Stichting dierenopvang Bosnië
Verslag bezoek Bosnië april 2009
(door Suze)
Foto's van deze trip vindt u hier
Het was een hele bijzondere week en er is ontzettend veel werk verricht door allemaal verschillende mensen. Een aantal mensen hebben een stukje geschreven over deze week, maar laten we vooral de rest niet vergeten, Alisa, Alex, Henny, G, Rob, Elvira, Haris, Nedim en Jelena, ook jullie heel hartelijk bedankt voor de enorme inspanningen.
Zonder deze groep was het nooit mogelijk zo extreem veel werk te verzetten!
Dus, als eerste hoe was het in het asiel van Orasje:
Cokkie, hoe ging het met de honden?
Eindelijk is het weer zover, we rijden het onverharde pad op en aan het eind van het pad ligt het asiel en daar staan de hondjes al te roepen.
Ik weet niet hoe snel ik uit de auto moet komen om daarna door het hek te gaan en de eerste hondjes staan al om me heen.
Knuffelen, knuffelen en nog eens knuffelen.
Wat zijn ze blij en wat ben ik blij om ze allemaal weer te zien.
Dan ga ik alle kennels langs van de hondjes die op dat moment niet los rondlopen maar moeten wachten tot het hun beurt is.
Iedere keer weer denk ik dat het wereldrecord hondenkusjes wordt verbroken en dat denken we waarschijnlijk allemaal.
De een is nog meer uitgelaten blij als de ander.
Het valt me op dat de hondjes er weer goed uitzien.
Er zijn veel nieuwe hondjes bij, gevonden door Svjetlana of gedumpt bij het asiel, iets waar ik me over blijf verbazen, gewoon in een doos en dan dumpen, niet te geloven.
Vaak redden hondjes het niet, later die week tref ik een hondje en hoor ik hoe mensen uit het dorp haar elf pups in de rivier hebben verdronken en van een ander teefje zijn haar pups ook dood gemaakt en ik kan niet horen hoe dit is gebeurd, vreselijk.
Ik ben dan ook blij voor alle hondjes in het asiel dat zij alle zorg krijgen en heel veel liefde van Svjetlana.
Sinds kort heeft Svjetlana hulp van Sheida en haar man Safet, een heel lief echtpaar en ook zij houden veel van de hondjes, dat is goed te merken.
En de klussen, Fred?
Als klusteam hadden we onszelf 1 grote opdracht gegeven: het maken van uitloopvelden zodat de honden zoveel mogelijk tegelijk naar buiten konden.
Los hiervan had Svjetlana haar eigen wensen: alle kennels met de achterkant op de wind en de voorkant op de zon. Deze wensen hebben we gecombineerd in onze plannen.
In Nederland is er al heel veel gesproken over deze klussen. Er is vergaderd, er is getekend, er zijn planningen gemaakt en als gevolg hiervan konden we in Bosnië meteen aan de slag. Terreinen afbakenen zodat de graafmachine aan de slag kon, betonbekistingen maken voor de vloeren waar de kennels op geplaatst gaan worden. Kennels demonteren, verplaatsen, monteren, hekken plaatsen, deuren maken.
Er was zo veel te doen en desalniettemin tijd over houden om ook nog de afwatering voor elkaar te krijgen!
Ik mag wel zeggen dat we hebben gebikkeld. Als klusser zijnde geeft het een geweldig gevoel. Een week met mooi weer en een leuk team waarbij alles soepel liep. En als je dan net als John aan het eind van de week even gaat zitten bij zo'n kennel en je ziet op 3 uitloopvelden tegelijk de honden loslopen dan geeft dat een goed gevoel.
Volgens mij hebben we ons doel bereikt!
Het castratieproject, in Orasje en in Odzak
Er zijn heel veel voorbereidingen aan vooraf gegaan. Flyers en folders zijn gemaakt door Alisa, ze zijn geprint door SIECA en uitgedeeld door Winanda en Suze.
Daardoor zijn er toch een aantal mensen langsgekomen met hun dieren.
Al was het er maar 1, dan waren we al blij. Maar het is beduidend meer!
Het OK team heeft keihard gewerkt.
In Orasje was er een goede aanloop en werden onze vrijwilligers goed bezig gehouden, terwijl het in Odzak vreselijk druk was. De aanloop was enorm. Er kwamen zelfs twee straathonden uit zichzelf langs en zijn blijven wachten tot ze geholpen werden. Het was voor ons voor het eerst dat we ook zwerfdieren hielpen en weer terugzetten op straat. Dat was wel even drie keer slikken, vooral omdat ze zo enorm leuk waren.
De feiten en cijfers, van Willeke
Zaterdag was de eerste operatiedag.
Aangezien Winanda, Suze en Fred voor onze komst de operatiekamer al helemaal in orde hadden gemaakt konden we bijna direct aan de slag.
De eerste dag stond in het teken van de asielhonden. Er moesten er 26 gedaan worden.
Aangezien we ze helaas niet allemaal op 1 dag konden opereren zijn de laatste 7 zondag geopereerd.
Zondag werd ook besloten om op een 2e locatie aan de slag te gaan.
In Odzak, een dorp 40 km verderop zijn 2 vrouwen ook heel actief met zwerfhonden. Zij hadden al een locatie om te opereren dus na het inpakken van wat spullen en het puzzelen voor bezetting van beide operatieruimtes kon hier maandag ook gestart worden met het o zo nodige castreren en steriliseren.
In Odzak hebben we naast alle gewone sterilisaties en castraties helaas ook vrij veel te maken gehad met drachtige dieren.
Ook was er een hond van een zigeunergemeenschap met een enorme melkklier tumor. Helaas had deze hond ook in haar organen al tumoren en hebben we haar moeten laten inslapen.
In Orasje kwam er naast de gewone operaties een katje om zijn poot te amputeren. In September 2008 was deze gebroken en hebben we geprobeerd dit te spalken. Helaas is dit niet mooi gelukt en zat het bot nog altijd niet aan elkaar. Het diertje schuurde zijn huid ook steeds kapot op de straat.
Totaal hebben we tussen de 120 en 130 dieren gecastreerd en gesteriliseerd.
Een klein rekensommetje laat ons zien dat de meeste dieren dus zwerfdieren en dieren van particulieren waren.
Lokale bevolking krijgt steeds meer vertrouwen in ons en onze dierenartsen, en staan gelukkig ook steeds meer open voor het werk dat we doen.
Een enkeling wilde zijn/haar dier enkel nagekeken hebben, maar het overgrote deel ziet inmiddels ook de voordelen van het castreren en steriliseren.
Donderdag heeft in het teken gestaan van het geven van ontworming en ontvlooing aan alle dieren in het asiel.
We werden hierin bijgestaan door bodyguard Lisa, een hond die op een heel mooie en nette manier alle opdringerige honden bij de koekjes en doos met benodigdheden weghield.
Vrijdag was het dan alweer tijd om naar huis te gaan. De 10 honden die met ons mee mochten werden gechipt, we zijn naar de lokale dierenarts gegaan voor het nodige papierwerk en even voor 20.00 uur vertrokken we met 4 auto’s terug richting Nederland
Hansje, wat vond je van het project in Orasje?
Benieuwd om hoe dat het asiel eruit zou zien, kwamen we na een rit van 14 uur eindelijk aan in Orasje. Na de kennismaking met het Asiel en de groep was de eerste dag alweer voorbij.
De volgende dag gingen we na de OK in Orasje, deze dag was voor de honden uit het asiel die gecastreerd of gesteriliseerd moesten worden.
Na een kleine uitleg konden we beginnen met de klaarmaken van de honden voor het steriliseren of castreren. De eerste dag was vooral kijken en leren, hoe dat je moest scheren, spuiten maken/geven, setjes steriliseren, buiken schoonmaken, vastbinden aan tafel etc.
Ik heb daarna nog 3 dagen op de OK in Orasje gestaan, 2 dagen met Cokkie, Hennie en Nedim en 1 dag met Marieke en Carin. Op deze dagen waren de honden van buitenaf aan de beurt. De opkomst was goed, het ging van een pekinees tot een Duitse herder.
De eerste dag heb ik geleerd hoe dat je een anesthesie spuit moest maken en geven, en hoe dat je een braunule aan moest leggen.
Bang dat de naald er via de andere kant er weer uitkwam is het me toch gelukt.
Ik heb deze dag ook gelijk mijn eerste abortus gezien, 1 kitten werd eruit gehaald.
De tweede dag was de opkomst wat rustiger, maar het bleef een drukke dag.
Je bent toch heel de tijd wel met iets bezig, is het niet met een hond dan ben je wel bezig met een setje koken. Ik had ook nog nooit een teek gezien, dat heb ik deze dag ook wel geweten.
Er was de dag daarvoor een hond in het asiel gebracht die vandaag gecastreerd moest worden.
Hij had zo ongeveer 70 teken, die we met 4 man eruit hebben gehaald.
De laatste dag dat ik in de OK van Orasje heb gestaan was ook gelijk de laatste dag van het sterilisatie/castratie project voor de honden van buitenaf.
Het was een rustige dag, we hebben 2 honden en een kat gehad. De kat mocht ik onder toeziend oog en strikte begeleiding castreren, wat ik de dag daarvoor had geleerd in Odzak. Ik had nooit gedacht dit te mogen doen.
Binnen een week heb ik geleerd om een braunule aan te leggen, anesthesie spuiten aanmaken/geven, pijnstiller en antibiotica geven, katten castreren en natuurlijk het scheren en schoonmaken van de hond.
Ik heb deze week ook mijn eerst abortus gezien en het was deze week ook gelijk de eerste keer dat ik een hond ingeslapen zag worden.
Ik vond het een geweldige ervaring, en had nooit verwacht zoveel te leren in 1 week tijd.
Ik zou het zo weer doen als ik het kon!
Rowan hoe was het in Odzak?
Hallo, ik ben Rowan van Wanrooij. Ik doe een opleiding paraveterinair. Ik ben een week mee geweest naar Bosnië, omdat ik daar stage mocht lopen. En mijn hondje Daya komt ook uit Bosnië.
Suze en Eerhard zijn op dag 2 naar Odzak geweest om met de zigeuners te praten over het castreren en steriliseren van hun dieren. Ondanks dat de zigeuners moeilijk toegankelijke mensen zijn vonden ze het uiteindelijk toch een goed idee om een aantal van hun honden te laten helpen. Dezelfde dag kregen we te horen welke groepen er gemaakt werden voor de OK’s.
Op dag 3 gingen we met volgeladen auto’s naar Odzak. Onze groep bestond uit; Willeke, Marieke, Eerhard, Tanja, Haris en ik. Na drie kwartier rijden kwamen we aan op de voor ons geregelde locatie. Een oud verlaten pand, maar in voldoende staat om goed werk af te kunnen leveren.
Eerst moest alles uit de auto’s; Benches, dekens, operatiespullen noem maar op! Eenmaal uitgepakt werden de eerste (straat)honden al binnengebracht. Stuk voor stuk lieverdjes.
Terwijl Haris en Marieke (dierenartsen) hun operatie kleding en kamertje klaarmaakte, legde Willeke mij het een en het ander uit over de taken van een dierenartsassistent. Alles wat een dierenartsassistent moest doen mocht ik ook doen, wat natuurlijk een super ervaring was.
Net als iedereen klaar is om te starten komen we erachter dat het scheerapparaat niet goed werkt. Wat een domper! Maar we geven niet op, met een wat slechter scheerapparaat gingen we toch aan de gang. Hond na hond werd gesteriliseerd/gecastreerd. Alles liep op rolletjes. Maar geen zigeuners!!
Dag 4, om half 8 zitten we alweer in de auto, onderweg naar Odzak. Vandaag komen, als het goed is, de zigeuners met hun honden. Aangekomen in Odzak gaan we weer volop aan het werk. Weer stromen de (straat)honden binnen en alles loopt goed. Maar de zigeuners komen niet opdagen. Na vele malen bellen, besluiten ze toch te komen, maar niet vandaag. Nee morgen weer een dag haha.
Dag 5, weer onderweg nu in plaats van Willeke; Hansje. Weer aangekomen in Odzak moeten Marieke en Eerhard mee naar de zigeuners om de honden te vangen.
Na een kleine drie kwartier komen ze terug met veel honden, van grote herders tot pekineesjes.
De ene hond zag er nog meer verwaarloosd uit dan de ander. Maar niet getreurd, we gaan ervoor. Na een aantal honden te hebben gedaan, kwam er een man (zigeuner) binnen met een Rottweiler. Super lief beest maar met een tumor zo groot dat het niet eens in je handen paste. Haris nam het op zich en opeerde de Rottweiler, na het verwijderen van de tumor dachten we dat ze zwanger was, maar tevergeefs het waren meerdere tumoren verspreid in het lichaam. Dit had geen nut, het dier zou niet lang meer leven. Met pijn en moeite stemde de man ermee in, om zijn hond in te laten slapen.
Aan het einde van de dag waren we allemaal zo moe maar na het tellen van honden en katten die we hebben gecastreerd/gesteriliseerd, werden we weer opgewekt en trots op onszelf haha. Namelijk rond de 47 dieren hebben we geholpen. Moe maar vol trots rijden we weer terug naar Orasje. Het was een aparte, (op bepaalde punten) aangename ervaring. En het heeft ons een goed gevoel gegeven dat we toch nog zo veel honden en katten hebben kunnen helpen!
Marieke, vertel eens vanuit het perspectief van een dierenarts hoe de OK in Bosnië beviel?
Op zaterdag 11 april was het zover, op weg naar Bosnië. Na een dag reizen werd ik opgepikt op het busstation van Orasje en zondags 1e paasdag meteen aan de bak. Honden en katjes zaten vast met smart te wachten op hun operatie…
Op een soort industrieterreintje in Orasje was een leeg gebouw omgetoverd tot operatie kamer inclusief aparte uitslaap/wacht ruimte. Op kliko’s als troon, aan een goed verhoogde (operatie)tafel gezeten, was het goed toeven en zo werd menige zwerf of asielhond en kat, maar ook honden/katten van locale mensen geopereerd.
Zij waren met flyers en radiospotjes van te voren op de hoogte gebracht van onze komst deze week en het bv. voor de operatie nuchter houden van hun dier. Fijn dat er ter plekke een goede Bosnische paraveterinair/tolk was, want anders was de uitleg voor wormentabletje en ontvlooiing, die men na afloop voor hand/kat meekreeg met handen en voeten niet zo gemakkelijk uit te beelden. Ook enkele mensen kwamen voor vraag /advies langs deze tijdelijke kliniek.
Gelijktijdig werd er een 2e project in Odzak opgezet en zo vertrok er op maandag een OK team naar deze plek. Hier was al door locale mensen een groep gevormd, die de mensen ter plaatse overtuigd hadden van de noodzaak hun honden en katten te laten “helpen”om het probleem van zwerfdieren aan te pakken en het bijbehorende zware straatleven een halt toe te roepen.
De locatie, een door granaten beschadigd gebouw diende hier als tijdelijke kliniek. Gedurende 3 dagen werden hond en kat geholpen van zowel eigenaren als van zwerfdieren. Deze werden op straat gevangen en waren soms drachtig. Als je echter een dode pup naast de rand van de weg ziet liggen, weet je weer “waar je het voor doet” en hiermee de toename van meer zwervertjes helpt voorkomen.
Dankzij de inspanningen van het locale team werd voor een aantal zwerfdieren een baasje gevonden. Speciaal was ook de benadering van een kampement zigeuners. Hier liepen naast massaal veel kinderen ook veel honden rond. Hoewel eerder gedane afspraken op het “moment suprême” even leken vergeten en men met kind en hond in bench - “graag voor 50 euro beide meenemen “– en hoofdman van de zigeuners “kan je ook meteen wat aan mijn vrouw doen” wederom overtuigd waren, gingen de honden na het uitdelen van voorlichtingsboekjes mee naar de OK. Naast honden voor sterilisatie en castratie, kwamen er ook een hond met een voetbal grote tumor en hond met flinke wond in de hals van de ijzeren ketting mee voor behandeling.
Al met al een mooie week en een stap vooruit, maar ook nog genoeg werk te doen voor de toekomst…
Alle trips naar andere plekken in Bosnië
Carin, op weg naar Sarajevo op 13 april 2009
Op dinsdag vertokken Suze, winanda, Tanja, Alisa en ik (Carin) met 2 auto’s naar Sarajevo. We vertrokken al om 07.30 uur, omdat we een hele reis voor de boeg hadden. Vlak voor Sarajevo liet Suze aan Alisa weten dat ze heel erg moest plassen, zet Alisa haar auto gewoon in een inham aan de kant van de weg. Ehm nou toch maar gewoon even doorgereden naar een restaurant, waar iedereen gewoon naar het toilet kon. Daar ook wat gegeten en gedronken.
We hadden met Jelena afgesproken in een hotel in sarajevo. Jelena zet zich met hart en ziel in voor het asiel in Sarajevo en liet dat tijdens ons gesprek heel passioneel en emotioneel weten.
Omdat we voor Haris in zijn huis een tondeuse moesten ophalen ging onze weg door erg smalle en steile bergweggetjes, waar de auto van Suze af en toe enorm veel moeite mee had, doordat het regende en de auto heel erg zwaar beladen was met kattenvoer, dus af en toe roken we nogal wat rubber, maar Suze liet zich niet uit het veld slaan, dus dat hebben we ook gewoon gered.
Dan op naar het asiel in de bergen van Sarajevo.
Toen we het asiel binnen kwamen zagen we eerst een paar honden aan een ketting en daar net voorbij was een hok met al wat oudere pups, we waren meteen onder de indruk, maar in een schuurtje lagen een paar pups in een bench die de dag ervoor waren binnengekomen. Deze pups waren echt nog piepjong, hoorden zeker nog bij hun moeder, maar deze was er niet bij. De tranen stroomde rijkelijk, wat een leven staat deze pups te wachten?
Dan zagen we enorme lange rijen hokken met een of twee honden er in, dit maakte op mij een behoorlijke indruk. De hokken zagen er goed en netjes uit, maar de gedachte dat deze honden hier gewoon 24 uur per dag in opgesloten zitten, daar brak ik echt van, wat hebben ze daar toch voor leven. Zelf ben ik eerst even weg gelopen om de tranen te laten komen. Daarna toch maar weer terug om langs alle honden te lopen, er zaten een aantal honden bij waar je niet in de buurt kon komen, maar ook heerlijke knuffelkonten.
Aan de zijkant stonden hele grote kennels, waar de honden die daar in zaten heel wat meer ruimte hebben, maar ook dat is nog niet goed genoeg, ze zitten toch altijd maar achter tralies.
Er waren ook nog een aantal schuurtjes waar katten in zitten en een aantal katten lopen los over het terrein.
Dit asiel heeft diepe indruk op me gemaakt.
Nadat alle voer was uitgeladen en iedereen het asiel had bekeken, begonnen we aan de terugreis.
We namen Athena, een hond die nog maar net in het asiel was mee naar Orasje, ze was echt heel nerveus in de auto. Ze bleef niet achterin zitten, dus dan maar bij mij op de achterbank. Na een aantal min. Begon het toch wat te stinken in de auto, had ze dus even de boel onder gepoept. Geprobeerd om het zo goed mogelijk schoon te maken, maar onderweg gebeurde het nog twee keer, dus jullie snappen wel hoe fris het was in de auto.
Bij een benzinepomp nog Cici opgehaald, die inmiddels in Nederland al een vrouwtje had die op haar zat te wachten. Cici ging bij Alisa en Tanja in de auto en de reis naar Orasje kon weer verder alwaar we om 20.00 uur aankwamen. Athena en Cici bij Svetlana thuis afgezet en door naar het hotelvoor een heerlijke douche.
Tanja, Honden in het asiel van Sarajevo, heden en toekomst?
Ik zeg altijd als je asielhond in Bosnië bent kun je maar het beste in het hondenasiel van Orasje zitten, tijdens mijn bezoek aan het asiel van Sarajevo moest ik hier weer aan denken.
De verschillen met Orasje zijn enorm. De honden zitten hier 24 uur per dag in hun kennel met daarin een veel te groot hondenhuis waardoor de grotere honden amper de kans hebben om hun kont te keren. Het aantal echt grote honden in Sarajevo is ook opvallend, daarnaast ook meerdere kruisingen Staffords en/of Mastifs. Sommige kleinere honden zitten gezamenlijk in een kennel, deze honden hebben nog iets van hondencontact, de rest slijt zijn/haar dagen alleen in een kennel.
De ene hond drukt zijn lichaam tegen de ren als je langs loopt, hunkerend naar aandacht, de volgende trekt zich terug in het hok en weer andere laten hun ontblootte tanden zien. Allemaal reageren ze anders op het bezoek van ons vreemden. Een echt goede indruk van het karakter van de honden kun je op deze manier niet krijgen. In Orasje zitten ook honden die stoer blaffen als je langs hun kennel loopt maar tijdens hun losloop rondes laten ze zien dat ze best van menselijke aandacht houden. Zijn de meeste honden in Orasje te dik door de goede zorgen van Svjetlana, zie je hier een aantal magere honden, gewoon omdat het voedsel beperkt is.
De enige overeenkomst met Orasje is dat de mensen hier ook met heel hun hart voor de honden zorgen, ze hebben het beste met de honden voor. Ze vertellen verhalen over de honden, over de band die ze met een hond hebben. Nee aan liefde voor de honden geen gebrek, alleen de leefomstandigheden moeten beter worden want op deze manier vraag ik mezelf af of dit een hondwaardig bestaan is om 24 uur per dag in een kennel zitten.
Voor 1 hond, Athena, hebben we nog iets kunnen betekenen. Ze zat pas in het asiel en is een huishond geweest. Het liefst hadden ze gehad dat we haar meenamen naar Nederland maar een geschikt opvanggezin ontbrak op dat moment. We hebben overleg gehad met Svjetlana en zij gaf uiteindelijk toestemming om haar mee te nemen naar Orasje. Hier kan Athena in ieder geval wel elke dag rondlopen en voldoende eten, oftewel een hondwaardiger bestaan leiden.
Voor de achtergebleven honden willen we de leefomstandigheden gaan verbeteren, zoals het aanleggen van losloopvelden en een voorraad voedsel brengen. De honden in Sarajevo verdienen gewoon een beter leven.
Eerhard, bezoek aan Bihac, 14 april 2009
Dinsdag 14 april zijn Suze in ik naar Bihac geweest. Enerzijds om Elvira en 3 honden op te halen en anderzijds voor een bespreking met het bestuur van stichting SPAS.
SPAS is recent opgericht met als doel het dierenwelzijn in Bihac. Elvira is één van de bestuursleden.
SPAS heeft een plan opgezet om een asiel in Bihac (stad met circa 75.000 inwoners) te stichten en zijn daarover in overleg met de lokale overheid (gemeente). Op 8 april 2009 is er namelijk een nieuwe wet ten behoeve van het dierenwelzijn in Bosnië aangenomen, waardoor een gemeente wordt verplicht zich te bekommeren om het dierenwelzijn. SPAS gebruikt dit om de gemeente zover te krijgen dat zij gaan meewerken en geld ter beschikking gaat stellen om een asiel te bouwen. Ook heeft SPAS formulieren opgesteld om misstanden met dieren te registreren en aan te melden bij de gemeente en politie.
Naast een asiel wil SPAS sterilisatieprojecten (gratis) gaan opzetten waarbij onze hulp is gevraagd.
Suze heeft uitvoering over het SDB educatieprogramma verteld en dat werd positief ontvangen. Mede omdat er een lerares in het bestuur zit. Zij wil graag met SDB samenwerken.
Hoe kunnen wij helpen:
Contact leggen met WSPA en eventueel de RSPCA om te bekijken hoe zij SPAS kunnen assisteren om tot overeenstemming te komen met de gemeente inzake het asiel;
Suze heeft voorgesteld om in september een educatieproject te doen;
SDB gaat bekijken wat zij kan betekenen bij sterilisatieprojecten.
Na de meeting hebben we 3 prachtige honden bij Elvira opgehaald en zijn we weer richting Orasje vertrokken. Overigens is de rit van Orasje naar Bihac en weer terug zeer de moeite waard. De natuur is schitterend en de bergwegen beschikken over het betere bochtenwerk (ook voor de motorrijders onder ons!).
Ciao, Eerhard
Suze, toch kijken bij het asiel in Tuzla
We rijden de berg op, ik ben helemaal niet nerveus, ik wil gewoon graag met eigen ogen zien hoe het er bij ligt.
Ik heb met mezelf afgesproken dat ik kalm blijf en me zakelijk op stel.
Is het hem? Dat kan niet, dat is onmogelijk. Ik zie Dex, het is hem echt. Hij is zo schuw, ik kan alleen maar zijn naam roepen en huilen. Dex, adoptie op afstand hond, ik heb hem tot voor kort aangehouden als adoptie op afstand hond, ik kon het niet opbrengen te stoppen. Om hem nu te zien is zo onwerkelijk. Ik raak in paniek en merk dat ik mezelf weer in de hand moet krijgen, dit is niet wat ik met mezelf had afgesproken.
Beti, ik zie haar staan. Bela, malle Bela staat er ook. Nog veel meer oude bekenden. Sommige honden zijn mager en ziek. Sommige honden zien er redelijk uit. Ik kan niets met de beelden, alleen maar kijken en absorberen. We filmen en maken foto’s met als wisselgeld hondenvoer. Ik zie een hele berg pups en een bange moeder onder aan de berg. Ik moet wegkijken.
Viel het nou mee, of viel het tegen?
Ivana is een nieuwe enthousiaste voorvechtster voor dierenrechten en zij gaat zondag met een stuk of 20 vrijwilligers hokken timmeren voor het asiel. Ze is heel druk bezig om met een aantal anderen zelf iets op te zetten en de honden daar weg te krijgen. We zullen alles op de voet volgen, en Ivana voorzien van adviezen of tips, maar we moeten afstand bewaren, onze aanwezigheid zou alleen maar vertragend kunnen werken.
Winanda over Katica, het kattenvrouwtje in Tuzla
Vandaag gingen Cokkie, Suze, Eerhard, Elvira, Nedim en ik naar Katica, een kattenvrouwtje in Tuzla die al eerder door SDB was bezocht.
We pakten het kattenvoer uit de auto dat we voor haar hadden meegenomen en liepen richting het huis. Plotseling dook er uit het niets een verwilderde vrouw op voor ons die ons, wild met de armen zwaaiend, begroette. Ze leek op een heks uit een sprookje, naar wat even later een héél slecht sprookje bleek te zijn.
Trots liep ze voor ons uit om haar dieren te laten zien. Eenmaal bij haar huis werden we overvallen door één bak ellende. Op het terrein liepen ongeveer 20 katten rond. Stuk voor stuk waren ze broodmager, zo zwak en ziek, hadden zwerende oogjes en zaten onder de schurft. Sommige katten waren zo ziek dat ze niet meer de kracht hadden om voor je weg te lopen. Ik ben op de grond gaan zitten bij een kat die de dood al in z’n oogjes had en voelde me zo boos en machteloos omdat ik helemaal niets kon doen om deze lieve schat te helpen.
Ieder weldenkend mens had hier direct alle katten laten inslapen om ze verder leed te besparen. Maar Katica zei dat er niets aan de hand was met haar dieren en dat ze allemaal weer beter zouden worden.
Verder waren er nog zo’n 12 honden waaronder een paar magere pups. Sommige honden zagen er best wel goed uit maar waren allemaal niet benaderbaar.
Ooit moet Katica met de beste bedoelingen hieraan zijn begonnen. Maar hoe is het mogelijk dat iemands blik zo vertroebeld is dat ze er van overtuigd is dat ze goed voor haar dieren zorgt terwijl het dierenmishandeling is??
Met dubbele gevoelens lieten we het voer achter. Want hielden we misschien zo deze hel in stand??? Aan de ander kant moesten we wel een beetje goodwill kweken in de hoop dat we Katica ooit zover krijgen dat in ieder geval al haar dieren gesteriliseerd kunnen worden en we langs kunnen blijven komen om de boel enigszins in de gaten te houden.
Wat staat de hondenhemel van ons asiel in Orasje in schril contrast met deze kattenhel in Tuzla.
De week was een groot succes! We knokken keihard door met z’n allen!