"Wat niet is, kan nog komen"

Stripverslag bezoek Bosnië augustus 2009

(door Fred)


Het is vrijdag 31 juli, er staat weer een Bosnie-reis voor de deur. John en Cokkie zijn de avond ervoor al vertrokken maar Winanda, Suze en ik (Fred) vertrekken deze ochtend om 5 uur. En alles gaat al weer lekker volgens plan want na het nemen van deze foto rijden we precies volgens planning de straat uit. De foto maak ik overigens altijd om achteraf makkelijk te kunnen bepalen hoeveel kilometer we gereden hebben. (Kan ik wel vast verklappen, 4455km).	Het is vrijwel allemaal snelweg naar Orasje, behalve een stuk 2-baansweg door de dorpjes. Hier wordt al een tijd aan een nieuwe snelweg gewerkt en we vroegen ons af of die weg al af zou zijn. Het blijkt inderdaad het geval te zijn. Op deze kruizing kan je nu dus de snelweg naar Zagreb nemen. Dat scheelt een hoop!	En ook dit keer leveren de verschillende douaneposten geen problemen op. Uiteraard wel even uitstappen en de kofferbak opendoen, uitleggen dat het benches zijn voor de honden in Orasje. (hoe leg je dat uit in het Bosnisch?) maar omdat hij blijkbaar in de gaten had dat mijn Bosnisch net zo slecht was als zijn Engels mochten we ook hier weer doorrijden. Om 22.00 waren we in Orasje. Een uur later dan we gewend waren maar dat kwam vooral doordat in Kroatie veel files waren waarbij we zelfs stil moesten staan. Cokkie en John stonden al op ons te wachten en waren inmiddels al een beetje over hun honger heen maar de stemming zat er meteen goed in. We zijn er klaar voor!


Snel ontbijten en op naar het asiel. Er moeten veel honden op de foto worden gezet.	Deze lijken dat niet bepaalt erg te vinden.	We zullen hier maar kort zijn dus is het een kwestie van snel beginnen. Hoofddoel voor John en mij: kapotte scharnieren vervangen door nieuwe scharnieren. Om beurten houdt de een de scharnier op z’n plaats en de ander last hem vast.


Daarna de bout en moer erop en de hele boel vastdraaien. We hebben hiervoor in Nederland veel werk voorbereid en dat scheelt.	En dan heb je een scharnier die er voorlopig niet meer vanaf valt. Tenminste, dat hopen we.	De zon doet het in de tussentijd al goed dus even afkoelen in het zwembad.


De dames maken in tussendoor de puppykennel nog wat beter. De gaten in het gaas zijn te groot, dit verbeteren we met wat kippengaas wat we gedoneerd hebben gekregen in Nederland.	De pups bekijken het van een afstandje en lijken te denken of dit hun goedkeuring krijgt of niet.	En ja hoor, ze vinden het goed!


Vanaf de witte container maak ik nog wat foto’s van het hele asiel om te laten zien hoe het er nu uitziet. Hier kijk je naar een deel van het nieuwe stuk land	En hier kijk je naar het oude deel. De betonplaat achterin is inmiddels alweer in gebruik genomen voor nieuwe kennels.	Het is ruim in de dertig graden dus het zwembad wordt gevuld en de honden weten die bak met water goed te vinden


En ook de plastic hondenmanden worden gebruikt om te vullen met water. Drinkwater, maar ook ideaal om even in te gaan staan of zelfs in te gaan liggen	De blokhut is nog niet gebruikt, die wordt vermoedelijk ingezet om speeltoestellen van te maken maar voorlopig wordt er door de honden dankbaar gebruik van gemaakt om onder te liggen. Een mooie schaduwplek en een veilige plek voor de kleinere hondjes die in het kleinste gaatje passen zodat de grotere honden er niet bij kunnen.	Gingen we vorige keer nog tussendoor naar huis om siësta te houden, dit keer zijn we er maar zo kort dat we besluiten te blijven tussen de middag en door te werken. Op het heetst van de dag is het ruim 40 graden.


Even later houden we het ook voor gezien, het is gewoon te warm om nog iets te doen. De Sawa wordt door de Bosniërs gebruikt om af te koelen. Het was een mooie dag.	Op zondag 2 augustus vertrekken we naar Zenica, hier is ook een groot straathondenprobleem en een groep vrijwilligers heeft onze hulp gevraagd. We zullen worden opgevangen door Jelena bij het busstation van Zenica. (waar je ook Nederlandse bussen rond ziet rijden waarbij de tekst Connexxion half is verwijderd)	Nog voordat we onze auto hebben geparkeerd zien we de eerste honden al. Vanwege de hitte liggen ze in de schaduw van de bosjes of onder de auto’s. Als we ons hondenvoer tevoorschijn halen worden het er al snel meer.


Daarna checken we in bij ons nieuwe overnachtingsadres. Jelena zal ons later weer op komen zoeken om een tochtje door de stad te maken en om samen wat te gaan eten.	Na het bekijken van het informatiemateriaal van Jelena zijn we het centrum in gaan wandelen	Je hoeft niet te zoeken, de honden lopen gewoonweg overal. Ze lijken de mensen zelf met rust te laten, maar als je ze een beetje aandacht geeft, komen ze vanzelf bij je zitten. Het is al snel duidelijk dat er erg veel honden in Zenica zitten en dat er genoeg te doen is. De honden die we gevoerd hebben blijven ons volgen en aangezien dat enge taferelen oplevert bij het oversteken en met het overige verkeer, moeten we zelfs besluiten om ons met de taxi een eind verderop te laten afzetten. Als we hier honden moeten vangen om te steriliseren, dan wordt dat geen probleem, ze komen vanzelf.


De volgende dag begint uiteraard weer met het voeren van dieren. Uit het hotel van Orasje nemen we normaal gesproken de bakjes paté mee en die komen hier goed van pas. Onder de loopbrug van het hotel blijken jonge katjes te zitten en onze dames kunnen die natuurlijk niet zo maar laten zitten. Eerst de katjes voeren, dan zelf eten.	En soms moet je je dan in wat bochten wringen om erbij te kunnen. Rare trapjes, springen over het water	en klimmen tegen een muur.


Maar het is het waard.	Na het ontbijt hebben we een afspraak bij de dierenartspraktijk van Zenica.	Suze voert met behulp van Jelena als tolk het woord


De rest van de groep luistert ademloos naar het verhaal. Dit gesprek ging heel erg goed.	Hierna kregen we een rondleiding door de kliniek en in gedachten zagen we ons project hier al van start gaan. De wil is er, de noodzaak is duidelijk en het lijkt erop dat de dierenarts op eenzelfde lijn zit als wij.	Daarna heel snel naar een tentje om wat te gaan drinken, maar nog voordat we kunnen zitten, zien we de eerste hond al weer en voor je het weet ligt het hele clubje in het gras om wederom een hond met een verhaal te voeren met paté.


De vader is ook in de buurt en ook het vangen van hem zal geen probleem zijn.	Daarna alsnog even snel een paar drankjes achterover gooien	En dan weer snel een stukje verder wandelen. En uiteraard kom je dan ook weer de nodige lieve honden tegen


Een blik paté	In ruil voor een blik dankbaarheid	De volgende afspraak is bij het theater van Zenica. Hier worden we opgewacht door een stel vrijwilligers van wie 1 een actrice blijkt te zijn die mee gespeeld heeft in een film van Richard Gere (oke, dat blijken maar 2 secondes te zijn, maar ach)


In eerste instantie is het vooral veel vertellen	Er komt niet al te veel respons van de aanhoorders, kijken ze eerst de kat uit de boom, of zijn ze niet geïnteresseerd?	Daarna komen echter de eerste vragen en dan lijkt het toch wel positief te zijn.


Ik denk dat het een hard werkende groep vrijwilligers is waar we in de toekomst misschien nog wel mee te maken gaan krijgen.	Tot slot nog even een groepsfoto met de woordvoerster van deze groep, de actrice	Na al dit gepraat en geluister is het tijd om ook even aan onszelf te denken en wat te gaan eten.


Klachten zijn er niet, het is een prima restaurant.	Na terugkomst bij het hotel snel weer de poesjes opgezocht. Al is het maar een paar keer, ze hebben in ieder geval even de buikjes rond.	Diezelfde dag moeten we weer inpakken en gaan we op weg naar Sarajevo, naar hotel Hollywood waar we een ontmoeting hebben met Evi, die weer in contact staat met Father Tony die ook honden opvangt.


Met haar vertrekken we naar hun huis bij het vliegveld, maar niet voordat John nog even een praatje maakt met een paar mensen van Eufor (European Union Forces). Deze zaten in hetzelfde hotel en bleken toevallig genoeg later die week een overleg te hebben met WSPA over de hondenproblematiek!	Daarna rijden we door naar de plek waar we worden opgewacht door Father Tony en Vicky.	Ook hier weer veel gepraat en gespeel met de honden en vervolgens weer naar het hotel.


Nog even op de laptop de laatste zaken bijwerken en proberen internet-contact te krijgen om mails af te kunnen werken.	Dinsdag 4 augustus, naar het asiel van Sarajevo, naar Goga.	Nadat er kennis is gemaakt met de verschillende honden in de rijen kennels, beginnen de dames zich te storten op het schoonmaken van de kooien. Hier zitten honden waarbij je wel gewoon naar binnen kan en het is hard nodig om hier even wat extra schoonmaakwerk te verrichten.


De puppykennel is volgens de dames een ware nachtmerrie. Ik heb de foto pas achteraf genomen maar onderop was het een grote gore bende. De pups leven op de grond op de kranten en als er schoongemaakt moet worden, worden ze met wat eten op de plank gezet en dan wordt onderop schoongemaakt. Dit is een van de projecten waar we wat aan willen gaan doen	Een ander project is het opmeten van het land zodat we voorbereidingen kunnen treffen voor september. Wat past waar?	Eigenlijk kan je nog wel zeggen dat de loslopende katten het hier nog het beste hebben. Er wandelen ongetwijfeld genoeg muizen in de omgeving, ze krijgen eten, ze hebben de ruimte en bescherming. Deze ging lekker liggen tussen de boomtakken en bekeek alles wat we deden.


John kijkt bij een van de grote kooien. Het veld achterin was even een ‘no-go-area’ want we werden gewaarschuwd voor slangen. Ons plan is om extra kooien te maken zoals de achterste. Weinig werk, maar wel meteen een verbetering in leefruimte van de honden.	Midden tussen de strond ligt dit schaapje te eten. Het verschil met Orasje is enorm.	De honden liggen er heerlijk ontspannen bij, maar het is zo triest dat hun hondenhok zoveel ruimte nodig is, dat de ruimte eromheen te klein is om je kont te keren. Ook dit zou anders moeten (kunnen).


Het voer bestaat uit slachtafval	Winan, samen met Aida	Na het meten van het land nemen we even een momentje om met Goga te overleggen over wat we zouden kunnen doen. Ter plekke wordt gemeten en overlegd. Uiteindelijk komen we op een plan wat zou kunnen in de tijd die we hebben. Een aantal extra velden zodat daar honden bij elkaar kunnen.


Zowel onze wens, als die van Goga, is om niet het aantal hokken uit te breiden. De bedoeling is om hier honden te plaatsen uit de rijen kennels en om dan van elke 2 kennels 1 grote kennel te maken. Een ambitieus plan, maar we gaan ervoor.	Maar dan komt de wens om ook een schonere omgeving te krijgen voor de puppies. Klinkt ook heel goed en logisch, maar we kunnen maar zoveel doen in die paar dagen. Dus worden er plannen gemaakt om met het materiaal wat we hebben toch iets te kunnen doen. Er worden projecten benoemd en deze gaan we voorbereiden, kosten beramen etc.	Een van de honden in het asiel, maar opvallend genoeg mét oormerk! En dat is iets waar we ook achteraan willen gaan voor september. Want het doel is om straathonden te steriliseren en daarna te merken zodat het voor de bevolking bekend is dat deze al is geholpen, deel uitmaakt van een project en onder geen beding mag worden afgemaakt, weggehaald of wat dan ook. Vanwege de hond zelf, maar ook vanwege het anders in gevaar brengen van het project. De oormerken zullen dusdanig uniek moeten zijn dat ze herkenbaar zijn, maar ook niet door anderen aangebracht kunnen worden onder het mom van ‘deze is al geholpen’.


Aan het eind van de middag is alles wat we kunnen meten gemeten en valt er helaas niet zo heel veel meer te doen. Fikkie steken dan maar.	De honden zijn inmiddels wakker en als je niet naast elkaar kunt zitten, dan maar achter elkaar.	Het is dringen om een beetje aandacht te krijgen


Goga met het schaapje	En vlak voor vertrek nog even snel een groepsfoto	om daarna naar het hotel te gaan, een hapje te eten en dan naar bed te gaan.


Helaas lopen plannen altijd ietsjes anders dan dat je verwacht, we zaten buiten, Suze had nog een vergadering met een aantal mensen, John en ik waren buiten aan het nadenken over de nieuwe projecten en Winanda en Cokkie liepen nog even een rondje. Ondertussen begon het erg te betrekken en in de verte te onweren. Kort daarna kwam het met bakken uit de lucht. Noodweer. En precies op dat moment werd er een hond ontdekt die doodsbang was voor het onweer. Cokkie en Winanda ontfermden zich over de hond en even later zaten we met z’n allen bij de hond in de ingang van het hotel. De eigenaar was hier niet zo van gecharmeerd en begon hem aan zijn oor/nekvel naar buiten te manoeuvreren waarop iedereen tegelijk zoiets had van ‘oké, poten af van onze hond’ en kort daarop werd alles in gang gezet om hem een nieuw adres te bezorgen. Terwijl ik dit schrijf loopt hij vrij rond op het asiel van Orasje.	Woensdag 5 augustus is Suze al vroeg op en gaat beneden met draadloos internet aan het werk. Op het moment dat ik beneden kom, is ze in gesprek met dezelfde legermensen als die we eerder ontmoet hadden. Ook met Suze hadden ze het erover dat ze de volgende dag in Banja Luka een overleg hadden met WSPA. Suze snapte wel hoe het zat. Ze hadden geen gesprek met WSPA, maar met ons! En dan kom je ze in Sarajevo al tegen?! Er is dus alvast wat besproken, de mannen en wij waren enthousiast en morgen zouden we elkaar weer gaan ontmoeten.	Deze dag gaan we van Sarajevo naar Bihac. Onderweg komen we in de buurt van de geboorteplaats van Alisa en via een sms krijgen we te horen dat we dan naar Nova Voda moeten gaan. Als we dat bordje toevallig ook nog zien staan, besluiten we inderdaad om daar een hapje te gaan eten. Een gezellige plaats zo te zien


En ook hier natuurlijk weer een hondje dat aandacht vraagt. Deze zag er goed uit en hoorde vermoedelijk zelfs bij het terras want er werd goed op gelet wat we deden.	Onderweg een erg apart landschap. Heel anders dan wat we tot nu toe hadden gezien.	En even later konden we dan weer honden knuffelen, maar nu honden die het goed hadden en door Elvira werden verzorgd.


“Kijk eens Fred, deze staat me goed toch?”	En ook hier komen de blikjes paté weer goed van pas, samen met alle andere spullen die we mee hadden kunnen nemen voor Hari en Elvira.	Het is niet moeilijk om een vriendje te krijgen in hondenland


Bij Hari en Elvira groeien tomaten en pruimen en nog wel wat andere spullen. Bij de buren ook maar die leveren ook echt aan hotels. We staat even vol bewondering te kijken en even later lopen we weg met een zak vol tomaten, paprika’s, en andere groentes. “We hoeven er maar 1 of 2 ofzo hoor” wordt beantwoord met een handgebaar. Minder dan 20 mag blijkbaar niet. Erg aardige mensen ook.	Rondom het huis wordt een hek gebouwd. Sommige buren zijn aardig, maar anderen ‘niet zo’ en dus moet er een hek gebouwd worden zodat de honden binnen kunnen blijven terwijl ze toch los zijn. Dit hekwerk wordt ook gesponsord door SDB	Elvira maakt elke dag een ronde door rondom Bihac om honden die daar leven te helpen. Dit keer konden wij met haar mee en konden we helpen om medicijnen te geven. Het was een erg indrukwekkende rit. Bij een van de verlaten kapot geschoten huis stopten we en meteen liepen de honden om ons heen.


De pups die we gaan helpen leven in het huis op de achtergrond	Een uitgemergelde boxer-mamma en een hoop pups. Deze bleken te wonen in en op het huis en worden gevoerd door Elvira. Vers water, brokken, medicijnen in pate. Tussendoor kwamen de honden die lager op de berg woonden ook kijken en dat levert weer een hoop stress op voor de moeder die het eten voor haar jongen ziet verdwijnen.	En toch allemaal erg aanhankelijk en lief.


Er blijken 2 pups te missen	Suze maakt met de pate en wat vocht een mix waarmee de pups gevoerd kunnen worden	De pups kijken toe


De pups accepteren het maar al te graag		Het is een droevig gezicht en je kan maar zo bitter weinig voor ze doen


	Na gevoerd te zijn, gaan ze allemaal weer naar buiten	Vers water in overvloed


De volgende stop was bij een hoger gebouw. Ook verlaten, ook kapot geschoten. Toen we aan kwamen lopen werden we vanaf de eerste etage al in de gaten gehouden door een aantal pups	en vanuit de ingang werden we begroet door de rest.	Ook hier is weer eten neergezet en vers water. Daarna rijden we voor de zekerheid nog een stukje de berg op, op zoek naar de ontbrekende pups maar helaas, we zien ze niet. Later horen we het goede bericht dat er een levend teruggevonden is, het nare bericht is dat de andere overleden bleek te zijn en in het huis lag.


Op weg naar beneden passeren we weer de honden van de eerste plek die meteen om onze auto beginnen te wandelen. Gelukkig hebben we geen kwaad in de zin maar later zien we veel auto’s rijden die niet bereid zijn zoveel af te remmen. Het is maar te hopen dat ze het overleven.	Op de volgende ontmoetingsplek wederom heel veel pups. De weg hier is slecht met kuilen en water en vooral ook erg druk. Dit blijkt te komen doordat de brug in Bihad gesloten is waardoor er hier veel sluipverkeer rijdt. We zetten de auto’s dusdanig dat ze wel moeten afremmen en in de tussentijd gaan we de pups voeren.	Ze laten het zich goed smaken


	De pups blijken hun eigen plek te hebben in de bosjes. Een kleine ingang en daarachter een mooie droge ruimte. Als er een auto aankomt, blijken ze de bosjes dieper in te duiken dus dat instinct hebben ze gelukkig wel. Even later zien we een pup drinken in een van de plassen op de weg. We gaan er meteen bijstaan voor het geval er een auto aankomt. Ook hier laten we ze met veel moeite achter. Als dat maar goed gaat.	Ook een mager jachthondje komt kijken en stort zich op de brokken. Hij wordt door de andere roedel ontvangen met een hoop geblaf en gegrom maar het lijkt hem niet te interesseren, zijn honger is groter dan zijn angst.


Het huis van Hari en Elvira. Het is al jaren in aanbouw en hun droom is om hier ooit te gaan wonen. Zoals het nu echter gaat, met Hari al 6 maanden werkloos en geen kans op een baan in de omgeving, is de kans groot dat ze het moeten verkopen. Wederom een erg triest verhaal.	In Bihac zitten we in een nieuw hotel. Voorheen zaten we in een ander hotel, maar Elvira wordt geholpen door dit hotel omdat ze haar eten geven wat over blijft dus wordt besloten in dit hotel te overnachten. Het ziet er erg mooi uit en minstens zo belangrijk, ze hebben internet.	Meteen dus weer de spullen bijwerken en mails checken.


Daarna ook weer even aan onszelf denken en met z’n allen eten in een van de restaurantjes van Bihac. Wederom veel eten, maar dat geeft niet, want wat niet opgaat, nemen we weer mee.	Donderdag 6 augustus. Vandaag hebben we een gesprek met de dierenarts in Bihac, Zekerijah Alagic.	We krijgen te horen dat hij wat later komt want hij blijkt al vanaf heel vroeg bezig te zijn met het inenten van schapen in verband met een ziekte die er momenteel heerst.


In de tussentijd komt wel alvast Samir, zijn partner. Hij spreekt redelijk Engels en is erg bereidwillig om te helpen en het stage lopen in Nederland klinkt het helemaal goed in de oren. Kosten voor reis en onderhoud zijn geen problemen. Hij kent Harris van zijn opleiding en is erg onder de indruk van hem. De beste dierenarts van Bosnië.	In de tussentijd kom de dierenarts zelf ook. Hij neemt grappig genoeg geen plaats op zijn eigen stoel, maar gaat gezellig tussen ons in zitten.	Het gesprek is erg gezellig en het klinkt in zekere zin erg positief. Het enige zure van het gesprek is dat het even later toch weer over geld gaat. Deze artsen willen graag willen helpen, maar dan wel in de tijd die ze over hebben terwijl ze zelf al aangeven dat ze het erg druk hebben en op zoek zijn naar extra personeel. Bovendien geven ze aan dat de kosten het probleem zijn. Bosniërs laten hun honden niet steriliseren omdat het te duur zou zijn terwijl ze al zoveel goedkoper zijn dan in Banja Luka. Als we echter aangeven dat onze projecten bedoeld zijn voor zwerfhonden en voor honden van particulieren, dan wordt gereageerd dat dat niet de bedoeling is, want dat zijn hun potentiële klanten. Dat wordt nog een lastig verhaal dus.


Ook de vader van de burgermeester komt bij het gesprek, maar ik had niet het idee dat hier veel hulp van te verwachten is. Maar goed, ik ben ook maar een luisteraar, misschien zit ik er helemaal naast en heeft hij begrepen waar het om gaat en kan hij zoon overtuigen om behalve in religieuze gebouwen ook geld te steken in het op adequate wijze oplossen van het probleem	Tot slot kregen we een rondleiding door de kliniek, dat ziet er erg goed uit. Er wordt aangegeven dat enkele apparaten ontbreken waar wel behoefte aan is (waaronder ook bijvoorbeeld een tondeuze),	maar dit ziet er al heel wat beter uit dan de party-tent waaronder we het zelf hebben moeten doen.


Daarna zijn we onze reis vervolgd naar de afspraak waar ik het eerder over had in Banja Luka, de meeting met EUFOR. Ook dit was een erg goed gesprek en zoals zo vaak weer een strohalm waar we ons krampachtig aan vastklampen. Wat zou het mooi zijn als hier wat uit voort zou komen.	Heen en weer worden foto's genomen	Hoekstra. Een bekende naam. Winanda weet wel wat ik bedoel.


Daarna gingen we op pad naar Orasje. Dit gaat uiteraard weer over wegen langs veel geraakte huizen en onderweg hebben we op het punt gestaan om de grens naar Kroatië over te steken, maar hier stond zo een lange rij, dat we toch maar via Bosnië zijn blijven gaan. Helaas hield dit wel in dat het een veel langere rit werd dan verwacht en uiteindelijk reden we toch weer in het donker waarbij je in elke schaduw een hond langs de weg denkt te zien (waarvan het soms nog waar is ook), dus erg lastig rijden	Vrijdag 7 augustus. De laatste dag alweer, wat is het belachelijk snel gegaan en wat hebben we veel gedaan. Weinig echt fysiek werk, maar veel werk verzet voor hopelijk een betere toekomst. En eigenlijk wordt er altijd wel geknuffeld bij aankomst in eht asiel in Orasje, maar volgens mij was iedereen nog meer met z'n gedachten bij het asiel van Sarajevo en alle andere honden onderweg, dat iedereen even nog meer aandacht verdiende. 1 van de 3 bruine pups was eerder deze week helaas overleden, dus we waren erg blij om te zien dat de overgebleven 2 het goed maakten.	Uitleg overbodig


Een grote vent met een klein hartje. Sorry, klein hondje.	Ik ben niet klein!


	De blokhut ligt nog steeds ongebruikt, maar de honden maken er dankbaar gebruik van als schaduw- en schuilplek. In de laatste minuten die we nog hebben besluiten we nog wat meer ruimtes te maken	die dan ook meteen in gebruik worden genomen


		Als iedereen klaar is met de koffie, wordt de strooptocht ingezet


	En dan is Storm, zoals hij inmiddels genoemd wordt er ook weer. Al die tijd heeft hij een goed plekje gehad en heeft gelukkig niet naar het asiel van Sarajevo gehoeven en nu komt hij in de hondenhemel van Orasje	Volgens mij ziet het het zelf ook wel zitten.


De reddertjes!	En dan komt het moment dat we weer naar huis moeten. In eerste instantie is er veel gepast en gemeten maar als het dan zover is, gaat het allemaal ook weer erg soepel	Ook voor Lassie is een superhuis gevonden. Die gaat nog een mooie tijd tegemoet en dat verdient ze ook.


De ontvangst is geregeld door Cees en Bregje. Het is mogelijk om met de auto aan de achterkant te komen en dat maakt het voor de hondjes een stuk minder stressvol. Ze kunnen meteen de tuin in.	Cherry had het erg moeilijk. 1600 kilometer durfde ze niet te gaan liggen en bleef ze in een sta- en halfzit-houding staan totdat ze de laatste 40 kilometer niet meer kon en toch maar ging liggen. Met al die mensen in de tuin was ze ook niet blij, dus verborg ze zich onder de struiken en wilde het liefst met rust gelaten worden. Erg sneu om te zien. Ik hoop dat het weer beter gaat met haar.	Cees en Bregje hadden het allemaal goed geregeld. Altijd lekker om bij 'thuiskomst' een kop koffie te krijgen en een broodje te kunnen eten. Bedankt!


Het nieuwe personeel van onze viervoeters zijn erg onder de indruk	Alles wordt een rustig bekeken. Alle honden krijgen lekker de tijd om even tot zichzelf te komen.	En zelfs vanuit het verre noorden zijn ze gekomen


En ook Alisa die vandaag haar vrijgezellenfeestje had, was zelfs nog even van de partij	Geniet ervan!	Ook Lassie maakte een goeie eerste indruk. Bij de eerste update kregen we al te horen dat het zo'n ongelovelijk lieve hond was en dat het zo super ging met de andere katten en honden. Geniet ervan Lassie!


En hier ook nog een paar gelukkige nieuwe eigenaren	En dan snel weer naar huis, naar onze eigen dieren die al zitten te wachten.

Het was weer een heftige week met veel ups en downs. We zijn met z'n vijven gegaan maar eigenlijk hadden we met z'n zessen zullen gaan. Lilian had de vierde dame moeten zijn maar vlak voor het begin van de reis kregen we het verschrikkelijke nieuws te horen dat Albert was overleden. En daar sta je dan met al je spullen en geen zin meer om te gaan. We hebben het er over gehad en uiteindelijk besloten om toch te gaan. Uiteraard hebben we heel veel aan hun gedacht en over ze gesproken. Een onvergetelijk verlies.



	Winanda, Cokkie, John, Suze en Fred.

Stichting dierenopvang Bosnië

"Wat niet is, kan nog komen"

Stripverslag bezoek Bosnië augustus 2009

(door Fred)