wspa

Dogstrust

WereldAsielen

Verslag bezoek Bosnië September 2009

(door Suze)

Uitersten!

Deze reis stond in het teken van uitersten.
Enorme verschillen, tegenslagen en gelukkig ook meevallers.

De voorbereidingen van de reis gingen al niet zonder slag of stoot. De dierenarts moest door omstandigheden helaas afhaken, waardoor we niet door konden gaan met het sterilisatieproject in Bihac. Voor ons en voor Elvira een enorme teleurstelling.
Gerda, de dierenarts die mee zou gaan heeft werkelijk alles geprobeerd om een vervanging te vinden, maar helaas zonder succes. Maar we willen Gerda wel heel erg bedanken voor haar inspanningen. En we hopen dat ze de volgende keer wel in de gelegenheid is om mee te gaan!
Ook twee andere vrijwilligers moesten afhaken. Hierdoor leek het beter twee andere vrijwilligers ook niet mee te nemen, omdat er qua voorbereidingen voor het sterilisatieproject in Orasje te weinig werk zou zijn.

Voor ons vertrek speelde uiteraard ook het overlijden van Yusuf een grote rol in onze gedachten. Aan de ene kant keken we uit naar de week, maar het was toch ook vreemd om in Orasje te zijn zonder die vriendelijke boom van een vent.

Uiteindelijk gingen we dus met Tanja, Winanda, Rob, Fred, Emma, Lindsay en Suze.
Een kleine maar ijzersterke club. Ook eerhard is later gekomen om te helpen met terugrijden.



Tanja en Winanda zijn in Orasje gebleven, samen met Nedim en Harris. Harris is de Bosnische dierenarts die wel kan steriliseren(!).Tanja heeft geholpen met voorbereiden en de administratie. Nedim, de Bosnische student uit Tuzla heeft 4 dagen geassisteerd.
Het sterilisatieteam heeft van het asiel zelf maar liefst 34 honden gesteriliseerd + 1 oogcontrole en 1 staartamputatie gedaan. Van buiten het asiel zijn er 9 honden gesteriliseerd, waarvan een al 3 weken zwanger was. Ook 4 katten werden gebracht, hiervan waren er twee zwanger. Verder zijn er wat standaard controles gedaan van honden in het asiel waar Svjetlana vragen over had. Het grootste succes is nog dat Svjetlana aanvankelijk niet wilde dat een Bosnische dierenarts haar jongere honden hielp, maar toen ze zag hoe goed hij was mocht hij alle honden doen!

Winanda heeft geholpen met schoonmaken in het asiel. Door het gebuffel van Winan werd de taak van Svjetlana flink verlicht. Daar was ze wel even aan toe met al het verdriet. Ik ben heel blij dat Tanja en Winanda in Orasje konden helpen, want zonder deze twee kanjers was het allemaal mooi niet gelukt.

Rob, Fred, Emma, Lindsay en Suze zijn doorgereden naar Sarajevo.
Wat een verschillen. Het asiel van Orasje is Paradijs, en het asiel in Sarajevo is een hel, hoe goed Goga het ook bedoelt.

We kwamen binnen en bijna het eerste wat ik(Suze) zie is een stervende hond. Hij ligt dood te gaan in zijn eigen uitwerpselen en ziet er afschuwelijk uit. Overal zieke hoestende pups met snotneuzen. Een verlamde hond die nauwelijks haar hoofd op kan tillen en onder de diarree zit. Ik word zo vreselijk boos. En bel Jelena. Met de boodschap dat we dat rot-uitloopveld afbouwen en daarna niets meer doen als het zo blijft.

Dit MOET veranderen. Wij kunnen als stichting zo’n hondenhel niet sponsoren. En daar begint meteen het dilemma. Help je ze door meer hulp te geven, of door de druk op te voeren om veranderingen te brengen in de dagelijkse zorg?

De honden hebben een vreselijk bestaan. Er wordt in minimale zin voldaan aan de primaire behoeften, voedsel en onderdak. Maar het hok is smerig, wordt nauwelijks schoongemaakt, het water is constant op, ze hebben geen beweging, zitten nagenoeg allemaal alleen en krijgen geen gerichte aandacht.

Goga is op. Ze is dodelijk vermoeid en kan geen personeel vinden. Ik maak me ernstig zorgen en heb lang met haar gesproken over prioriteiten.
Ze geeft zoveel energie aan een paar honden die heel erg ziek zijn, waardoor 90 honden verwaarloosd worden. Het klinkt hard, maar waarom zoveel moeite doen voor hele zieke pups die uiteindelijk bijna allemaal een pijnlijke dood sterven, wanneer je ook voor je gezonde honden kunt zorgen. Ik heb heel veel moeite om te accepteren hoe zij omgaat met de dieren in het asiel. En niet ik alleen, ook de anderen die mee waren.

Ze heeft beterschap beloofd, we zullen zien. Ik heb duidelijk aangegeven waar mijn grenzen liggen, en dat ik niet kan leven met deze manier van werken. Dat is een persoonlijk standpunt, maar wordt ook door het bestuur gedragen.

Vooraf was al het materiaal voor de bouwklus al besteld, welteverstaan 54 meter gaasmat en 102 meter staalprofiel voor staanders en liggers,
We hebben twee grote nieuwe uitloopvelden gebouwd. En een oud veld in twee stukken gedeeld. Hierdoor ontstaan er 4 hele ruime velden voor de honden. Goga zal deze moeten gebruiken om samen te gaan voegen en kleine roedels te maken. In de lage kennels kan ze dan weer tussenschotten verwijderen zodat ook daar de honden meer ruimte hebben.
Ik ben heel erg trots op het klusteam en hun enorme resultaat, wat een bikkels.

 

.........voor .................na

Mede dankzij een donatie van Ellen, een adoptant van een van onze Bosnische honden namens een hele goede overleden vriendin hebben we dit veld kunnen maken. Ter herinnering hebben we een plaquette aan het verblijf gehangen. Dank je Ellen!

Emma en Lindsay gingen deze keer voor het eerst mee. Wat een vuurdoop.
Het is vergelijkbaar met een weekje in het oude asiel van Tuzla. Die meiden hebben keihard gewerkt en alle kennels van de pups helemaal blinkend schoongemaakt. Ook andere honden werden voorzien van een schoon kennel. Ze sleepten met emmers water en hielden maar niet op met poetsen. Ook voor hun was het erg emotioneel allemaal. Zeker het verschil tussen de twee asielen is hartverscheurend.
Ik ben ook op jullie ontzettend trots, want jullie hebben je heel erg ingezet voor de honden. En jullie zijn echte groepsdieren, superenthousiast en harde werkers. Ik hoop oprecht dat jullie nog eens mee willen gaan, dan mogen de hondjes hun pootjes dichtknijpen.

Op de laatste dag zijn we voor ons vertrek naar het graf van Yusuf gegaan, ook iets wat ik niet kan bevatten. 2,5 jaar zijn we al in Orasje aan het werk, zonder Yusuf is het toch anders. Zeker als je kijkt naar de eerste keer, wat een vent. Groot, gul, gastvrij. De laatste keer dat we hem in augustus zagen was hij al een schim van die beer die hij was. Hij had moeite met praten en at al bijna niets meer waardoor hij al 30 kilo kwijt was. Wij zullen hem ontzettend missen.

Uiteindelijk zijn alle 15 honden ingeladen en zijn we vertrokken.

De eerste grens leverde problemen op, bureaucratisch gezwets. Maar we mochten doorrijden, en daarna ging het vlekkeloos. Eenmaal aangekomen bij Cees en Bregje in Eindhoven zagen we allemaal zenuwachtige en blije gezichten. Ik rende direct naar Morus, mijn eigen hondje, die was uit logeren geweest bij de nieuwe eigenaren van Nemanja. Door hun toewijding kon ik met een gerust hart op vakantie!! Dank je wel voor de goede zorgen!!!

hierboven nemanja en Morus, daarnaast nemanja bij de nieuwe baasjes van Lola

Winanda knuffelt Cica, binnenkort ter adoptie! Daarnaast staat onze mini leeuw Leo, hij gaat ook in de opvang.

Knappe Zlatko zal net als Nebojsa daarnaast ook in de opvang gaan.

De hondjes komen allemaal heel goed terecht, dat weet ik zeker. Want de selectie is weer erg zorgvuldig gedaan, met Tanja als adoptiecoördinator zijn de honden verzekerd van een toptoekomst, dus ook daar hoef ik me geen zorgen over te maken.

Het enige wat in mijn kop blijft hangen is de omstandigheden van de honden in Sarajevo en de toekomst van Orasje nu Yusuf er niet meer is. Ook het feit dat je een praktisch lege voercontainer ziet, er ligt niets meer, alleen nog wat zakken brood en de brokken die wij hadden meegenomen. Hoe moet dat nu verder? Aan ons zal het niet liggen, we blijven knokken!

Liefs
Suze