Stichting dierenopvang Bosnië
Verslag Trip Bosnië december 2008
(door Suze)
Verslag Bosnië trip op de valreep
Mooi, nog een bonusreis als afsluiter voor een jaar wat bij ons geheel in teken van de honden stond!
De 5e keer dit jaar. Een mooi aantal, wie weet wordt het volgend jaar nog vaker?!
We vertrekken zondagochtend van huis om 5 uur om na 10 minuten weer terug te rijden omdat ik mijn Nintendo niet mee heb!!! De mensen die mijn reisgedrag kennen weten dat dat een onoverkomelijke zaak is, dus Fred rijdt direct terug om hem alsnog op te halen.
Om 7 uur ontmoeten we elkaar bij het beroemde tankstation in Venlo. Wilma staat daar al met Henriet en Evert-Jan.
De reis loopt voorspoedig tot aan Bosnie. We hebben onderweg wat gegeten en alles gaat goed. Echter de route na de grensovergang is niet best. We hadden deze als tip gekregen, maar die nemen we dus op de terugweg zeker niet. Want het is een en al bocht en in het donker is dat niet erg fijn. Om ongeveer half twee 's nachts komen we aan bij het hotel in Sarajevo.
Om 11 uur maandagochtend staan we klaar in de lobby omdat Jelena ons komt halen om naar het asiel te gaan. Jelena is Bosnische en helpt SDB met alles waar mogelijk. Het is vreselijk druk in de stad en er is geen doorkomen aan.
Pas om een uur of 1 komen we aan in het asiel. Wat een enorm verschil met Orasje.
We lopen het geblaf tegemoet en ik loop al snel te janken. Want veel honden leiden wat mij betreft geen waardig bestaan. 24 uur per dag zitten ze in een hok, amper bewegingsruimte en weinig aandacht. Ze krijgen wel goed te eten, maar het is allemaal bijzonder smerig. Ik moet aan Cokkie en Winanda denken, die zouden direct jeukende handen krijgen en aan de slag gaan. Maar waarschijnlijk worden ze dan door sommige honden opgevreten, want ze zijn niet allemaal zo makkelijk als in Orasje en mogen hun hok niet uit. Dus schoonmaken moet dan om de hond heen.
Er zijn ook 11 honden van een vrouw uit Sarajevo. Via via was SDB benaderd om deze vrouw te helpen omdat ze niet meer voor de honden kon zorgen. SDB heeft het in eerste instantie afgehouden. Het waren oorspronkelijk 19 honden. Nadat er al 8 omgebracht en/of gestolen waren en de toestand steeds nijpender werd heeft SDB besloten toch in te grijpen. De honden moesten zo snel mogelijk bij die vrouw weg en zijn dan ook tijdelijk, ondanks het ruimtegebrek, naar het asiel van Goga (in Sarajevo) gebracht om ze in ieder geval in veiligheid te brengen. Ze zien er allemaal goed uit, ze zijn lief en absoluut niet agressief. SDB heeft een plek in Nederland gevonden voor deze dappere honden, en ze zullen met ons mee gaan naar Nederland.
Verder zitten er nog wat lieve kleinere hondjes die het ook verdienen om daar weg te gaan, net als alle andere 150 honden. Met veel piekeren en puzzelen besluiten we dan ook dat; Buba, Sony, Emily, Nony, Angie, Delphina, en Choco en Rony van Jelena ook mee naar Nederland zullen gaan. Mede dankzij Henriet waar Delphina, Buba en Choco zullen worden opgevangen.
Na een halve dag in het asiel rijden we terug naar het hotel. Het hotel zelf is extreem goed en we eten dan ook in het hotel zelf. De kamers zijn superdeluxe met een heerlijke douche. We slapen al vroeg en zullen de volgende dag om 9 uur klaar staan in de lobby om richting het asiel te gaan om de honden op te halen.
Het duurt allemaal wat langer door een vertraagde dierenarts maar uiteindelijk vertrekken we keurig op tijd. De honden zijn allemaal snel en soepel ingeladen en ik twijfel of ik Ibro de kat mee zal nemen maar besluit dat het niet verstandig is. Hij heeft wel mijn hart gestolen. Misschien kan ik met Sterre, mijn eigen kat, overleggen of het echt niet kan. Ibro is één van de katten die bij het asiel hoort. Goga vangt niet alleen honden op maar ook katten. En sommige van die katten lopen ook gewoon rond in het asiel. Ibro is een hele bijzondere kat.
Om kwart over 1 's middags vertrekken we richting Zenica om Rony en Choco op te halen. De broer van Jelena zal daar staan bij een tankstation. Rony en Choco zijn tijdelijk opgevangen door Jelena en haar familie. Het gaat allemaal heel vlot.
We nemen een andere weg terug en die is dan ook veel beter.
De reis terug gaat zo goed, alles is rustig en de wegen leveren ondanks de -10 graden geen problemen op.
Om 9 uur 's morgens komen we aan in Amsterdam, waar we allemaal ons eigen weg zullen gaan. De honden gaan even los op een veldje om de beentjes te strekken en even de nodige plasjes te doen. Je ziet meteen waarom we juist deze honden hebben meegenomen. Ze ontpoppen zich allemaal tot heerlijke beesten.
Vooral Nony en Emily. Sonny wordt een stuk brutaler en Angie juist weer kalmer. Choco wil vooral het gaas om haar heen laten weten dat haar tanden sterker zijn en heus wel naar buiten kan komen. De rest is gewoon leuk en lief.
Nony is het waard om wat meer woorden aan te besteden.
Dit is een heel bijzonder hondje met een geschiedenis die duidelijk sporen heeft nagelaten op haar letterlijk gebroken lijfje.
Ze was een hond van een jager, en deed dat blijkbaar prima. Totdat ze zwanger werd. Helaas draait ook dan de wereld door en moest ze blijven jagen. Ze was niet zo snel meer en werd gegrepen door een wild zwijn. Die takelde haar zo ernstig toe, twee van haar wervels waren van elkaar af, ze was verlamd aan de achterkant, zat onder de diepe wonden en was er slecht aan toe. Door het trauma beviel ze van haar pups, 7 stuks. De jager vond het allemaal nogal veel gedoe en bracht haar en de pups naar het asiel. Er was al wat tijd overheen gegaan en zij en haar kindjes waren uitgemergeld en heel slecht. Nony was meer dood dan levend. Haar vagina lag helemaal naar buiten en ze was zwaargewond door het gevecht met het zwijn.
Goga heeft haar helemaal opgelapt. De pups hebben het allemaal overleefd en zijn inmiddels herplaatst in Duitsland.
Nony heeft nog een lange weg te gaan. Ze loopt, maar nog wel heel ongecontroleerd. Maar als je zag hoe vrolijk en opgewekt was toen ze los ging op het veldje in Amsterdam begreep je meteen waarom ze mee was gekomen. Het was heel ontroerend om te zien en toen ik bovenstaand verhaal stond te vertellen tegen iemand begon ik natuurlijk meteen weer te janken. Ze is een heel lief zachtaardig hondje, we hopen dat ze nog een mooie toekomst tegemoet gaat.
Om een uur of half 2 kwamen we thuis nadat we Anna, ons opvang hondje, hadden opgehaald. Die had een paar topdagen gehad bij Gwenny (ander gastgezin). We zijn even gaan slapen en na een paar uur werden we wakker om het nieuwe jaar in te luiden. We hopen van harte dat we dit jaar enorm veel zullen bereiken met z'n allen voor de dieren in Bosnië.. Laten we hopen op een berg successen waar je U tegen zegt.
Ik ben blij dat we mee zijn gegaan naar Sarajevo, ook al was het kort en heftig, ik ben toch weer een ervaring rijker. En we hebben weer een aantal honden een toekomst gegeven, dat is de vermoeidheid dubbel en dwars waard.
Wilma, Henriet, Evert-Jan, en Fred, ik vond het heerlijk, wat mij betreft volgend weekend weer ;)
Suze