Stichting dierenopvang Bosnië
Educatieproject september 2008
(door Wilma)
Toen de directeur ons naar de klas toe bracht was ik vreselijk nerveus. Daar zouden dan misschien vijf kinderen zitten die zich vrijwillig hadden opgegeven om naar ons verhaal te luisteren. Ons verhaal wat in ons ogen HET belangrijkste van allemaal is. De kinderen zagen ons binnenkomen en waren na tien minuten al verveeld.........
Dat is het scenario waar ik bang voor was toen we de eerste school binnen gingen voor ons educatieproject. Maar het verliep heel anders.
We werden hartelijk ontvangen door de directeur en na een praatje werden we naar de klas geleid waar ongeveer 40 kinderen op ons zaten te wachten. Er waren klassen bij elkaar gezet om meer kinderen in één keer te bereiken. Mijn hemel wat was ik nerveus. Als ik een praatje moet houden over de stichting is dat nooit geen probleem, daar lig ik niet meer wakker van. Maar nu....voor een klas met kinderen. Wat zou hun reactie zijn ? Zouden ze het boeiend vinden ?
Suze, Elvira en ik hadden een lijst met vragen gemaakt die Suze en ik om beurten zouden stellen om zo een interactie met de kinderen te krijgen. Elvira zou alles van het Engels naar het Bosnisch vertalen, en andersom. Door de zenuwen begon ik de vragen van Suze te stellen en raakte ik nog nerveuzer, en mijn handen werden steeds natter van het zweet. Zou niemand mijn hart horen bonken ? Ik hoorde het namelijk wel heel hard in mijn oren !!
De kinderen reageerde heel enthousiast op de vragen en de meeste deden mee. “Wie houdt er van dieren” vroeg Suze. Alle vingers gingen de lucht in. “Wie weet hoe je voor een dier, hond/kat, moet zorgen” was mijn “ham” vraag om zo door te gaan op het steriliseren/castreren verhaal. Ook weer een hele berg vingers de lucht in. De reacties waren boven mijn verwachting en ik moest me inhouden om ze niet allemaal om hun nek te willen vliegen van dankbaarheid omdat ze ons zo ‘behulpzaam’ waren en dat ze allemaal zo enthousiast mee deden.
We hadden voor iedere groep ongeveer een half uur nodig. Als er meer vragen waren vanuit de klas dan bleven we langer. Aan het eind kreeg ieder kind een educatieboekje en onze folder, beide in het Bosnisch. De boekjes werden gretig aangenomen door de kinderen en aan het eind vroegen we ze of ze het interessant hadden gevonden. We hoorde bij iedere groep een hard “jaaaaaaaaaaaa”.
Op iedere school die we langs zijn geweest, zeven scholen totaal, werden we heel hartelijk ontvangen en werden hele klassen op zijn kop gezet om kinderen bij elkaar te zetten. Op één school stonden we zelfs in een gymzaal tegen een grote groep kinderen te praten omdat er geen klas groot genoeg was voor deze groep.
Overal werd goed gereageerd en liep ik in een soort van ‘verdoofd door ongeloof’ naar buiten omdat het zo goed was gegaan en ik daar ZO blij mee was. We hebben twee dagen lang scholen bezocht, en in totaal bijna 400 leerlingen toegesproken. Op één school zijn we twee keer geweest omdat de directeur vroeg ons verhaal ook bij andere klassen te doen. Het was vreselijk vermoeiend, maar ZO de moeite waard. Wat een bijzondere ervaring.
Er is mij verteld, toen ik voor het eerst naar Bosnie ging in 2000 om mensen te ondersteunen als vrijwilligster, dat je altijd bij één moet beginnen. Mijn wens is dat we in ieder geval één kind hebben gemotiveerd, één hondje hierdoor kunnen redden, één gezin hebben kunnen aanzetten tot nadenken en actie. Dat het een doel heeft gehad.
Suze en Elvira dank jullie voor de geweldige samenwerking.