Stichting dierenopvang Bosnië
Verslag van de April 2010 trip, door Nicole
Reisverslag Bosnië 16 t/m 25 april 2010
16 april
Vrijdagochtend vroeg…heel vroeg. Ik word opgehaald samen met Alma uit Apeldoorn. Om 05.15 haalde Henriet ons daar op. Om 06.00 kwamen we op de afgesproken plek aan in Babberich waar we de rest van de groep hebben ontmoet.
Een mooi plekje in de auto zoeken want de lange reis gaat beginnen. We passeren op 1 dag: Duitsland, Oostenrijk, Slovenië, Kroatië en dan als eindbestemming Bosnië! Bij de laatste grensovergang was de controle streng, de paspoorten werd uitvoerig gecheckt en ook de auto’s.
‘S avonds om 21.30 waren we bij het hotel in Orasje, even inchecken bij een niet Engels sprekende manager (heel handig….not) en nog even gezamenlijk wat gedronken. Daarna lekker gaan slapen. Het was een lange rit en de laatste 300 km werden toch wel zwaar.
17 april
De wekker gaat, om 08.00 hebben we gezamenlijk ontbeten waarna we om 08.45 met zijn allen naar het asiel rijden. Voor sommige onder ons waarvan ik, was dit de 1e keer. Mijn 1e indruk was dat de honden het daar eigenlijk heel goed hebben. Ik heb in Nederland wel eens slechtere situaties gezien. We lopen even een rondje langs alle hokken en wat me meteen opvalt is dat de honden heel vriendelijk zijn.
Na een tijdje begint alles tot me door te dringen en moet dan toch even een traan laten vallen….zo overweldigend al dat geblaf, lieve honden en de spanning wat van je afvalt.
Deze dag zijn er 20 honden gecastreerd/gesteriliseerd. We hebben een hele voorraad dekens en benches meegebracht die ze daar weer goed kunnen gebruiken.
De honden worden per groep losgelaten op het terrein, zo kunnen ze lekker even rennen en krijgen ze veel aandacht van ons!
Tegen 18.00 weer terug naar het hotel waar we samen hebben gegeten.
18 april
Deze ochtend weer gezamenlijk naar het asiel waar weer vele honden geopereerd zijn. Aan het einde van de ochtend ben ik met Suze naar Zenica gereden, 2 uur in de auto op wegen waar je 60, 40 of 30 mag maar niet overal staat dat goed aangegeven dus kwam het moment dat we ergens te hard reden met als pech dat er na een bocht 2 vervelende agenten stonden met een laser. We moesten aan de kant en er werd verteld dat we meer als 30km te hard reden en dat Suze een maand niet mocht rijden. Na wat bosnies/engels gebrabbel en het laten zien van een educatieboekje mochten we gewoon doorrijden!!
Bij de kliniek in Zenica stonden 4 tenten met daarin benches voor de straathonden, de honden die er op dat moment zaten waren net van de straat gehaald door vrijwilligers. Nadat ze geholpen zijn worden ze na ongeveer 2 dagen weer terug op straat gezet op dezelfde plek waar ze ook weggehaald zijn. De honden die geopereerd zijn hebben een geel oormerk. We hebben de plek bekeken waar geopereerd gaat worden en wat uitleg gekregen hoe alles werkt. Er lopen veel vrijwilligers rond die graag helpen. We gaan met z’n 3en naar het hotel, een meisje waarmee Suze het educatieproject gaat doen rijdt mee.
Bij het hotel, wederom een goed en mooi hotel, even inchecken en daarna door de stad gelopen waar we al een aantal straathonden tegenkomen en de meeste hebben een oormerk…toch fijn om te zien! Naast de honden ook straatkinderen gezien, dat is minder leuk. Suze en ik hebben samen in een leuk Italiaans restaurantje gegeten en daarna nog even een rondje gelopen waar we nog even een conflict tussen 2 jongens zagen waarvan 1 even een wapen uit zijn broekzak haalde.
Terug in het hotel zijn we meteen gaan slapen.
19 april
Vandaag komt de rest van de groep naar Zenica. Deze dag werd er veel geopereerd. Drukte in de kliniek, iedereen werkte hard. We zijn tot ongeveer 19.00 doorgegaan. Iedereen was moe dus hebben we ‘s avonds in het hotel gegeten en op tijd gaan slapen.
20 april
We beginnen wat eerder om 07.45 gaan we ontbijten zodat we om 08.30 op de kliniek zijn. Deze dag weer veel geopereerd ook veel verschillende omstandigheden gezien, erg interessant. Deze dag kwam er nog een Nederlandse dierenarts, die eigenlijk eerder zou komen maar vanwege de ‘aswolk’ die met het vliegtuig kon komen. ‘S avonds hebben we gezamenlijk gegeten in de stad en toen weer terug naar het hotel.
21 april
Weer een dag in de kliniek. Suze en ik brengen even met de auto iemand terug naar huis met zijn rottweiler. Nu zie ik ook hoe de lokale bevolking leeft, restanten uit de oorlog zijn nog goed zichtbaar en de mensen zitten bij elkaar en praten wat. Helpen ze wel mee om het land beter te laten worden?? Dat is mijn vraag…..
Toen we terugkwamen was er in de kliniek een kat ontsnapt en Ymke had de pech dat ze gebeten werd en flink ook, haar hele hand was dik geworden en je kon goed zien waar de kat de tanden in had gezet. Vanaf die dag was ik iedere avond even een zustertje. We gingen die avond in het hotel vragen om een bak heet water, het personeel sprak niet zo heel goed Engels maar volgens ons begrepen ze het wel en na even wachten kwam er een vrouw met een bak koud water met ijsklontjes! Hmm ze hebben ons toch niet goed verstaan.
22 april
Vandaag ga ik met Suze en 2 Bosnische meisjes naar 3 verschillende basisscholen. Voordat we 1 van hun ophalen rijden we wat door de stad waarna Suze met een geweldig idee komt om chocoladecroissants te halen maar waar…? Na een tijdje vinden we een piepklein bakkertje waar ik 2 chocoladecroissants ga halen. De bakker sprak geen woord Engels dus met wat gebaren loopt hij naar achteren en haalt wat op, ik betaal en neem een tasje mee naar de auto. Ik voel dat het niet gewoon een normale croissant is en pak het uit. WOW was onze 1e reactie wat een joekels, maar toch zijn het wel chocoladecroissants! American size.
We gaan naar de 1e basisschool van de dag. We ontmoeten eerst de directeur en gaan daarna naar een groot lokaal waar de kinderen in de leeftijd van 6 tot 14 jaar al zitten. Er wordt verteld wat voor werk er gedaan wordt en er worden vragen gesteld waarbij sommige kinderen hun eigen ervaringen en gedachten over straathonden vertellen. Wat mij opvalt, is dat als een kind wat mag zeggen naast de stoel gaat staan en dan gaat praten. We geven iedereen een educatieboekje en vertrekken naar de andere school. Nog net op tijd komen we daar aan, een mooie school, nog redelijk nieuw. Het lokaal zit helemaal vol. De meeste kinderen kunnen goed Engels spreken. Ze luisteren allemaal erg aandachtig en op het eind wordt Suze op een hele lieve wijze bedankt door een meisje voor het goede werk, een ontroerend moment.
Na ongeveer een uurtje verlaten we weer de school waarna we eerst even met z’n 4en wat gaan drinken in een café voordat we de laatste school bezoeken. Hier waren wat minder kinderen aanwezig met het was op zich wel een leuke groep. Na afloop rijden we terug naar de kliniek maar gaan ook snel weer met z’n 2en weg naar het centrum om te gaan filmen. We komen een aantal straathonden tegen, vele met een oormerk! Even wat filmen en foto’s maken en we gaan weer weg. ‘S avonds hebben we wederom gezamenlijk gegeten in het hotel.
23 april
We gaan nog even een paar uurtjes naar de kliniek, er worden nog een aantal honden gecastreerd. In de middag gaan we met de auto terug naar Orasje, lange reis want we moesten steeds stilstaan voor een groep wielrenners die we de hele weg niet gezien hebben….toch wel raar. We gaan nog even langs het asiel om de anderen die de hele week daar zijn gebleven weer te ontmoeten. ‘S avonds gaan we gezamenlijk naar een restaurant iets verderop in het dorp, heerlijk gegeten maar het duurde wel heel lang voordat we het eten kregen.
We slapen weer in het hetzelfde hotel als de 1e 2 nachten.
24 april
De allerlaatste dag is aangebroken, we gaan deze ochtend nog naar het asiel even wat dingetjes doen en de auto’s voorbereiden voor de lange reis terug. Nog even wat hondjes knuffelen en we gaan met z’n allen naar het hotel om nog even wat te slapen en de spullen in te pakken. We gaan nog even iets eten in het dorp en rijden dan naar het asiel om 16 honden mee te nemen naar Nederland. Om ongeveer 20.00 vertrekken we richting de eerste grensovergang naar Kroatië waar ze al meteen vragen om wat voor reden we in Bosnië waren…..hebben ze geen betere vragen? Een lange rit in het donker, af en toe wat slapen en een beetje muziek luisteren. De tijd ging wel snel voorbij en de zon zag ik alweer opkomen. In Duitsland ging Henriet met een aantal honden richting het noorden dus namen we op een parkeerplaats afscheid van haar.
Om ongeveer 11.00 rijden we Nederland binnen op weg naar eindbestemming Eindhoven. Daar aangekomen wachten veel mensen ons al op en mijn ouders en zus halen mij op. Na afscheid genomen te hebben van iedereen is het voor mij afgelopen.
Ik heb een geweldige tijd in Bosnië gehad. De groep was ook heel leuk en iedereen kon goed met elkaar overweg. Ik heb veel gelachen, nieuwe ervaringen opgedaan, veel gezien en leuke mensen ontmoet.
Iedereen heel erg bedankt, mede dankzij jullie is het voor mij een onvergetelijke reis geworden. Zeker voor herhaling vatbaar!
Nicole
