Hondenopvang

Om 16.00 uur werden Willeke en ik opgehaald door Paul. Het avontuur kon beginnen. De auto was volgeladen met spullen die we nodig hadden voor de operaties. En we hadden veel antibiotica bij ons, die in onze spullen en auto overal verstopt waren. Want dat zijn dingen die je niet zomaar mee de grens over mag nemen. Gelukkig zijn we ook deze keer weer gewoon door de douane gekomen. Het leek erop dat iedereen dezelfde kant op wilde als wij, want het was superdruk op de weg, files overal. We hebben dan ook een paar keer een toeristische route genomen om de files te ontwijken. Ach ja, zo kom je ook weer eens op plekken waar je anders niet heen zou gaan.

Toen we het asiel binnenliepen schrok ik. Zoveel honden. Natuurlijk had ik van Nevenka al gehoord (via mail) dat er veel honden waren, maar nu zag ik het met eigen ogen. Steeds meer mensen komen honden brengen, en dan vooral pups. De jagers gaan dagelijks op pad, als ze een moeder met pups vinden, dan wordt de moeder afgeschoten en de pups laten ze liggen. Die gaan toch wel dood !!!!! Mensen uit de stad, die het hart op de goede plaats hebben, brengen de pups dan naar het asiel. Er liepen zeker 45 pups rond, allerlei kleuren en formaten. Sommige zagen er goed uit, andere helemaal niet. Sommige pups liepen wel wat rond maar het was duidelijk dat ze zich niet goed voelden. Alle pups liepen bij elkaar op een apart veld. Ook waren er veel nieuwe “oudere” honden. Waar ik ook keek, zag ik nieuwe honden die ik nog niet eerder had gezien.

Op dat moment voelde ik de moed in mijn schoenen zakken en voelde het dat ik gefaald had. Al weet ik natuurlijk dat het niet aan mij ligt dat de situatie nu zo is. Een land en hun mensen kun je niet zomaar veranderen, de mentaliteit die er heerst is de zwaarste dobber. Maar toch . . . . . . We kunnen zoveel honden nog niet alles bieden wat ze horen te krijgen. We kunnen zoveel honden helemaal nog niet aan. Medische zorg, een dak boven hun hoofd en goed eten. De medewerkers in het asiel werken zich rot om alles in goede banen te leiden. Er was druk gewerkt aan rennen. Speciale rennen om alle pups in onder te brengen. Gelukkig hebben we er een extra stuk grond bij zodat we genoeg plek hebben om de honden te kunnen laten rennen en spelen. Om de beurt worden de honden losgelaten zodat ze zich heerlijk uit kunnen leven. Voordat alle honden een knuffel hadden gehad waren we weer een paar uur verder. Toen Paul een rondje liep over het veld kwam hij ineens terug gelopen met een dode pup. Waar het hondje aan dood is gegaan weten we niet.

We moesten alles door gaan praten voor de volgende dag en de rest van de week, en Nevenka heeft altijd weer veel te vertellen. Het stond al vast dat we weer naar de gemeente moesten. Ook tv en radio zouden deze week weer komen. Er werd een plan gemaakt voor zondag, wat eerst te doen. De zieke en zwakke pups en honden worden eerst onderzocht en als dat allemaal gedaan is dan gaan de castraties beginnen. Er wordt weer een container ingericht als “behandel – operatie” ruimte.

Nevenka liet ons huilend een smsje zien die ze de afgelopen week had gehad. Het berichtje was ’s morgens om 5 uur verstuurd. Een vrouw had de jager zien lopen en had gezien hoe hij op honden aan het schieten was geweest. Ze was er helemaal kapot van en had Nevenka het berichtje gestuurd omdat ze haar verdriet kwijt moest. We wisten niet wat we moesten zeggen.

Om 9.30 waren we in het asiel. En er werd eerst “spreekuur” gehouden . De honden die 3 maanden geleden ook op het spreekuur waren geweest werden als eerste allemaal nagekeken. Er waren 4 pups van overleden. De meeste van de honden zagen er stukken beter uit, en de therapie had dus goed aangeslagen bij de meeste. Voor de geen die nog niet helemaal opgeknapt waren werd er weer een nieuwe therapie uitgeschreven.
Omdat de pups de meeste aandacht nodig hebben werden die als eerste onderzocht. Er waren 43 pups. En deze zijn dan ook allemaal nagekeken. Voor de meeste is een therapie uitgeschreven. Het blijft moeilijk om de pups in leven te houden. In Bosnië hebben ze nog nooit van de puppy enting gehoord, en er is hier dan ook niet aan te komen. Het is dus moeilijk om de pups in leven te houden.

Er was een hondje wat onze speciale aandacht had. Mix is zijn naam. Hij zag er vreselijk uit en het was duidelijk dat Mix heel ziek was. Zijn zenuwstelsel was al aangetast, zijn rechter voorpootje kon hij niet stil houden, en lopen ging heel moeilijk. Mix heeft een pijnstiller en antibiotica gehad, in de hoop dat hij er op zou reageren. We besloten om Mix een paar dagen de tijd te geven. Als hij niet op de medicijnen zou reageren dan was de enige oplossing om deze lieverd te laten inslapen.

Toen Willeke en ik ’s avonds naar een restaurant liepen kwamen we een hondje tegen. Ze was in het begin heel voorzichtig en op haar hoede, maar toen ze eenmaal door had dat we haar geen kwaad wilde doen kwam ze los. Ze schudde hevig met haar staartje ( het was maar een heel kort staartje dus haar hele achterkant bewoog ), en kon ze van het knuffelen geen genoeg krijgen. We konden haar niet achter laten en hebben haar opgepakt en mee naar het huisje genomen waar we verbleven, en de volgende dag zouden we haar meenemen naar het asiel. We hadden eerst rond gevraagd of ze van iemand was, maar dat was niet zo. Ze zou op onze slaapkamer slapen. We hebben haar BIBI genoemd. Het restaurant heet Bibliotheka, vandaar dat we haar Bibi hebben genoemd.

Maandag 5 juli

Om 8 uur moest ik bij het gemeentehuis zijn samen met Nevenka om een afspraak te maken, voor deze week, met Kemo. Kemo houdt zich bezig met het asiel. Toen Maja (tolk) en ik bij het gemeentehuis, buiten op een bankje, zaten te wachten op Nevenka kwam er ineens een pupje aangelopen. Er was geen moeder hond in de buurt te zien, dus we hebben bij de bewaking van het gemeentehuis gevraagd of ze het hondje al eens eerder hadden gezien en of ze wisten of het kleine ding een moeder had rond lopen. De pup kende ze niet en hadden ook geen moeder hond met pups gezien. Dus ik heb de kleine opgepakt want die lieten we daar natuurlijk niet achter.

Toen Nevenka kwam liepen we het gemeentehuis in, ik met de pup op mijn arm. Maar ik mocht niet verder lopen, want er mochten geen dieren binnen. Dan wacht ik toch buiten,
geen probleem !!! Nevenka is naar binnen gegaan en kwam even later met Kemo naar buiten. Daar hebben we even gepraat en de afspraak gemaakt voor woensdag morgen. In de taxi, met pup, en naar het asiel. De pup heet nu Snoopy.

Toen we in het asiel aankwamen ben ik samen met Nevenka naar de honden gelopen die vlak bij het asiel verblijven. Er loopt o.a. 1 teef met 1 pup, en 1 teef met 4 pups. We hebben de kleintjes ontwormd. Nevenka en de mensen uit de buurt geven deze honden en hun pups eten. Ze lopen daar veilig want de jagers mogen niet meer in de buurt van het asiel komen.

Mix bleek heel goed op zijn medicijnen te reageren en zag er al beter uit. Hij liep zelfs al rond in het asiel, terwijl hij voorheen alleen maar in zijn hokje lag. Als je hem riep kwam hij gelijk naar je toe gelopen, hoe moeilijk dat ook voor hem ging. Zijn staartje kwispelde hevig en je kon zien dat hij weer plezier had. In het begin bleef hij dicht bij zijn hokje, maar de volgende dag zou hij gewoon tussen de andere honden lopen. We hadden absoluut niet verwacht dat Mix enige reactie zou geven op de medicijnen. Dus het was heel bijzonder om deze kleine vent rond te zien lopen, en ook nog zo vrolijk was. Hij at als een “dijker”.

We hebben weer hetzelfde gedaan met de pups als de laatste keer dat we er waren. De mannen die in het asiel werken moesten de pups en honden, die medicijnen nodig hadden, hun medicatie geven en dat liep gelijk goed. Ljoebo heeft er handigheid in gekregen en dat liet hij duidelijk zien. Dat gaf ons een goed gevoel.

Omdat er een aantal honden liepen die erge demodex hadden was de stronghold niet voldoende en moesten die honden gewassen worden met Ectodex. Paul heeft ze voorgedaan hoe ze daar een hond mee moesten wassen en de rest van de honden hebben Nevenenka en Vlado gedaan. Hopelijk zijn deze honden nu ook snel van de demodex af want deze honden waren echt bijna helemaal kaal.

Bij het huisje waar we verbleven liep een hondje rond, waarvan er een paar weken geleden een pup van mee naar Nederland is gekomen. Ze heet Donna en we hebben haar meegenomen naar het asiel om gesteriliseerd te worden. Donna is de nieuwe “huishond” van het huisje waar we verbleven. Toen we aan het eind van de middag weer naar het huisje gingen hebben we haar weer meegenomen, waar haar hok en eten al klaar stond.

De 2 honden met pups die vlak bij het asiel lopen zijn deze dag gesteriliseerd. We hebben om de beurt de 2 mama’s met hun pup(s) mee genomen naar het asiel, en aan het einde van de dag weer op hun plaats neergezet. Ook is er deze dag een hondje gesteriliseerd wat beneden aan de berg liep, en eten krijgt door mensen uit die buurt. Maar de mensen uit die buurt hadden Nevenka laten weten dat als ze niet geholpen zou worden ze de jagers zouden bellen. Als een teefje loops wordt dan trekt ze natuurlijk meer honden aan, en dat zagen de buurt bewoners niet meer zitten. Dus dit teefje is geholpen en hopelijk hebben we zo haar toekomst zeker gesteld ( als je dat zo zeggen kan !! ) Jagers komen meestal niet zomaar, maar komen als er klachten zijn over een hond.

Martin en Nico ( de 2 mariniers die in Sarajevo gestationeerd zijn, en die ons helpen waar ze kunnen) zijn langs geweest. We hebben veel gepraat en ze hadden veel vers water meegenomen. Volgens mij waren ze wel onder de indruk van het aantal honden. Ik kan die 2 mannen niet genoeg bedanken voor hun steun en hulp, want wat ze doen betekent zoveel voor ons.

Op een gegeven moment begonnen Vlado, Ljoebo en Nevenka de honden vast te doen en apart te zetten. Dus ik ging vragen waarom ze dat deden. Toen vertelde ze dat het water bedrijf uit de stad langs kwam om het onderkomen van de honden schoon te spuiten met een hoge druk spuit. Dat zou de 3e keer worden dat het gedaan werd. Zo komen er steeds meer bedrijven en mensen die dingen gratis willen doen voor het asiel. Niet alleen het onderkomen kreeg een lading water te verwerken. Alle honden werden nat gespoten en er waren er bij die het geweldig vonden. Ze sprongen naar de waterstralen en blafte van jewelste om meer. Het was een geweldig gezicht.

In de tijd dat Paul en Willeke met de sterilisaties bezig waren heb ik samen met Maja en Ljoebo foto’s gemaakt van de honden. We wilden, voordat we weer vertrokken, alle honden geregistreerd hebben. En daar ben ik heel de week zoet mee geweest.

Deze dag hebben Willeke en ik besloten om Bibi mee te nemen ( het hondje wat we gevonden hadden toen we naar een restaurant liepen) . Ze had het absoluut niet naar haar zin in het asiel. Ze sprong een meter hoog tegen het hek op en was niet rustig te krijgen. Waar we haar moesten laten was voor latere zorg. En ach, ik heb er al 7 lopen op het moment daar kan er tijdelijk nog wel 1 bij.

Om 9 uur deze morgen hadden we een afspraak bij de gemeente. We waren met een hele delegatie. Het gesprek verliep heel goed, en voor september moet er elektriciteit naar het asiel liggen. Kemo had tekeningen van het asiel zoals het uiteindelijk moet gaan worden. Er is nu ook een engelse dierenarts die geld aan het inzamelen is voor het asiel. Van dat geld wordt er, als het verloopt zoals het hoort te gaan, een permanent onderkomen gebouwd. Maar dan hebben we natuurlijk wel elektriciteit en water nodig anders kan de bouw niet beginnen.

Toen we na het gesprek aankwamen bij het asiel stond er al een tv ploeg klaar. Nevenka en Paul zijn geïnterviewd. Paul heeft duidelijk gemaakt dat het niet alleen voor de honden is waar we mee bezig zijn. De mensen zijn bang voor ziektes. Maar de honden die ze afschieten worden gedumpt op een vuilstort, en dat zou dan “gezond” zijn !!!!! Daardoor is de verspreiding van ziektes juist vele malen groter.

Na het interview is er weer een teefje gesteriliseerd wat vlak bij het asiel rond liep, en er is een teef uit het asiel gesteriliseerd. Pinguin (alias Platvoet) werd gecastreerd. Dit hondje was 6 maanden oud ongeveer en kon binnen nu en een maand voor veel nageslacht zorgen. Aangezien we pas weer over 3 maanden daar zijn moest hij nu gecastreerd worden. Willeke en ik noemde Pinguin, Platvoet. Hij had een paar grote zwabber pootjes onder zijn lijf zitten waardoor hij geen andere naam kon hebben.

Toen ik terug kwam, nadat ik wat opgehaald had, liep er een zwart hondje buiten het asiel die er niet eerder was gezien. Ze had volle tepels, maar er was geen pup te bekennen. Waarschijnlijk waren al haar pups gestorven. Ze was zo lief en had vreselijk behoefte aan knuffelen. We hebben haar opgenomen in het asiel. Ze heet nu Mamica.

Deze dag waren we eindelijk klaar met alle 139 honden op foto zetten, met nummer erbij. Iedere dag was ik naar de foto shop gegaan om alles te laten ontwikkelen en had een map gekocht om alle foto’s in te doen. Als er nu wat is met een hond kan Nevenka ons de naam en het nummer doorgeven en weten we over welke hond ze het hebben.

Rond half 10 waren we weer bij het asiel en stond er een man te wachten met een poes. 1 van de teefjes met de 4 pups, die deze week gesteriliseerd was, verblijft op een stukje grond van hem. Hij geeft de honden ook eten, en toen we de teef gingen checken een paar dagen geleden kwamen we met hem aan de praat. Hij vangt wat katten op en vroeg aan Paul of er een poes gesteriliseerd kon worden. Er was met hem afgesproken dat hij deze ochtend rond 9 uur bij het asiel zou zijn en dat zijn poes geholpen zou worden. De poes bleek drachtig te zijn, terwijl de man er van overtuigd was dat het niet zo was.

Op een bepaald moment zag ik ineens 2 pups bij het asiel lopen die er niet eerder waren. Ik heb snel een bak met eten gepakt en ben ze nagelopen. In het begin liepen ze voor me weg, maar uiteindelijk deed de bak met voer wonderen. Ze aten hun buikjes vol en ik heb ze opgepakt en mee naar het asiel genomen. Paul heeft ze nagekeken en ze zijn ontwormd. Ik heb gelijk een foto van ze genomen met nummer en Vlado gaf ze de naam Tom en Jerry.

Omdat we om 12 uur wilde vertrekken moesten we haast maken. De laatste spullen bij elkaar gezocht, de laatste uitleg gegeven en toen moesten we alweer gaan. We hadden te weinig tijd om alle honden nog een laatste knuffel te geven. Gelukkig hebben we heel de week lopen knuffelen als we er maar even tijd voor hadden, en daar moesten we het mee doen.

We hebben Bibi opgepakt, zijn naar het huisje gegaan om onze spullen te halen en aan de reis naar Oostenrijk begonnen waar we ’s avonds werden verwacht. In Wenen kwamen we rond 9 uur aan. We hebben er wat gegeten en zijn al snel gaan slapen, na een echte heerlijke douche te hebben genomen.

Vrijdag 9 juli.

Om half 9 zijn we met een auto en een busje op weg gegaan naar Slowakije omdat we zouden helpen hondjes uit een asiel naar Duitsland te brengen. Om 3 uur deze middag zijn we gaan rijden met 14 hondjes. Willeke en ik zijn met de persoon (bus) meegereden die de hondjes naar Duitsland bracht. Omdat de man niet alleen het hele stuk kon rijden (ruim 15 uur) heb ik hem steeds afgelost. We zijn in 1 keer doorgereden naar Duitsland.

Vanmorgen om 7 uur stonden we op de plek van bestemming. De 14 honden zijn uitgeladen en gingen we eindelijk echt naar huis. Rond kwart voor 10 kwamen we in Nederweert aan. Mijn honden waren blij dat ik weer thuis was, en ik was o zo blij dat ik weer bij mijn “kinderen” was. Al is het altijd en iedere keer weer een heel naar gevoel om al die andere “kinderen” in Bosnië achter te moeten laten. Bibi werd tussen mijn roedel gezet en het was al snel duidelijk dat Bibi zich thuis voelde. Bibi heeft zich al die tijd dat we onderweg waren heel goed en lief gedragen. We hebben geen problemen met haar gehad onderweg. Bibi blijft bij mij tot iemand haar adopteren wil.

Al met al weer een week vol met emoties en hard werken. Nevenka, Ljoebo en Vlado zorgen zo goed voor de honden, en dat met de weinige middelen die ze hebben. Als de honden vast moeten (omdat ze eten krijgen en voor de nacht de meeste vast gaan) roepen ze de naam en de hond(en) komt aangelopen naar de plek waar hij / zij hoort. De honden zijn helemaal dol op ze, en zij ook op de honden, en dat is duidelijk merkbaar.