Trip asiel 19 t/m 22 oktober 2005

Woensdag 19 okt

We vertrekken vanuit Veldhoven waar we de auto vol hebben geladen. Voornamelijk dekens hebben we ingepakt, dit met het idee dat de winter voor de deur staat en de honden die dekens hard nodig zullen hebben. Ik bedenk me in de auto ineens dat dit de vierde keer is dit jaar dat ik naar het asiel ga. We gaan ’s nachts in Oostenrijk overnachten. De terugweg moeten we in één keer doorrijden omdat er weer een aantal honden mee komen dus de heenweg willen we de tijd nemen om uitgerust in Tuzla aan te komen. Gewoonlijk is er altijd plaats in het hotel waar we altijd overnachten in Graz. Dat was deze keer dus niet zo. Het was ’s avonds half 11, we hadden ruim 10 uur gereden, en we moesten een hotel gaan zoeken. Na bij 3 hotels ‘we zijn vol’ te hebben gehoord begon ik er een zwaar hoofd in te krijgen. Het zou toch niet zo wezen dat we nergens slapen konden !! Bij het 5 e hotel waar we gingen vragen was plaats. We hebben een goede nacht gehad.

Donderdag 20 okt

In de ochtend zijn we weer gaan rijden.We wilden aan het eind van de middag bij het asiel aan komen. Zoals gewoonlijk was ik ook deze keer weer nerveus bij de grenzen, ook al wist ik dat we alleen maar dekens in de auto hadden. Tot mijn grote verbazing deed zelfs de Bosnische douane niet moeilijk. We kwamen alle grenzen zonder problemen over, de auto heeft niet één keer open gehoeven. Toen we een paar dorpen, een kwartier, van Tuzla verwijderd waren was de weg open gebroken. Alle auto’s werden omgeleid. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben anderhalf uur lang prachtige natuur gezien. Over weggetjes gekomen waar je normaliter niet komt omdat het zo afgelegen is, maar uiteindelijk zijn we toch in Tuzla aangekomen. Toen we in Tuzla aankwamen was het al donker aan het worden. We konden dus niet meer naar het asiel, omdat er geen licht is. We zijn naar ons hotel gegaan om ons op te frissen en daarna gingen we wat drinken.

Onderweg naar de stad zagen we, onderaan een trap voor een gebouw, een klein hoopje liggen. We realiseerde ons niet gelijk wat het was. Het bleek een kleine kitten zijn. Er lag een papieren popcorn zakje op de grond en daar was deze kleine zieke kitten ingekropen in de hoop een klein beetje warm te worden. Het was zo’n zielig gezicht en we konden die kleine natuurlijk niet aan haar lot over laten. Ik heb de kleine opgepakt en warm tegen me aan gehouden. Het was duidelijk dat deze lieve schat heel ziek was. Ze was onderkoeld, uitgedroogd en kon haar hoofdje amper omhoog houden. Ellen en Peter gingen wat kattenvoer kopen terwijl ik met de kleine buiten wachtte. In de tussentijd belde ik Elizabeta, onze tolk, om te vragen of we de kleine kitten bij haar mochten brengen, want terug op straat zetten konden we absoluut niet en we wisten niet of we een poesje mee het hotel in mochten nemen. We mochten het poesje bij Elizabeta brengen. We hadden een doos geregeld met een dikke deken erin en zijn naar Elizabeta gegaan. We wisten dat deze kitten niet lang meer zou leven, en hoopte allemaal dat het niet lang meer zou duren. Jammer genoeg waren er deze trip geen dierenartsen of ass bij om de kleine uit haar lijden te verlossen. De Bosnische dierenartsen vertrouw ik niet en voor mijn gevoel was de kleine dan beter af om op eigen ‘kracht’ te sterven. In de badkamer, naast de verwarming, werd de doos met de kitten neergezet. De verwachting was dat ze de volgende morgen niet meer zou leven.

Ik was blij dat het donker was toen we in Tuzla aan kwamen omdat we toen niet meer naar het asiel konden. Daardoor had ik wat meer ‘rust’, de eerste avond dat we in Tuzla waren, omdat ik de honden nog niet gezien had. De ‘confrontatie’ zou de volgende dag pas plaats vinden. Toen we, vanuit het hotel, naar de stad liepen was ik redelijk rustig en had nog niet het ‘zware’ gevoel wat ik normaal al snel heb als ik eenmaal in Tuzla ben. Dit rustige gevoel veranderde dus gelijk toen we die kleine kitten op straat vonden. Ik stond gelijk weer in de realiteit.

Nadat we de kitten bij Elizabeta hadden gebracht zijn we weer op pad naar de stad gegaan. We waren daar tenslotte heen onderweg toen we de kitten vonden. Ljubo, oud medewerker, en Marnick zaten al aan een drankje toen we het café binnen kwamen. We hebben nog een poosje zitten praten en zijn toen vermoeid richting hotel gegaan.

Toen we bij het hotel aan kwamen liep een man zijn hond (een golden retriever) uit te laten. De hond liep heerlijk los. Ik zei nog tegen de anderen; zo hoort het dus, deden meer mensen dit nou maar !! Toen we in de hal liepen in het hotel waar onze kamers waren kwam daar ineens de golden retriever en de man aangelopen. We kwamen aan de praat met de man, want er komt natuurlijk geen hond langs ons zonder geaaid te worden. Het bleek dat de man en de hond bij een reddings brigade hoorde uit Kroatië. De man had nooit eerder een hond gehad, dit was zijn eerste. Hij was zakenman en de hond ging overal mee naar toe. We hebben uiteindelijk telefoon nummers en email adressen uitgewisseld en afgesproken dat we contact houden. Wie weet of we in de toekomst iets voor elkaar kunnen doen?

Zonder nog maar een stap in het asiel gezet te hebben, en amper 4 uur in Tuzla was er al veel gebeurt. Het was nu al een dag als geen andere.

Vrijdag 21 okt

Marnick sliep niet in het hotel maar was deze dagen te gast bij Elizabeta en haar man, Viki. Om half 10 gingen we Marnick en Elizabeta ophalen om mee te gaan naar het asiel. We waren benieuwd of de kitten nog in leven was.

De kitten leefde nog, maar het was duidelijk dat ze niet lang meer had. Ze voelde koud aan. Elizabeta stelde voor om nog naar de Bosnische dierenartsen te gaan, maar de rest was het erover eens dat we dat de kleine niet meer aan konden doen. We hebben haar mee genomen naar het asiel en een paar uur later is de kitten gestorven. Ze is begraven.

Om 10 uur was er een vergadering met alle mannen uit het asiel, Nevenka en mij. Elizabeta was onze tolk vandaag. Er waren wat strubbelingen onderling en tussen de mannen en Nevenka. Er moest goed gepraat worden, en dingen duidelijk gesteld. Het was een interessante vergadering, en helemaal als je bedenkt dat we tussen de honden zaten. We hadden een aantal manden op zijn kop gezet en die werden gebruikt als ‘stoel’. De honden vonden het heel boeiend en kwamen dan ook in groten getale kijken en knuffels halen.Er zijn een hoop dingen besproken en opgeklaard en de rust is er weer terug. Het valt niet mee om vanuit Nederland alles te regelen, dus een vergadering op zijn tijd is dan hard nodig. Er werken in de tussentijd al 5 mannen in het asiel. Er zijn 4 mannen voor de verzorging van de honden, Vlado, Senad, Vincenco en Ibro. En we hebben één klusjesman, Mustafa (Mujke) in dienst. Nevenka regelt alles er om heen. De papieren en vergunningen, de sponsoringen en alles wat er nog meer te doen is. De mannen krijgen een loon en Nevenka doet alles op vrijwillige basis.

Eind van de morgen kwamen een man en zijn vrouw hun hond halen die 2 maanden lang in het asiel ‘opgevangen’ was geweest. In sept was deze hond, die apart moest omdat hij heel agressief was, al door de Nederlandse dierenarts gecastreerd. Er brak ineens paniek los toen bleek dat de mensen hun hond buiten het asiel los hadden gelaten en de hond aan het vechten was gegaan met één van de honden uit het asiel die buiten aan een lijn zat. Wat bezielt die mensen toch ? Gelukkig bleef het bij een kapot oor en een wond in de nek die niet al te diep was voor de hond die bij het asiel hoort. De mensen zijn snel weggegaan.

Er kwamen vandaag een man en een vrouw een pupje brengen. Het waren bekenden van Senad. Ze werkten bij de mijnen opruimingsdienst. Er liggen op dit moment nog meer dan 2 en een half miljoen mijnen in Bosnië !! Deze mensen deden dit werk al meer dan 7 jaar. Eerst gaat er een team met stokken op zoek naar mijnen. Iedere cm wordt afgezocht. Daarna gaat er een team met honden op zoek. Deze man en vrouw zochten naar mijnen met honden. De mijnen die nog in Bosnië liggen zijn van allerlei soorten. Er gebeuren iedere dag nog ongelukken met mensen en kinderen die op een mijn lopen. Deze mensen hadden de pup gevonden en omdat ze van het asiel wisten kwamen ze de kleine bij Senad brengen.

Een paar weken geleden had ik een oproep gehad uit Sarajevo. Daar verblijft een internationaal team van mensen die de politie van Bosnië de ‘westerse’ manier van werken bij proberen te brengen. Er werken o.a. Duitsers, Bosniërs en Nederlanders samen. Ik kreeg een oproep van een groepje mensen die samen werken in Sarajevo, met de vraag of ik voor een pup, die bij ze aan was komen lopen, een goed thuis kon en wilde vinden? Tot december zouden ze voor de pup kunnen zorgen maar daarna moest iedereen weer naar huis, omdat er een andere groep zou komen, en ze wilden de pup niet alleen achter laten. Mijn overtuiging is dat dingen in het leven niet voor niets gebeuren, dus ook deze oproep kreeg ik niet voor niets en ik vond dat ik er wat mee moest doen. Gewoonlijk nemen wij geen jonge pups mee, maar in dit geval wilde ik een uitzondering maken. De pup was goed verzorgd, had de entingen gehad die ze moest hebben dus de reis moest geen probleem voor deze kleine zijn. Ik had de mensen beloofd mijn best te doen een opvang gezin te vinden voor de pup zodat ik haar mee kon nemen als ik in het asiel zou zijn. Zou ik geen opvang vinden voor de pup dan zou het asiel haar nieuwe thuis worden. Gelukkig was Yolande bereid de pup op te vangen dus voor ik naar het asiel was vertrokken had ik naar Sarajevo gemaild dat de pup met me mee kon naar Nederland.

Vandaag kwamen ze naar het asiel om de pup te brengen. Ze kwamen met 3 mensen. Hans was er ook bij. Een Nederlandse marechaussee die al bijna een jaar in Sarajevo aan het werk is. Nadat we even hadden gepraat en een rondje door het asiel hadden gelopen hebben we Milly, zo hebben we de pup genoemd, van ze over genomen. Hans zou gaan bekijken of hij wat voor het asiel kon betekenen en we hopen dat hij, de marechaussee, wat voor ons kan gaan doen.

Ellen nam Milly onder haar hoede, en omdat we nu wisten dat er honden in het hotel mochten was Milly verzekerd van een warm bedje de aankomende nacht.

’s Avonds waren we allemaal uitgenodigd om te komen eten bij Elizabeta. We hebben een hele leuke en fijne avond gehad. Viki, de man van Elizabeta, heeft gevochten in de oorlog in Bosnië. Hij heeft ons veel verteld over bepaalde dingen in de oorlog en hoe het nu allemaal is. In Kosovo is de sfeer nog steeds gespannen. De oorlog die 10 jaar geleden heeft plaats gevonden was ook niet het gevolg van de spanningen die er toen waren maar dat gaat veel verder terug. Dat gaat verder terug dan de tweede wereld oorlog. Voor mensen die er niet vandaag komen is het een ingewikkeld verhaal. Het is duidelijk dat er veel gaande is geweest, en in sommige plaatsen nog steeds is.

Zaterdag 22 okt

Einde van de middag zou ons bezoek naar het asiel er alweer op zitten want dan begon de reis naar huis weer. Het was de bedoeling geweest, deze dagen, om de honden te fotograferen en in kaart te brengen. Namen bij de foto’s zodat we de mensen die ons steunen met de adoptie op afstand weer nieuwe informatie konden sturen. Het valt in het asiel niet mee om de voorgenomen dingen ook werkelijk te kunnen doen. Dit foto’s maken en namen erbij is dan ook maar voor een klein deel gelukt. Terwijl ik de meeste tijd in bespreking was met Nevenka hebben Ellen, Peter en Marnick met de hulp van Senad en Mujke foto’s gemaakt van de honden en hebben de namen genoteerd.

Peter en Ellen zijn vandaag ook nog samen gaan winkelen. Ze wilde iets kopen voor de mannen in het asiel. Ze hebben nieuwe laarzen en jassen gekocht voor de mannen en een nieuwe kruiwagen.

Mijn besprekingen met Nevenka zijn goed geweest en ook al zijn we het niet vaak met elkaars werkwijze eens we zijn weer een stap verder in ons gezamenlijke doel. De wijk die het dichts bij het asiel zit, heeft toestemming gegeven om het asiel daar te behouden. Nu moet de gemeente zo snel mogelijk aan de slag met het aanleggen van water en elektriciteit. Er moet nu een brief naar de burgemeester om de druk op de ketel te houden. Hopelijk komt dit allemaal nog goed voor deze winter want we wachten er al ruim 2 jaar op en nog een winter zonder is echt een drama. Ook zijn we bezig om het geld wat een engelse dierenarts heeft verzameld, 15.000,00 euro, in onze ‘handen’ te krijgen zodat we van dat geld weer verder kunnen met bouwen. De winter komt en dan is het altijd extra spannend.

We zijn rond half 4 uit het asiel weggegaan naar het hotel om ons te douchen en onze spullen te pakken. Toen we weer terug kwamen bij het asiel stonden de honden, die met ons mee zouden gaan naar Nederland, al klaar bij het hek. Bjelka, Truba, Jasmin en Srbin kregen een nieuw thuis in Nederland. Ook de pup ging natuurlijk met ons mee. De honden werden in de benches gedaan (Milly mocht bij ons op de achterbank) en we namen afscheid van iedereen. Onze terugreis is heel goed en makkelijk verlopen. De honden hebben geen kik gegeven. Geen grens waar we hoefden te stoppen. Binnen 18 uur waren we weer thuis in Nederland.

Zondag 23 okt

Om iets na twaalf uur waren we thuis. De honden werden uit de auto gelaten en binnen een uur kwamen alle nieuwe baasjes hun honden halen. We waren moe, maar voldaan.

Dit was de vierde keer dit jaar dat ik in Tuzla was. Ik kom nu 5 jaar in Bosnië. Maar het is tot nu toe nog altijd en iedere keer weer een heel avontuur om er heen te gaan en te zijn. En ik weet zeker dat ik er nooit aan zal wennen !!

Wilma de Joode