. Eén van de twee zou  agressief zijn.  We hadden een benche meegenomen in de bus en daar hebben we de eerste hond ingedaan. De 2e hond zou dus agressief zijn, maar dat was in z’n geheel niet het geval.  Ze liep niet zomaar mee, en we hebben haar met eten de bus ingelokt, maar agressief zeker niet.
Toen we weg wilden gaan vertelde de bewaking dat er achter hun kantoortje nog een hondje lag en ze zeiden dat ze ziek was. We zijn mee gaan kijken en daar lag een klein zwart hondje.  Ze lag verstopt achter wat hekken. Toen we de hekken weg haalde reageerde ze niet. Ik pakte haar op en voelde dat ze al wat stijf en koud aan het worden was. Dit schatje was al meer dood dan levend.  Ik heb de hummel naar de bus gedragen en we zijn snel naar het asiel gegaan. Niet lang nadat we aankwamen is ze gestorven.  Alle honden die sterven in het asiel worden naast het asiel begraven. Cremeren kennen ze daar niet, laat staan dat er een crematorium is.

De andere 2 honden hebben we in een ren gedaan, zodat ze eerst kunnen wennen en de andere honden aan hen. Een reu en een teefje. Ze zijn gelijk ontwormd en de reu is de volgende morgen  gecastreerd.

Een vrachtwagen had een lading grond gebracht, zoals Kemo had beloofd.
Kemo (de ambtenaar) kwam deze dag ook kijken. We vertelden dat we niet genoeg grond hadden gehad en dat we meer nodig hadden. Hij zou het gelijk regelen, en er zouden nog 3 vrachtwagen ladingen gebracht worden.  Paul en Susanne werden voorgesteld en hij zei dat hij het geweldig vond dat ze er waren en zoveel deden voor de honden.

Toen Kemo er was kwam er ook een man met een herder aan. Veel herders in Bosnië. De man maakte zich zorgen om zijn hond. Ik schrok me rot toen ik zag wat er aan de hand was. Het linkeroog van de herder zag er niet meer als oog uit. De herder had tegen prikkeldraad aangelopen en had zijn oog gescheurd. De inhoud was naar buiten gekomen. Dat was al 2 weken geleden gebeurd !!! De man wilde eerst de hond bij ons “droppen” maar toen we hem gerust hadden gesteld heeft hij hem weer mee naar huis genomen. Paul heeft naar de herder gekeken. De hond had verder geen pijn. Hij at en deed wat hij altijd deed. De inhoud die uit het oog kwam was al vast gegroeid. Op zich zou het beter zijn als het oog werd verwijderd, maar als de hond er geen last van had kon het eventueel wel zo blijven. De man had geen geld om zelf naar een da te gaan en de hond te laten opereren, en Paul en Susanne hadden er geen tijd meer voor. Anders hadden ze dat zeker gedaan. Dus we hebben de man verteld dat we er in juni weer zijn en dat de da de hond dan wil opereren. Dus misschien krijgt dit ook nog een vervolg.

We waren via via achter de naam gekomen van weer een andere Bosnische da. Er moet er daar toch ergens 1 rondlopen die weet wat hij doet !!!!  Omdat we paspoortjes nodig hadden voor de honden die we mee wilden nemen hebben we hem gevraagd te komen. Hij heeft de hondjes die nog geen Rabiës enting hadden gehad de enting gegeven en de paspoortjes voor ons gemaakt. Paul en Susanne hebben de hondjes gechipt, ontwormd, stronghold gegeven en onderzocht.

Op onze laatste avond in Tuzla zijn we even de stad ingegaan. We zijn Italiaans gaan eten. Het was allemaal heel gezellig en we hadden allemaal een goed gevoel over de hele week. Toen we terug waren bij de auto van Paul was de lol ineens over toen bleek dat er ingebroken was.  Er was geen spoor van inbraak aan de buitenkant. De cd speler ( voorkant ) was verdwenen en het dashboard kastje was open gebroken. Een grote domper op de laatste avond van ons verblijf daar.

Vrijdag 2 april
We waren wat vroeger in het asiel dan de dagen ervoor want er moest veel gedaan worden voor we weer naar huis zouden gaan. Er moest sowieso nog een hond gecastreerd worden, de hond die we de dag ervoor op hadden gehaald bij het ziekenhuis. Alle teefjes konden niet gesteriliseerd worden, vandaar dat alle reuen zijn gedaan. We hebben de bus klaar gemaakt om 6 hondjes mee te kunnen nemen.  Nevenka had baklava ( bosnische lekkernij ) bij zich en voor allemaal kado’tjes.  Iedereen, behalve ik, hebben wat gegeten. Ik moet altijd op mijn manier afscheid nemen van de hondjes. Dat gaat dan ook iedere keer gepaard met veel tranen. Het gekke is dat ik het altijd zwaar en moeilijk vind om naar Tuzla te gaan, maar als ik dan weer weg moet wil ik bij “mijn” hondjes blijven.  Het was toch echt tijd om weer naar huis te gaan.

Bij de grensovergangen terug is alles goed gegaan. Ik heb wel een aantal keren de bus open moeten maken om de hondjes te laten zien maar dan was het ook gelijk goed. Paul, Susanne en Caroline zaten in 1 auto en hadden 2 hondjes bij zich. Mirce, het hondje wat nu een thuis heeft bij Caroline, en Dorris. Dorris lag vorig jaar september hoog zwanger buiten de hekken van het asiel. Ze is toen gelijk geaborteerd en gesteriliseerd. Ze is zo lief en zo aandoenlijk.  Ze heeft nu een nieuw thuis in Arnhem.

Zaterdag 3 april
Rianne en ik zijn gelijk doorgereden naar een adres in Duitsland waar we 3 hondjes hebben gebracht. Bij een gezin in huis waar ze van daaruit  geplaatst worden. We hadden er ook een pup bij zitten, van ongeveer 4 maanden. Ze voelde zich gelijk thuis daar, en gedroeg zich of ze er al maanden woonde. Dat doet een mens goed om te zien en geeft mij het vertrouwen dat het ook met deze honden allemaal goed komt. 

Ira hebben we met ons mee naar Nederland genomen, want ze zou als we thuis kwamen opgehaald worden door haar nieuwe baasjes. Ira heeft nu een nieuw thuis in Groningen.

Al met al weer een zware week.  Voor mij persoonlijk één van de zwaarste die ik daar heb  meegemaakt.  Gelukkig waren we met een hele fijne groep mensen die elkaar steunden en er voor elkaar waren. Ik wil dan ook Paul, Susanne, Caroline en Rianne heel erg bedanken voor hun geweldige inzet, steun en vertrouwen.  Er is veel, heel veel gedaan. En we hebben er allemaal een goed gevoel over.  Het regelen en plannen voor de volgende trip is alweer begonnen.

Wilma de Joode

Foto's van deze reis:

Er liepen heel veel honden op straat

Onze apotheek

De "praktijk"

De voorbereiding voor de castratie

Aan het werk

De ziekenboeg

Het onderkomen van de honden

Het spreekuur

De herder had zo'n zware vorm van Demodex dat hij bijna niet meer kon lopen. Op zijn poten en onder zijn buik waren de plekken zo erg dat de etter overal uit kwam. Het andere hondje had het aan zijn lever en was daardoor heel mager en kon bijna niet lopen. We zijn in Tuzla om dieren te redden, deze honden hebben nu ook hun rust gevonden.

Caroline met Mirce, Rianne met Ira

Spreekuur

Het hondje die we samen met 2 andere honden hebben opgehaald bij het ziekenhuis in Tuzla, en wat al meer dood dan levend was. Ze is niet lang daarna gestorven.

Caroline assisteert Paul bij een castratie

Toen we (Nevenka, Maja en ik) met de bus wat spullen aan het ophalen waren zagen we deze hond op straat. Nevenka wist dat de hond daar al heel lang liep en wilde de hond meenemen. Dus ik heb de bus gestopt en we hebben de hond opgepakt. Het is echt een schat. Hij is blind aan 1 oog en loopt kreupel omdat hij een oude beenbreuk heeft. Na een paar dagen liep hij al los in het asiel en deed het super goed.

Ira woont nu in Groningen bij Ageeth en Chris en hun kinderen Dorris heeft een goed thuis gevonden in Arnhem Mirce woont nu bij Caroline.

Deze 3 honden zijn naar Duitsland gegaan

Vlado en Ljoebo behandelen de honden In de map zitten alle dosiers van de honden die zijn nagekeken. Ze moeten alles netjes aftekenen als ze de medicijnen hebben gegeven. In de boxen zitten alle medicijnen die ze nodig hebben o.a Antibiotica, Stronghold, Creme en zalf. Er staat precies op iedere box wat erin zit, hoeveel mg of ml.

Zomaar wat kiekjes

Van de TV is men ook nog komen filmen

Op weg naar een nieuw leven

Onderweg naar huis