Zaterdag 10 sept 2005
Eerst naar Veldhoven de auto’s vol met spullen laden en daarna begon de trip. Het was nog spannend geweest de dag ervoor want een half uur voor ik de bus op zou gaan halen, waar we mee naar Bosnië zouden rijden, kreeg ik een telefoontje dat de startmotor kapot was. We hadden dus geen bus !! Iedereen gebeld waarvan ik dacht dat ze iets zouden kunnen doen of weten om aan een andere auto of bus te komen. Uiteindelijk bracht Peter uitkomst, we mochten zijn auto lenen. Een enorme 4 wheel drive waar we veel spullen in mee konden nemen. Helemaal super.
Zaterdagavond hebben we overnacht in Oostenrijk, zondag morgen om 9 uur zijn we weer gaan rijden. Bij de grenzen is het allemaal goed gegaan, al moest ik bij de Bosnische grens de auto weer open maken om te laten zien wat we bij ons hadden. Als ze eens wisten wat er allemaal aan narcose middelen en medicijnen in die auto lagen !! Na een doos open te hebben gemaakt met steriele gaasjes was het goed en mochten we door rijden. We reden rond half 3 Bosnië binnen.
Zondag 11 sept 2005
Ik had een ‘verzoek’ binnen gekregen, van een dame en haar dochter uit Orasje, of ze geholpen konden worden door St. Dierenopvang Bosnië? Ze vangen ongeveer 30 honden op en ik was uitgenodigd om bij ze te komen kijken. Orasje is de plaats waar we altijd de grens over gaan Bosnië in. Net over de grens werden we door Svetljana, haar dochter en een tolk opgehaald. Door maisvelden heen en over een zandpad kwamen we uiteindelijk bij een plek terecht waar een deel was afgezet met hekwerk en honden ons blaffend verwelkomde. Het zag er allemaal heel goed uit. Er stonden een aantal rennen op een rij, er lag in iedere ren netjes een vloer en er stonden hokken in. De honden die er ‘woonden’ waren natuurlijk, zoals de meeste honden die we tegen komen, om op te eten. Wat een schatjes !! Svetljane heeft ons in het kort verteld over het ontstaan, wat de gemeente en de dierenarts praktijk van Orasje doen, wie er helpen enz.
Er moet een ‘dak’ op de rennen komen want het zeil wat er nu op ligt is niet goed voor de aankomende winter, en er vallen gaten in. Om een dak over die rennen te krijgen en de honden wat bescherming te geven is er 700,00 euro nodig. Ik kan je verzekeren, dat als je daar zo staat en je ziet al die honden en de inzet van de mensen, dan kun je niet anders dan zeggen dat je gaat proberen om te helpen. We gaan proberen om ook deze mensen en honden te helpen.Hun inzet is enorm en samen staan we sterker. Dus…binnenkort honden ter adoptie op afstand uit Orasje en honden voor echte adoptie ?
Na het bekijken van de honden en praten met deze lieve mensen moesten we weer verder. We kwamen tenslotte voor het asiel in Tuzla. Zo snel als ik die berg op rijd, richting het asiel, begint bij mij mijn hart al in mijn keel te kloppen en voel ik de adrenaline door me lichaam pompen. Dit is de 9 e keer dat ik in het asiel ben, en deze trip maak,maar het wordt er niet makkelijker op.
Veel van de honden zaten al vast toen we aankwamen, op het losloopveld liepen niet zo veel honden als ik ‘normaal’ gewend ben. Het scheelt nu natuurlijk ook dat we verschillende velden hebben waar de honden op los lopen, het zijn kleinere groepen. Ik moet altijd eerst de honden begroeten en loop mijn rondje. Om daar te lopen geeft me een bepaald gevoel, een bepaalde emotie, die ik niet kan beschrijven.
Het nieuwe gebouw, achter de container, was al heel ver klaar. Het zag er al helemaal ‘echt’ uit en zal voor de winter in gebruik worden genomen. Het werk wat de jongens in augustus hadden gedaan zag ik nu ook in het echt. Dat is wel heel geweldig om te zien, dat er zoveel gedaan wordt en is de laatste maanden.
Veel van de honden kende ik nog van de vorige keer, maar er waren ook weer veel nieuwe binnen gekomen. Heel fijn om te zien dat de pups van de laatste keer nu ‘grotere’ honden waren en het dus hadden overleefd. Als ze de puppytijd door komen in het asiel dan zijn het over het algemeen sterke honden. Jammer genoeg zijn er wel eens honden, pups, die het minder goed doen.
We zagen 2 hele kleine zieke pups lopen. Die zullen morgen aan de beurt komen om te bekijken wat ze hebben en of ze een kans maken op een ‘leven’. Als ze te ziek zijn, en zo zagen ze er wel uit, dan zullen we deze kleine dropjes in moeten laten slapen. Is dat even een goed vooruitzicht voor de volgende dag !!
De auto’s zijn leeggehaald, alles snel bekeken en toen was het hoog tijd om naar ons hotel te gaan en wat te gaan eten, het was ondertussen alweer 19.00 uur. Douchen en met de hele groep, 8 mensen, de stad in om te gaan eten bij de Italiaan. Ljubo is deze avond ook met ons meegegaan om te eten. Hij heeft ruim anderhalf jaar in ons asiel gewerkt, en is sinds een maand, jammer genoeg, niet meer werkzaam voor ons, maar ik draag hem nog steeds een warm hart toe. Het eten en de sfeer was goed, moe zijn we gaan slapen niet wetend wat de volgende dag allemaal weer voor ons in petto had.
Maandag 12 sept
Tegen half 10 kwamen we in het asiel aan. Iedereen moest even zijn en haar plek zoeken maar na een uurtje liep alles zoals het hoorde te gaan. Willeke en Jolanda zorgde ervoor dat de dierenartsen, Arnold en Carstien, konden opereren. Ninke en Anne waren begonnen met het inrichten van de ‘recovery’ en Renneke en ik zijn samen met Maja (1 van de tolken) boodschappen gaan doen. Er wordt heel de dag hard gewerkt en goed eten en drinken is dan heel belangrijk, dus daar zorgden wij voor. Elizabeta, andere tolk, zorgde er voor dat de operatie setjes steeds schoon werden gemaakt, en zo liep alles redelijk vlot. Na het boodschappen doen ben ik, samen met Maja, de opslag container ingedoken om er orde te gaan scheppen in de chaos. Er staan heel veel medische spullen in het magazijn die uitgezocht moesten worden. Ook bijv. antivlooien en teken middelen. Maja zet op iedere verpakking in het Bosnisch waar het voor dient en hoe men het moet gebruiken. Aan het eind van de dag was er al een klein beetje meer overzicht in de container, maar we hebben er zeker nog een paar dagen werk aan.
Na het boodschappen doen is Renneke gaan helpen bij de ’recovery’ waar vandaag 15 honden in hebben gelegen, incl 2 honden van mensen die aan het hek stonden en vroegen om hulp. Ook hebben ze o.a. alle pups ontwormd. Er liepen 3 hele zwakke pups rond. De ribben waren o.a. zichtbaar en ze maakte bijna alle 3 een rochelend geluid wat meestal duid op longontsteking. Onder deze condities leek het ons beter om deze 3 kleine lieverds in te laten slapen. Dit blijft hoe dan ook altijd een moeilijke en zware keus. Beslissen over leven en dood is vreselijk, en wie ben ik om dat te bepalen !! Toch moet die keus soms gemaakt worden.
Vanmorgen toen we aankwamen bij het asiel kwam Nevenka gelijk naar mij toe en vertelde dat er een man was die bij ons in het asiel wilde werken. Ik heb met hem afgesproken dat hij deze week mee draait,met de mannen die in het asiel werken, en als hij het dan nog steeds leuk vind dat hij dan mag komen werken. Hij heeft heel de dag goed mee geholpen en ik heb hem vele malen contact zien zoeken met de honden, op een hele aardige en open manier, dus laten we hopen dat we voor Ljubo een nieuwe goede werknemer terug krijgen.
Aan het eind van de middag begonnen er donkere wolken onze kant op te komen, nadat we heel de dag felle zon en zeker 35 graden hadden gehad. Het begon wat te onweren en niet snel daarna begon het te regenen. Omdat er niet genoeg plaats was in de ‘recovery’ voor alle honden waren er een aantal buiten, onder een afdak, gezet in de bench. Het was ook zo heet in de ‘recovery’ dat het buiten heel goed te doen was voor de honden. Maar toen ineens een vreselijke hoosbui los barsten hebben wij de honden in hun benches lopen verhuizen omdat de honden nat werden waar ze stonden. Met een paar man zijn we aan het tillen gegaan en hebben alle honden droog gezet. Dat maakte dus wel dat we tot op het bot nat geregend waren. Vanavond zijn we weer met z’n allen gaan eten. De groep kan het,ook deze keer, weer heel goed met elkaar vinden. En dat is echt goud waard !!
Dinsdag 13 sept
Een nieuwe dag voor de boeg met veel werk te doen. Toen we bij het asiel aan kwamen lag er een moeder hond met pups. Ze waren daar neer gelegd door mensen !! Carstien was gisteravond ziek geworden en is vandaag niet mee naar het asiel gegaan, om zo snel mogelijk weer aan te kunnen sterken. Willeke heeft vandaag het opereren van Carstien over genomen, en wat zijn we trots op “onze” Willeke. Ze heeft het echt heel goed en snel gedaan. Arnold en Willeke hebben met hulp van Jolanda vandaag 20 honden gecastreerd / gesteriliseerd. Er zijn 4 pups geaborteerd. Dit was de tweede hond in 2 dagen die drachtig was.
Jolanda heeft Ninke geleerd om pups te enten, en dat is wat Ninke vanmiddag gedaan heeft met behulp van Anne. Het is echt heel geweldig om te zien hoe iedereen zo zijn eigen ding doet. Anne heeft vandaag de ‘recovery’ echt helemaal geweldig georganiseerd. Anne en Renneke hadden de hele ‘recovery’ al schoon gemaakt toen de eerste hond alweer werd binnen gebracht. Het team draaide op volle toeren.
Ik ben vandaag weer een poosje bezig geweest in de opslag container, maar ben niet echt opgeschoten want er was steeds wel iets anders wat ik doen moest en ik heb vandaag veel tussen de honden gezeten. Ik probeer van alle honden foto’s te maken, maar ik kan je vertellen dat het niet erg makkelijk is want zo snel als ze iemand zien, en je gaat door je hurken, beginnen ze te blaffen of komen met tienen tegelijk naar je toe, en staan niet meer stil. Omdat ik het laatste jaar niet zo vaak in het asiel ben geweest ken ik een deel van de honden niet. Daar wil ik deze week verandering in brengen. Alle namen zal ik deze week niet kennen, maar de meeste ‘gezichten’ zal ik zeker onthouden nu.
Samen met Mustafa ben ik diesel voor de aggregaat gaan halen. We zijn even bij de dierenarts praktijk aangeweest om wat spullen weg te brengen en de puppy entingen, die daar in de koelkast opgeslagen zijn, op te halen en we zijn even naar de supermarkt geweest om water te halen.
Tussen alles door praat ik ook met de mannen die in het asiel werken en met Nevenka. Er moet altijd veel besproken worden. Alles moet met een tolk gebeuren en dat maakt dat ook daar nog al wat tijd in gaat zitten. Het communiceren en organiseren valt niet altijd mee. De mannen willen hun ‘grieven’ kwijt maar ook Nevenka heeft haar problemen. Omdat ik natuurlijk de meeste tijd gewoon in Nederland ben is het moeilijk om ‘scheidsrechter’ te zijn, maar het blijkt dat ook dat bij het ‘vrijwilligerswerk’ hoort !!
Om 18.00 uur zijn we naar het hotel gegaan.
Vanavond zijn we weer met z’n allen wezen eten en het was weer gezellig. Ik had mijn laptop meegenomen zodat ik de foto’s kon laten zien die ik tot nu toe gemaakt had. Het zijn in 2 dagen al meer dan 200 foto’s, en de foto’s maakte indruk op de groep. Anne zei dat de honden nu ineens niet zomaar honden op een website of foto waren maar dat de honden nu echte levens waren die ze kenden en waar ze een band mee had. Het is al duidelijk voelbaar dat ook deze groep vrijwilligers nu al een band hebben met de honden en mensen in het asiel, en dat al na 2 dagen.
Woensdag 14 sept
Woensdag om half 11 hadden we, Nevenka en ik, een afspraak bij de gemeente. De ‘professor’ was er ook weer. Deze oudere man, ik weet nog steeds niet helemaal wat hij gedaan heeft vroeger, steunt Nevenka en het asiel. Deze man heeft veel aanzien in de stad, en is dus voor Nevenka een belangrijk persoon. Als er belangrijke gesprekken zijn is hij er altijd bij. Ook was er een man die de ‘community’ vertegenwoordigd. Tuzla bestaat uit verschillende wijken en iedere wijk is zo’n community. Deze wijken moeten toestemming geven als er iets gedaan moet worden, geeft de wijk waar iets moet gebeuren geen toestemming dan kun je het vergeten. We zijn al heel lang bezig om elektriciteit en water naar en in het asiel te krijgen. Omdat de wijk vlak bij het asiel moeilijk doet krijgen we steeds de vergunning daarvoor niet. Het zal ook eens een keer makkelijk gaan !! De man die de wijk vertegenwoordigde was positief over het asiel, gelukkig.. Er is nu afgesproken dat hij persoonlijk met de mensen gaat praten die nog tegen het asiel zijn. Duidelijk maken dat we er al bijna 3 jaar zijn en dat tot nu toe niemand iets gedaan of geprobeerd heeft om ons weg te krijgen dus waarom er nu dan niet het beste van maken. Dat we nu met de weinige middelen die we hebben al veel bereikt hebben, laat staan wat we kunnen doen als we elektriciteit en stromend water hebben. Er wordt over ongeveer een week, als hij met alle mensen gepraat heeft, een vergadering gehouden en dan zal Kemo, de gemeenteambtenaar die ons steunt, er ook zijn om de mensen te vertellen dat we binnen een maand elektriciteit en water hebben, zodat we de dingen kunnen doen die we moeten doen, als de wijk toestemming geeft. Met die elektriciteit en water kunnen we nog meer doen in het asiel, o.a. er voor zorgen dat het minder hard stinkt bij het asiel. De mensen,die tegen zijn, zeggen dat er stank van het asiel vandaan komt. Ik kan je verzekeren dat het echt niet zo is, maar er moet toch iets zijn om over te klagen. We hopen in ieder geval dat de man die de wijk vertegenwoordigd er in slaagt om iedereen ‘mee’ te krijgen want dan kunnen we echt verder.
De gemeente had deze morgen ook iemand ‘uitgeleend’ om zwerfhonden mee te vangen om gecastreerd te worden. Dat is heel bijzonder kan ik je vertellen. Er zijn een paar zwerfhonden gecastreerd vandaag. In totaal zijn er deze dag 23 honden en 3 katten gecastreerd, en bij 1 kat is een voorpoot geamputeerd omdat die helemaal kapot was. Er komen regelmatig mensen aan de poort van het asiel met hun kat of hond om hulp vragen. Al deze mensen worden geholpen.
Carstien was weer wat opgeknapt en is vandaag weer gewoon mee naar het asiel gegaan. Jolanda zorgt ervoor dat er 3 mensen kunnen opereren. Arnold en Carstien doen de sterilisaties en Willeke de castraties. De ziekenboeg wordt geweldig ‘gerund’ door Anne, Ninke en Renneke. Tot nu toe nog steeds geen echte complicaties tijdens of na de operaties. De honden die geopereerd zijn knappen goed op en kunnen ’s avonds of de volgende morgen weer terug naar hun plek.
Ik heb me weer bezig gehouden met het opruimen van de container (het magazijn), het maken van foto’s, veel knuffelen met de honden en allerlei andere dingen.
We waren vanavond uitgenodigd om bij Mustafa (Mujke), de klusjesman in het asiel, en zijn vrouw te komen eten. Als je ziet hoe deze mensen wonen, al 3 jaar lang zonder elektriciteit en water, dan schaam je je echt dat je nog iets te klagen hebt. Een ‘schuurtje’ was gezellig gemaakt en er was licht van een lamp die op een accu was aangesloten. Er stonden kaarsen waar het eten klaar stond. De schalen met vlees kwamen op tafel, de zelf gemaakte kaas, wijn en eigen gebrouwen Rakija. Dat is een drank met, laat ik zeggen, een hoog alcohol percentage. Iedereen moest proeven en sommigen vonden het zelfs lekker. De sfeer was echt super en we hebben een geweldige avond gehad waar heel veel gelachen is. Dat heb je wel nodig in zo’n week want anders wordt het wel heel zwaar.
Donderdag 15 sept
Vanmorgen om 9 uur weer op het asiel. Het medische team ging aan de gang en alles liep al weer snel zoals het de dagen ervoor was gegaan. Het magazijn begint langzaam aan wat geordend te raken, al zal het niet mee vallen om het morgen af te krijgen. Tussendoor komen de pups even eten en wordt er heel wat afgeknuffelt. Vandaag zijn er ook weer niet alleen honden, maar ook katten geopereerd. Nevenka had een kleine kitten gevonden en deze kleine ukkepuk bleek een zware hernia te hebben. Carstien heeft de kitten geopereerd en het heeft er om gespannen of de kleine er bovenop zou komen, maar aan het einde van de dag was er goed nieuws, er kwam weer leven in het kleine diertje. Hopelijk gaat het weer helemaal goed komen met deze kitten.
Om 11.00uur kwam de ‘radio’ langs en heeft o.a. Elizabeta, één van onze tolken, Nevenka en mij geïnterviewd. Om 13.00 uur is de ‘tv’ langs geweest, en toen is o.a. Arnold, de dierenarts geïnterviewd. Begin van de avond is het op tv uitgezonden. Jammer genoeg heb ik het zelf niet gezien. De gewone dingen lieten ze zien: een kijkje in het asiel en de dierenartsen aan het werk. Het was heel bijzonder dat ze vertelde dat de Nederlandse dierenartsen heel goed waren. Dat als ze ‘s ochtends een hond hadden gesteriliseerd dat de hond ’s avonds al weer goed was en dat de wond maar heel klein was, en dat lieten ze ook op tv zien. Hopelijk zijn er weer een paar mensen door ‘geraakt’ en laten ze hun hond of kat ‘helpen’ bij hun dierenarts.
Vandaag ben ik weer verschillende malen met de auto op pad geweest om boodschappen te doen, want we verbruiken veel water per dag, en ik moest nog een aantal paspoorten regelen voor de honden die morgen mee gaan. Zoals het er nu uitziet komen er 10 honden mee terug. Wat is het toch moeilijk om te bepalen wie er wel of niet mee mag naar Nederland. Dat is één van de dingen die ik vreselijk vind om te moeten doen.
Einde van de middag stonden er mensen aan de poort van het asiel die pups en een hond kwamen brengen. Er stonden 2 dozen achterin de auto. In één van de dozen zaten 4 pups en in de andere doos de moeder. De moeder was in een (aardappel)zak gestopt die helemaal dicht zat !! Ik heb snel een gaatje in die zak gemaakt en Senad geroepen om de moeder hond mee naar binnen te nemen. Ninke, Anne en Maja namen de pups mee naar binnen. In het asiel hebben we moeder en pups apart gezet in een grote bench en hebben ze gelijk ontwormd en de pups hebben een puppie enting gehad. Morgen mogen ze in een grote ren en dan gaan ze na een paar dagen, als ze gewend zijn, los op een veld.
Vandaag gesprekken gehad met een deel van de werknemers in het asiel. Er zijn wat wrijvingen tussen de mannen en Nevenka en dan is het, in deze, aan mij om te proberen een oplossing te vinden. De mannen werken hard en doen veel, maar nog is Nevenka niet tevreden. We gaan wat dingen duidelijk op papier zetten en meer ‘toezicht’ houden en dan zullen we zien of er een verandering ontstaat.
Vandaag is er een grote herder ingeslapen. Hij was onder narcose gebracht om te castreren. Maar toen hij geschoren werd was het duidelijk dat er iets niet klopte en dat er een grote bult zat. Arnold heeft de hond onderzocht en het was duidelijk dat er een gezwel zat. Ook onder zijn buik zaten allerlei bultjes en hij was heel mager. In zo’n situatie, op zo’n plek is er dan maar één oplossing. De herder is rustig ingeslapen.
Vanavond bij Elizabeta en haar man gegeten. Het eten was geweldig en ook de sfeer was deze avond goed. Wat een verschil van avonden. De ene avond bij mensen die al 3 jaar lang zonder allerlei belangrijke dingen moeten leven, en de andere avond bij jonge mensen die eigenlijk alles hebben, tot aan een mooie auto aan toe. Ik blijf het steeds zeggen, Bosnië is echt een ‘andere’ wereld en in die wereld zijn dan ook weer enorme verschillen. Heel bijzonder om mee te maken en te zien, dat soort dingen kun je je niet voor stellen als je het niet zelf voelt en ziet. Ik kan er niet aan wennen, het blijft me zwaar vallen en ik vind het moeilijk om te ‘plaatsen’.
Vrijdag 16 sept 2005
De laatste dag vandaag in het asiel. Toen ik wakker werd was ik misselijk van de spanning. Weer naar huis is heerlijk en daar verlang ik na zo’n week ook echt naar. Maar het feit dat ik de dieren en de mensen in het asiel achter moet laten geeft me ook iedere keer een vreselijk gevoel. Dat gevoel kan ik niet in woorden omschrijven, maar het raakt me ongelooflijk diep.
Toen we aan kwamen bij het asiel stond er een hond aan het hek, van de straat of van mensen, en zijn hele staart was open en kapot. Deze hond is als eerste onder narcose gebracht en zijn staart is geamputeerd. Er zijn deze morgen ook weer honden en katten gecastreerd. De kitten, die de zware hernia had, doet het weer goed en zal het allemaal, als ze zo door gaat, overleven.
Er gaan 10 honden mee terug, 2 meer dan gepland, en daar moeten we vandaag alles klaar voor maken. Één hond die mee zou gaan heb ik vervangen door een andere hond die het ‘harder’ nodig had. Bjelka is een schat van een witte herder, al vanaf het begin in ons asiel en ik wilde haar in eerste instantie meenemen, maar ze doet het er goed en kan nog wel even in het asiel blijven. Thom, deze knappe jonge vent is onzeker en durft in het asiel niet goed zichzelf te zijn. Hij loopt zenuwachtig rond en zit vaak bij zijn hok. Thom gaat mee i.p.v. Bjelka. En er zijn 2 honden die extra mee komen. Er is een hondje geadopteerd door de vrijwilligers en daardoor kan er een hond extra mee, want we hebben dan een opvang gezin ‘over’. En er is een hond mee gegaan die in het asiel steeds werd gegrepen door de andere honden. Ze heeft nog geen naam. Deze onzeker teef zit helemaal onder de littekens, en ook nu zitten de hechtingen in haar poten omdat ze wonden heeft. Ze is heel lief en krijgt nu de kans zich te ontwikkelen zonder aangevallen te worden.
Om 13.00 uur stoppen we want eind van de middag begint de terug reis naar Nederland. Blijkbaar is gisteren of deze morgen op de radio ons ‘verhaal’ uitgezonden want op een bepaald moment bleven de mensen komen met hun honden en katten. Bij een aantal kon hun dier nog nagekeken worden, maar jammer genoeg hebben we ook wat mensen weg moeten sturen. Het waren mensen die o.a. hun kat wilde laten castreren maar er was ook een jonge man met een hond waarvan bleek, nadat Arnold er naar gekeken had, dat er een gezwel zat bij de anus. Voor deze mensen en hun dieren hebben we, jammer genoeg, niets meer kunnen doen.
Het magazijn is eindelijk opgeruimd en overal staat in het Bosnisch op waar het voor is, wat het is, en hoe te gebruiken. Hopelijk blijft het nu zo opgeruimd. Nog een laatste gesprek gehad met Nevenka en wat van de mannen en toen was het alweer tijd om naar het hotel te gaan om te douchen en spullen te pakken. Met z’n allen nog snel op de foto en daarna afscheid nemen van de mensen. We zullen deze dag nog één keer naar het asiel komen, als we terug gaan naar huis, om de honden op te halen. Toen we naar het hotel reden moest ik, zoals gewoonlijk, vechten tegen de tranen die kwamen. Ik laat ‘mijn’ honden achter met pijn in mijn hart.
Terugreis
Om 18.00 uur zijn we weggereden uit Tuzla. 9 honden achter in de auto, in benches, en 1 klein hondje bij ons in de auto op de achterbank. Bij de Bosnische grens moest ik gelijk al langs de kant gaan staan, maar nadat de douane had gezien dat er honden achterin zaten konden we door rijden. Naar paspoorten van de honden werd niet gevraagd. Waarschijnlijk zijn ze blij dat de honden weg gaan !! Bij de rest van de grenzen mochten we zo door rijden, en we gingen als een trein. We hebben om beurten gereden en binnen 17 uur stonden we met de honden op het grasveld in Nederland. De honden hebben zich, zoals gewoonlijk, weer heel erg super goed gedragen. Ze zijn gaan liggen en hebben geen kick gegeven. De honden hebben een paar uur kunnen rusten en snuffelen voordat de meeste opgehaald werden door de opvang en adoptie gezinnen.
Nawoord
Het medische team heeft deze week ongeveer 90 honden en katten geopereerd. Het is echt weer een super prestatie. Het was een goed team en ik wil dan ook Arnold en Renneke, Willeke, Jolanda, Anne, Carstien en Ninke enorm bedanken voor hun steun en inzet. Dankzij deze mensen is er weer een heel groot verschil gemaakt in Tuzla en omgeving. De week was weer zeer emotioneel, er is gehuild en gelukkig ook gelachen. We zijn nu weer thuis en we hebben weer heel wat dingen een ‘plaats’ te geven, maar we weten allen dat we goed hebben gedaan, hoe dan ook !!
Wilma de Joode