Nog aangeslagen door alle emotie en een beetje vermoeidheid van de afgelopen week, schrijf ik dit verslag.

Vrijdag 8 september word ik opgehaald door Veerle en Marco in Nuth die ook Servee al hebben opgehaald. Nog even een stop bij Ellen om spullen af te geven voor het legerkonvooi dat binnenkort spullen naar Tuzla gaat brengen en om spullen op te halen voor de werkweek die voor ons ligt. Na een kopje koffie met lekkers nemen we afscheid van Ellen die oooh zo graag mee zou willen, maar het bedrijf niet achter kan laten. In Venlo treffen we de rest van de groep en vangen we onze reis aan.

Na zo’n 5 uren rijden zoeken we een hotelletje op bij Nürnberg om te overnachten. De volgende dag vroeg gaat de reis weer verder, richting Oostenrijk, Slovenië, Kroatië om na ongeveer 13,5 uren uiteindelijk, vol spanning voor hetgeen ons te wachten staat, in Tuzla Bosnië te arriveren.

Daar worden we opgewacht door Renneke, Arnold, Senad en de filmploeg (Pim en Marlijn).

We moeten nog even geduld opbrengen, want we kunnen niet meteen naar het asiel omdat het al donker is en we de honden niet onrustig willen maken, dus gaan we eerst inchecken in ons hotel en direct slapen. Josien wordt mijn kamergenootje, we kennen elkaar nog niet goed maar dat zal snel veranderen want we hebben allemaal maar één doel voor ogen en dat is om te helpen in het asiel en dat schept een band.

Na het ontbijt vertrekken we vroeg in de morgen eindelijk naar het asiel.

Hoe zal het zijn, wat staat ons te wachten ???

Na een kort stoffig ritje komen we in Tuzla bovenaan de berg aan en zien het asiel opduiken………

Wat er dan door je heen gaat is onbeschrijfelijk. Al die uren die ik op de site heb doorgebracht om enigszins voorbereid te zijn, vallen in het niet bij de aanblik van al die honden. Ze horen, ruiken en voornamelijk ze zien brengt een enorme emotie in je los. Die beleving is zo intens dat ik de eerste uren alleen maar kan huilen. En dat geldt niet alleen voor mezelf. Iedereen is aangeslagen. En nu pas voel je heel erg goed waarom je hier bent, want deze honden hebben ons hard nodig.

Als de ergste emotie voorbij is, ga je je concentreren op maar één ding en dat is DOEN … handen uit de mouwen en beginnen. De taakverdeling gebeurt eigenlijk helemaal vanzelf, je voelt zelf wel aan,waar je nodig bent en wat er gebeuren moet.

Er is een medisch team en klusteam en een manusje van allesteam.

Ik ga in de uitslaapkamer (een lege container) aan de gang, om de honden die onder narcose zijn geweest te verzorgen, te vertroetelen en hun die extra aandacht te geven die ze zo hard nodig hebben. Renneke helpt me bij het inrichten en verschonen, hulp die ik heel hard kan gebruiken, want toen het medisch team eenmaal aan de gang ging, waren de schone dekentjes en schone hokken niet aan te slepen. Ik voel mij een moedertje die zorgt voor haar kroost en maak die week heel veel hondevriendjes en hondevriendinnetjes.

Sommige hondjes worden geheel in paniek wakker, zijn helemaal gedesoriënteerd. Een lief woordje, een aai en er gewoon voor hun zijn doet dan wonderen. Wat is het moeilijk om ze de volgende dag weer te laten gaan, maar de hokken moeten vrij zijn voor de volgende hondjes die geopereerd zijn en dat gaat hard.

Er gebeuren die week heel veel goede, maar ook heel veel trieste dingen. Vooral het laten inslapen van puppies, omdat ze te ziek zijn om te kunnen overleven of het laten inslapen van hondjes die te erg getraumatiseerd zijn, omdat ze buiten het asiel zoveel hebben meegemaakt, doet heel heel veel pijn. Maar ook heel goed dat dit kan en dat hun een lange lijdensweg wordt bespaard. Gelukkig dat we er zijn om hun te helpen !

Omdat je zo bezig bent met je eigen taak, merk je bijna niet wat er allemaal nog meer om je heen gebeurt. Er staat in een keer een heel nieuw gebouw, waar heel veel hondjes warm de winter door kunnen. Het medisch team krijgt tijd om alle honden te controleren, ontwormen en te enten omdat alle honden inmiddels gesteriliseerd en gecastreerd zijn …. wat goed. Ook ken je een paar honden bijna niet meer terug, omdat ze van lang haar ineens kort haar hebben gekregen en uit de klit zijn gehaald. En daar tussen door doet Wilma alle officiële zaken afhandelen, vergaderingen, afspraak met advocaat, nieuw terrein bekijken en zo meer.

Ja er is heel wat werk verricht.

Ik heb heel wat honden uit het asiel in mijn hart gesloten, waarvan ik er zeker een flink aantal in de opvang zou willen krijgen, om hun in Nederland een goed leven te gunnen.

Waarvan 2 hondjes in het bijzonder, Scheila en Tessa. Zij zijn de hele week niet van mijn zijde geweken en ik wil ze niet in Bosnië achter laten.

Maar ze kunnen gelukkig mee naar Nederland en bij mij logeren, en voor Scheila is er al een adoptie geregeld.

Daarnaast komen nog 13 hondjes mee naar Nederland, 15 in totaal.

De gast- en/of adoptiegezinnen stonden ons 16 september vol verwachting in Herwijnen op te wachten. Weer 15 hondjes die het heel goed zullen gaan krijgen en die fijn kunnen spelen, ravotten en goed te eten en nodige zorg zullen krijgen in een fijn Nederlands gezin.

Het was een bewogen, maar vooral emotionele week, die ik niet had willen missen. Dit was mijn eerste keer, maar zeer zeker niet mijn laatste keer dat ik ga meehelpen in het asiel. In april gaat er weer een team … het duurt mij nu al te lang. En wat voelt het geweldig goed.

Arnold, Renneke, Servee, Veerle, Marco, Inge, Suus, Josien, Elzemarie, Willeke, Peter en vooral Wilma …. Bedankt.

Lilian