wspa

Dogstrust

WereldAsielen

November 2008 trip naar Orasje

(door Winan)

Donderdag 20 november 2008
Als heel IJmuiden nog op één oor ligt, vertrekken Cokkie en ik na een korte nacht in alle vroegte naar Zaandam. Allebei weer zenuwachtig voor wat er allemaal gaat komen. In Zaandam proberen we al onze bagage in de auto van Suze en Fred te stouwen en net zoals de vorige keren moeten er uiteindelijk toch weer spulletjes achterblijven in Zaandam. Rond 5 uur vertrekken we dan eindelijk richting Orasje. De rit is zoals altijd ontzettend lang, maar met o zo foute muziek van Wham en de Pussycat Dolls, broodjes, red bull, borrelnootjes, dropjes, pepernoten en andere calorieënbeukertjes slaan we ons er wel doorheen. Cokkie komt op het waanzinnige idee om galgje te gaan spelen in de auto en voor we het weten, zitten we met z’n vieren de meest vreselijke woorden en aandoeningen te verzinnen. Na de nodige plas- en tankpauzes komen we dan eindelijk rond 20.15 uur aan in Orasje. Elke keer sta ik er weer versteld van hoe Fred in z’n eentje dat hele eind rijdt om de kwebbelende dames veilig op plaats van bestemming te brengen. Snel rijden we nog even langs Yusuf en Svetlana om ze gedag te zeggen en de bekende gele tas met kleding van Suze en Fred van zolder te halen. We treffen Yusuf liggend op de bank aan. Hij vertelt dat het redelijk met hem gaat en dat hij gelukkig geen pijn meer heeft. Toch blijft het moeilijk om hem zo te zien, vooral omdat het lijkt dat zo’n allesvernietigende rotziekte zo vaak juist de goeie mensen treft. We blijven duimen voor hem en Svjetlana dat hij toch nog een hele tijd bij ons mag zijn.
Daarna nog even een pizza scoren in één van de plaatselijke pizzeria’s en dan snel naar het hotel. Suze trakteert, want ze is geslaagd voor een examen van haar werk.

Vrijdag 21 november 2008
Vannacht lekker geslapen en we treffen elkaar aan de ontbijttafel in het hotel. Rond half tien komen we aan bij het asiel. In de auto klinken allemaal oh’s en ah’s als we de elektriciteitsmasten langs de zandweg naar het asiel zien. En staan we versteld van de snelheid waarmee alles is aangelegd. Bij het asiel worden we verwelkomd door allemaal blaffende, vrolijke hondjes. Veel onbekende hondjes voor mij dit keer want ik ben in september helaas niet meegeweest. Vandaag is Amir ook op het asiel. In april is hij met z’n moeder in het asiel geweest om één van hun poezen te laten steriliseren. Hij studeert Engels en kan fungeren als tolk, zodat de communicatie tussen Svjetlana en ons wat makkelijker gaat. Al gaat het engels spreken Svjetlana steeds beter af. Knap hoor!
In juli/augustus van dit jaar liepen we rond in 35° maar nu regent het de hele dag. We zien er niet uit met onze rubberlaarzen en regenpakken, maar we komen tenslotte om te werken en niet om een modeshow op te voeren! Cokkie en ik storten ons meteen op de kennels en Suze verzamelt poep, vééél poep! Er wordt een partytent opgezet zodat Fred, Baan en Amir de nieuwe kennels in elkaar kunnen lassen. Veel te vroeg is het donker maar nu kunnen we wel het resultaat zien van onze inzamelingsactie “Bent u het lichtje in de duisternis?”

Elektriciteit asiel

We gaan een hapje eten en daarna drinken we bij Suze en Fred op de kamer een lekker bakkie koffie/thee en bekijken we de eerste foto’s en filmpjes. Hier vertelt Suze me heel voorzichtig dat Carmen mee mag naar Nederland. Ik schiet gelijk helemaal vol en hier wordt hartelijk om gelachen, stelletje draken! Carmen is namelijk mijn favoriete kleine kruuperke vanaf het eerste moment dat ik voet zette in het asiel in april van dit jaar. Ik zat op die bewuste dag even op de grond om te genieten van al die spelende hondjes om me heen, toen ze op me af kwam, haar kopje op m’n schouder legde en zich met een zucht tegen me aan liet vallen. Regelmatig zocht ze me op als ik druk bezig was met hokken schoonmaken en drukte dan haar natte hondenneusje tegen m’n been om te zeggen: hey, hier ben ik weer! Dat Carmen mee mag met ons is mijn eerste cadeautje van deze trip en er volgen er nog meer!

Carmen

Buiten trekt de wind inmiddels aan en begint het aardig te stormen. De lampen op het “bordes” van Suze en Fred schudden behoorlijk en we maken ons toch wel een beetje zorgen om de partytent op het asiel.

Zaterdag 22 november 2008
We worden wakker en buiten ligt er een beetje sneeuw. Komt mijn thermo-ondergoed toch nog goed van pas. De partytent heeft de storm gelukkig redelijk overleefd. Hij is wel wat verschoven en er zijn een paar buizen verbogen, maar hij kan nog steeds worden gebruikt. Voordat we weer aan de bak gaan, kruip ik eerst even bij Carmen in de kennel om haar te vertellen dat ze mee mag naar Nederland. Kan het nog steeds niet geloven!
In de puppyrennen staan allemaal plastic hondenmanden onder de afdakjes om het regenwater van de vorige dagen op te vangen. Natuurlijk is dit niet de ideale oplossing, dus worden Fred en Baan weer aan hun jasje getrokken. Even later hangen er prachtige dakgootjes en is dit probleem ook weer opgelost. Voor de kennels liggen ook allemaal plassen en Suze, Cokkie en ik besluiten gootjes te graven voor de afwatering en later scheppen we zand in de kuilen.
’s Middags stopt er voor het asiel een busje met een aantal mannen. Eén ervan loopt het asiel binnen. De andere mannen staan buiten het asiel de blaffende honden bij het hek uit te dagen en schopbewegingen te maken. We moeten ons inhouden om niet meteen te keer te gaan tegen deze vervelende gasten. Even later vertrekt de man met Gogo, een zwarte wat grotere pup. Svjetlana kent de man uit Tuzla die de hond meeneemt en zegt dat het een goed persoon is. Dat hopen we dan maar!
Janja heeft op haar linker heup een grote kale wond zitten, die is ontstaan doordat haar vacht is vervilt en is losgetrokken van de huid. Met zn drieën knippen we in de nieuwe OK de vacht helemaal kort om verdere schade te voorkomen en desinfecteren we de wond. In een trimsalon zal het resultaat ongetwijfeld veel mooier zijn geweest, maar deze knipbeurt is dan ook gratis.

Janja

Moe aan het eind van deze derde dag, gaan we richting hotel. We verheugen ons zo op een warme douche, maar helaas hebben we even geen warm water.

Zondag 23 november 2008
Deze zondag kan voor ons niet beter beginnen. In juli zat broodmagere Astor in het asiel, maar was daar diep en diep ongelukkig. Van Tanja hadden we al gehoord dat hij inmiddels werd opgevangen door een kennis van Lydia in Orasje. In de auto, op weg naar Svjetlana, vraag ik Suze of het misschien mogelijk is om Astor nog even op te gaan zoeken. Plotseling zien we een man op een fiets. Naast hem rent een hond aan de lijn. We twijfelen of het nou wel of niet Astor is, maar vinden hem allemaal te klein. Totdat de man de Nederlandse auto ziet en zn hand opsteekt. Fred gooit het stuur van de auto om en we rijden naar de man toe. En ja hoor, deze vrolijke hond lijkt in niets meer op de magere ongelukkige hond in het asiel en is wel degelijk onze eigen Astor. Dankbaar neemt hij alle knuffels van ons in ontvangst. Cadeautje nummer twee!

Astor

Bij Svjetlana zit weer nieuwe aanwas in de ren achter het huis: superleuke moederhond Sonja met haar vijf pups van amper één week oud. Snel bereiden we het voer voor die dag in de schuur en gaan weer naar het asiel. Overal liggen plassen en zijn er bloedlinke kuilen gegraven door die malle Bosnische hondjes. Nadat Suze en ik de zoveelste bijna-doodsmak hebben gemaakt in met regenwater volgelopen kuilen, zijn we het zat en slepen we pallets naar de gevarenzones.
Twee vrouwen uit een dorpje verderop komen een middag langs om te zien hoe het er aan toe gaat in het asiel. Zij vangen al honden op en willen zelf een asiel beginnen. Ze lopen in hun nette zondagse kleding rond en na tien minuten zien ze er niet meer uit. Dat ze zich daar helemaal niet druk om maken, zegt al genoeg!
Tussen de bedrijven door, loop ik af en toe langs een paar hokken. Bepaalde hondjes zien er zo ongelukkig uit en dat doet me heel veel verdriet. Zo is er Lassie, van ongeveer 12 jaar oud. Omdat hij met een paar honden niet goed overweg kan, loopt hij per dag maar 15 minuten vrij rond. In zijn kennel is het een apathisch hondje die de hele tijd loopt te trappelen met zijn voorpootjes. Om hem wat af te leiden, geef ik hem steeds een kauwbot. Als hij even vrij rond loopt, verandert hij op slag in een vrolijk hondje die regelmatig lekker een knuffel komt halen.

Ik vraag Svjetlana of ik een eindje met Lassie mag gaan lopen buiten het asiel (aangelijnd natuurlijk) zodat hij wat meer beweging krijgt, maar Svjetlana is resoluut en zegt: NOO!! Ik begin te dagdromen. Zou er in Nederland misschien iemand zijn die hem nog een paar fijne jaren in vrijheid gunt?

Lassie

En dan is er Canio, een lichtbruine spaniël, met een chocoladebruin masker en een watergolfkrulletjesvacht. Nog nooit heb ik zulke trieste hondenoogjes gezien achter gaas in een kennel. Ook hij zit ongeveer 23,5 uur per dag in zijn hok. Hij is zo dankbaar als je hem een knuffeltje geeft door het gaas of hem trakteert op een lekker hondensnoepje. Als hij héél even zijn kleine pootjes mag strekken op het veld, ondergaat hij een gedaanteverwisseling. Hij is dan één en al positieve energie en spring met gemak anderhalve meter hoog. Wat zou iemand in Nederland nog een fijn vriendje aan hem hebben!

 

Canio

Een hond die naar mijn mening ook niet in het asiel thuis hoort, is Maya. Mooi van buiten en binnen. Ongeveer een half jaar geleden kwam deze schone met haar twee pups in het asiel terecht. Eén van deze pups, Snowy, is al geadopteerd. Nu deelt ze haar kennel nog met Zara. Haar puberende dochter begint haar behoorlijk op de zenuwen te werken en het zou waarschijnlijk beter zijn om moeder en dochter te scheiden. Als Maya in haar kennel zit, wordt ze steeds uitgedaagd door een stelletje blaffende branieschoppers en daar wordt ze enorm zenuwachtig van. Als ze los loopt komt het kind in haar weer boven. Geef haar een speeltje en ze gaat helemaal uit haar bol en rent als een wervelwind door het asiel. In gedachte zie ik haar rondrennen op een groot erf van een boerderij of lekker genieten van de rust op de oprit van diezelfde boerderij.

Maya

Wat zou het fijn zijn als we nog iets meer konden betekenen voor vooral deze drie hondjes.

Als we terugkomen in het hotel is Rob ook gearriveerd. We nemen een warme douche, gaan lekker uit eten en nemen nog een afzakkertje in de bar van het hotel.

Maandag 24 november 2008
Lydia, de dochter van Svjetlana en Yusuf is vannacht aangekomen in Orasje. Voordat we naar het asiel gaan, rijden we even langs om haar gedag te zeggen.
Deze ochtend slaat de paniek een beetje toe. Hoe nemen we in hemelsnaam 13 honden en twee katten mee in twee auto’s. Terwijl Cokkie nu in haar eentje de hokken aan het schoonmaken is, zijn Suze en ik úrenlang aan het passen en meten. Benches in de auto, uit de auto, benches in de lengte, benches in de breedte. Welke honden gaan met welke auto mee. Welke honden gaan mee op schoot? Rob denkt nog even met ons mee en na een paar uur denken we dat we waarschijnlijk (!) alle honden op de lijst mee kunnen nemen. Later chippen Suze en Cokkie alle hondjes die meegaan naar Nederland en komt de dierenarts langs voor de vaccinaties.

Een stel komt langs om een hondje af te staan. Hun eigen hond was zwanger geraakt en had drie pups gekregen. Suze vraagt of ze de moeder wel laten steriliseren, maar dat was inmiddels al gebeurd. De twee reutjes waren ze snel kwijt, maar een teefje schijnt niemand te willen hebben. En ja, wat doe je dan? Je brengt haar naar het asiel. Nou ja, in ieder geval beter dan dumpen op straat. Het is een prachtig bruin meisje die ik de naam “Dana” geef. We zetten haar in een bench in de schuur en ze zal ’s avonds met Svjetlana mee naar huis gaan.

Dana

Vandaag is ook de dag dat één van de lage kennels kan worden verplaatst naar het nieuwe gedeelte. Met z’n allen tillen we de kennel over het hek. Fred, Baan en Rob voorzien de nieuwe kennel van een golfplaten dak. Omdat de wind door merg en been gaat, besluiten we de onderkant van de kennel van zeil te voorzien, zodat de hondjes niet zo op de wind zitten. Het is ’s nachts al zó koud dat de hondjes bij elkaar in één hondenhokje kruipen om elkaar warm te houden. Wij zijn na een half uurtje op het nieuwe veld al verkleumd, maar de mannen gaan stug door!

 

Nieuwe plek kennels

Om 19.00 uur worden we verwacht bij Svjetlana thuis. Yusuf ligt inmiddels al op bed. Lydia heeft zich behoorlijk uitgesloofd in de keuken en we likken onze vingers af bij al dat lekkere eten dat ons wordt voorgeschoteld. Verder op de avond krijgt Svjetlana filmpjes en foto’s te zien van de wandeling in oktober.

Dinsdag 25 november 2008
De laatste dag alweer. Wat duurt het lang voordat het zover is en wat vliegt de tijd als je in Orasje bent. We zijn allemaal een beetje weemoedig tijdens het laatste ontbijt van deze reis.

Het asiel staat blank. We pakken emmers en beginnen maar water te scheppen. Volle emmers gooien we leeg in het zwembad. Het blijft dweilen met de kraan open, want het stopt maar niet met regenen. Maar je moet ergens beginnen. Gootjes worden gegraven, zand en stenen worden in kruiwagens geschept en vervolgens leeggegooid in de plassen.

Ondergelopen asiel

Mijn regenpak is allang niet meer waterdicht en ik ben tot op het bot verkleumd. Maar ik voel me ook een beetje zoals de meiden in McLeods Daughters, een Australische serie waarin een stel meiden een ranch leidt en hun mannetje staat. Ik zie Cokkie, Suze en mezelf hier al helemaal dit asiel runnen, haha.

De puppies hebben zojuist hun eerste zwemles gehad. Na een spartelkwartiertje worden de handdoeken gepakt en moeten de rillende stumpertjes één voor één worden drooggewreven. Hè, wat een vervelende klus ;-)) Nog zo’n cadeautje. Rond één uur ’s middags worden de twee poesjes afgeleverd die meegaan naar Nederland en vertrekken wij naar het hotel. Weer laat het warme water ons in de steek. We moeten een beetje voorslapen voor de terugreis, maar ik lig te klappertanden in m’n bed.

De twee poesjes staan in hun mandje met het deurtje open op de hotelkamer van Cokkie en mij. Omdat ik toch niet kan slapen, kijk ik even hoe het met ze gaat, Eén van de twee komt uit het mandje. Mijn rooie kater Devil is een knuffelkont eersteklas, maar dit poesje slaat werkelijk alles. Wat een schatje. Ik neem haar mee in bed en ze kruipt direct in m’n hals en legt haar pootjes over m’n gezicht. Met haar kleine lijfje warmt ze me op en even later ligt ze heerlijk te slapen en ril ik al een stuk minder.

Poesje

Dan gaat de wekker en probeer ik de douche, die het gelukkig weer doet. We pakken onze spullen in, eten nog snel een broodje en betalen onze schuld bij de receptie van het hotel. Het is al donker en op weg naar het asiel bespreken we nog snel de volgorde van inladen. Carmen, Rex, Stella, Julie en de twee poesjes komen bij Suze, Fred en mij in de auto. Rob en Cokkie nemen Sharko, Maza en Ana. Dan volgt een emotioneel afscheid van Svjetlana. Ze is zo verdrietig dat ze de hondjes moet missen maar tegelijkertijd zo blij dat er weer zoveel hondjes in Nederland een fijn tehuis krijgen. Rond half zeven vertrekken we richting Zagreb. Carmen zit bij mij op schoot en al snel begint ze over te geven over mijn broek. Ach, dat droogt wel op. Julie zit bij Suze en Maza bij Cokkie. Op de parkeerplaats bij een tankstation in Zagreb ontmoeten we Hari, Elvira en Jelena en worden 6 hondjes (1 uit Kroatië en 5 uit Bihac) ingeladen. Carmen wordt nu in een bench gedaan. Ze is helaas wat te groot om op schoot te hebben en kan niet lekker liggen. Als alle hondjes zijn ingeladen, gaan we verder. Julie verhuist naar mij en Suze neemt Ana op schoot. Ook Suze krijgt de volledige maaginhoud van Ana over zich heen. De terugreis verloopt verder zonder problemen. In Nijmegen staat een mevrouw te wachten die de poezen overneemt uit de auto van Suze en Fred. Dan komen we even later moe maar voldaan aan in Herwijnen waar Wilma en Tanja ons al staan op te wachten. De hondjes worden allemaal vrijgelaten in de schuur en wij storten ons even op de heerlijke soep en broodjes.
Zo langzamerhand druppelen de opvang- en adoptiegezinnen binnen en gaan ze even later blij naar huis met hun hondje. Rob neemt de hondjes mee in zijn auto die allemaal naar het Noorden gaan. Ook Suze, Fred en ik besluiten weg te gaan, want wij moeten Rex en Maza onderweg nog bij hun opvangadres brengen. Rond 17.00 uur vertrek ik uit Zaandam samen met Carmen richting IJmuiden. Ik mag nog twee dagen genieten van en knuffelen met dit meiske voordat ze bij Gwenny in de opvang gaat. En met dit cadeautje sluit ik een fantastische trip naar Orasje af. Ik heb weer genoten en kan niet wachten om weer te gaan.