Twee auto's en 1 caravan, helemaal volgeladen en daar gingen we (3 vrouwen) onderweg naar Tuzla.
We hadden o.a. dekens, manden, gereedschap, gaas, riemen en een legertent bij ons.

De trip zelf was loodzwaar. Wat is het toch een eind rijden. Maar goed, we hebben het gered.
De laatste grens was wat zenuwslopend. We moesten alles laten zien en kregen allerlei vragen. Ze vroegen wat er met die caravan ging gebeuren en ik vertelde dat die voor ons was om in te slapen en dat die weer mee terugging. Als we zouden vertellen dat de caravan in Tuzla bleef zou er veel geld betaald moeten worden !!!! Er kwamen allerlei mannen overal vandaan om te kijken en er werd druk gepraat, wij konden natuurlijk niet verstaan wat er gezegd werd. Uiteindelijk mochten we doorrijden.

Zaterdagavond laat kwamen we in Tuzla aan. We hadden storm en sneeuw meegemaakt, dus toen we uiteindelijk bij Nevenka aan tafel zaten waren we opgelucht.

Zondag zijn we naar het asiel gegaan en hebben alle spullen uitgeladen. Vladi en Moharem, de mannen die er werken, waren superblij met al het gereedschap en de kleding. Vladi liet me zijn oude schop zien, en die was duidelijk aan vernieuwing toe.

Om daar weer rond te lopen voelde heel bijzonder. Het blijft me verdrietig maken, iedere keer weer. Positief natuurlijk dat we zoveel honden kunnen behoeden voor een vreselijke dood en dat ze eten en een dak boven hun hoofd hebben. Maar er moet nog zoveel gebeuren, we zijn er nog lang niet, en als je daar in het asiel rondloopt en al die lieve honden ziet lopen dan wordt je er heel direct mee geconfronteerd. En daar krijg ik dan altijd weer een naar gevoel van.

Zondagavond waren we uitgenodigd bij een vriendin van Nevenka om daar te komen eten. Wat er allemaal op tafel stond !!! De mensen zijn er zo gastvrij. Overal waar je komt krijg je eten en drinken. We hebben een leuke avond gehad, en heerlijk gegeten.
Na het eten moesten we weer naar het Hotel want we hadden een afspraak met een dierenarts. De praktijk waar we tot dan toen mee gewerkt hadden bevalt niet goed. De werknemers van het asiel worden er niet netjes behandeld, ze sturen hoge rekeningen en ze willen niet naar het asiel zelf komen als er een hond ziek is of hulp nodig heeft. Dus een heel gesprek met deze dierenarts. We hebben goede afspraken met hem kunnen maken en hij gaat naar het asiel als dat nodig is. Hij heeft o.a. alle honden ingeënt, en geholpen met ontsmetten van het terrein. We hopen met deze dierenarts meer succes te hebben. Het gekke daar is dat ze nooit reuen castreren !!!!!! Teefjes worden wel geholpen, al hebben ze heel weinig ervaring omdat de mensen die een hond hebben dat gewoon niet laten doen omdat ze het niet kunnen betalen en er het nut niet van inzien. Dus de eerstvolgende keer dat er weer dierenartsen meegaan naar Tuzla is hij erbij om te zien hoe het gedaan moet worden, en misschien dat hij het dan zelf kan gaan doen.

Maandagochtend om 8 uur hadden we een afspraak bij de gemeente. Vanaf februari gaat de gemeente starten met het aanleggen van elektriciteit en water. En ze gaan proberen het contract voor de hondenvangers aan te passen. De hondenvangers doden de honden nu dus ook, op een vreselijke manier, want ze hebben geen ervaring !!! Er komt nu in het contract te staan, als ze zich aan hun woord houden, dat ze de honden vangen en naar het asiel moeten brengen. Ik had een hele map steunbetuigingen bij me en verteld dat er vanuit Nederland geen begrip was voor hun oplossing zoals die nu is. Ook is er nu een dvd filmpje van onze laatste trip die ik heb laten zien. Dat ze maar weten dat het me serieus is en niet eerder rust voor het daar goed geregeld is.
Al met al was het een goed gesprek. Het is altijd afwachten of ze hun beloftes nakomen, maar we zijn op de goede weg.

Toen we weer in het asiel aankwamen stond de legertent al op. Er liepen ongeveer 15 militairen rond van het Bosnische leger. Dat was gaaf om te zien. Een legertruck met allemaal militairen die komen helpen. Als de militairen honden vinden op hun basis dan brengen ze die ook naar het asiel. Ik heb de kolonel gesproken en hij zei dat als ze iets voor ons konden doen ik dat maar hoefde te vragen. Heel gaaf om mee te maken. Ik werd uitgenodigd om de volgende keer eens bij ze te komen kijken op de basis, en dat ga ik zeker doen.

Ook is er weer een tv ploeg van de Bosnische tv geweest. Ik geloof dat we de volgende dag in Tuzla op tv zijn geweest.

De overkapping is nu helemaal dicht. De honden zitten er nu uit de wind en regen, daar ben ik ZOOO blij mee. Er staan 2 legertenten en daar staan ook hokken in. Het is alles behalve comfortabel, maar al 300% beter dan het was.

De terugreis was zwaar. We waren al moe en we hadden 9 honden bij ons. We hebben ze steeds uitgelaten. Er was 1 herder bij die we in een benche hadden en het uitlaten ging allemaal goed. Maar toen wilde ze (de herder) de benche niet meer in en als we haar benaderden wilde ze bijten van angst. Ze probeerde zich uit de riem te trekken en dat lukte dus ook. Als die hond weg zou rennen dan waren we haar kwijt dus ik greep haar in haar vel want een hond langs de snelweg laten rennen zou een drama zijn. Op een bepaald moment had ik haar zo te pakken dat Rianne de hond bij de kont kon pakken en zo hebben we haar weer in de benche gekregen. Toen ze weer in de benche zat zag ik dat ze me gebeten had. Ik bloedde flink en ben mijn handen gaan wassen. Toen zag ik dat ik 2 flinke gaten in mijn rechterhand had, ik had het bijten niet gevoeld. Naar Nederland gebeld om te vragen of het kwaad kon en toen bleek dat ik binnen 24 uur een tetanus prik moest hebben, want dat had ik nog nooit gehad. (Omdat ik niet op zoek wilde naar een arts in Oostenrijk of Duitsland (omdat we al die honden bij ons hadden) ben ik als eerste naar een dokter gegaan toen we thuis waren. De dokter zei dat ik een serieus letsel had en ik kreeg 2 spuiten en een antibiotica kuur, voor de ontsteking die ik in de tussentijd had gekregen. Ach ja, alles beter dan een hond kwijt raken.)
We kwamen helemaal stuk in Nederland aan. Omdat we de herder niet meer uit haar benche konden laten en ik binnen 24 uur die spuiten moest hebben wilden we zo snel mogelijk naar huis. We hebben nog geprobeerd in de auto te slapen op een parkeerplaats maar het was te koud en met 9 honden op en om je heen gaat dat niet zo makkelijk. We waren zo blij toen we de Nederlandse grens weer over reden.

Deze reis is achter de rug en we zijn al voorbereidingen aan het treffen voor de volgende keer. Wat een energieslopend gebeuren is het toch iedere keer weer. Ik kan er niet aan wennen hoor.