In memoriam Monica

Lieve Monica,

Elvira heeft je in Bosnië gevonden als pup langs de kant van de weg, samen met je broertje Rex. Jullie moeder was doodgereden. Elvira heeft jullie mee naar huis genomen en voor jullie gezorgd.
Toen je drie maanden oud was hebben we je voor het eerst gezien. Wat was je mooi, zo klein en wollig en een beetje bang. Je ontdekte dat knuffelen wel heel erg fijn was en je kreeg langzaam vertrouwen.
Je broertje heeft het niet gered maar met jou ging het goed, heel goed.

In november 2008 mocht je mee naar Nederland, op naar een nieuw bestaan. Opvanggezin Marjon heeft zich over jou ontfermd en het hele gezin besloot al heel snel om je niet meer te laten gaan.

In een jaar tijd ben je uitgegroeid tot een grote, lieve knappe en sterke hond. Je kreeg zoveel liefde en zoveel aandacht van je nieuwe familie en je nieuwe hondenvriendjes in het gezin. Je was gewoon gelukkig!

Toen ineens stopte plotseling je hartje ermee. Veel te vroeg, lieve Monica.
Niemand wilde jou zo vroeg missen maar helaas is er anders bepaald voor jou.

In je veel te korte leventje heb je het gelukkig heel fijn gehad en daar zijn we Marjon en haar gezin erg dankbaar voor.

Marjon, wij wensen jullie dan ook veel sterkte en onze dank voor alles wat jullie Monica hebben gegeven.

Rust zacht, lieve Monica.

In memoriam Jet

Lieve Jet,

als kleine ukkepuk van 7 weken haalden wij jou in november 2007 samen met je zusjes op bij een fabriek in Bosnië en kreeg je een liefdevol en veilig onderkomen in het hondenasiel van Orasje.
In september 2008 was jij 1 van de geluksvogels die mee mocht naar Nederland. Een maand later moest je nog eenmaal je vertrouwde omgeving verlaten en vond jij je gouden mandje in Roosendaal bij Judith, René en Remco. Wat waren zij blij met jou en jij met hun. Helaas heeft dit geluk niet lang mogen duren en hebben zij jou op 6 september 2009 na een tragisch ongeluk moeten loslaten.
Vergeten zullen ze je nooit, je houdt een plekje in hun hart.

Lieve Jet, rust zacht, ook wij SDB-vrijwilligers zullen je nooit vergeten!

Judith, René en Remco, bedankt voor jullie goede zorgen en heel veel sterkte met het verwerken van het verlies van Jet.

In memoriam Anna

Helaas hebben de nieuwe baasjes te snel afscheid moeten nemen van lieve Anna.

We wensen hun en de vrijwilligers sterkte met dit verlies.

Het was een onverwacht en droevig bericht voor alle betrokkenen.

Wij willen iedereen bedanken voor het meeleven

Lieve Anna, we missen je enorm

In memoriam Junak (12 februari 2007 †)

Met heel veel pijn en verdriet in ons hart hebben wij, nadat hij ruim een jaar geleden bij ons een nieuw huis en nieuwe vriendjes gevonden had, afscheid moeten nemen van Junak.
Na vier weken heel erg ziek geweest te zijnkwam het moment dat wij de moeilijkste beslissing moesten nemen die dierenliefhebbers soms moeten maken.
Bijgestaan door Wilma en Willeke en in het bijzijn van al Junak zijn vriendjes hebben wij hem op maandagavond zijn rust teruggegeven, waar hij in de tijd dat hij bij ons heeft mogen zijn, zo van genoten heeft.

Wij zullen Junak blijven herinneren als het grappige en lieve vriendje van onze Noortje,Lotje,Sjimmie, Micky en Elmo,

We hopen dat Junak bij ons een liefdevol huis had gevonden voor de tijd die hij hier heeft mogen zijn.
Helaas heeft die tijd vele malen korter mogen zijn dan iedereen voor Junak voor ogen had.

Wij willen hierbij alle vrijwilligers van de stichting en met name Wilma, Willeke en de dierenartsen die Junak behandeld hebben bedanken voor al hun liefde en inzet die alle hondjes, hun gastgezinnen en wij als adoptieouders mogen ontvangen.

Tom, Esther en Sanne

06-12-2006 Omaatje is niet meer

Één van de eerste honden die mee is gekomen uit het asiel is Omaatje.
Omaatje is gisteren 5 dec 2006 overleden.
We wensen Sjaan en de familie veel sterkte met het verlies van Omie.

Het is vandaag een trieste dag, het leven is zo dubbel.
Vanmorgen vond ik ons Omaatje dood in haar mandje, ze is in haar slaap overleden .
Mirjam (die als vrijwilligster mee ging naar het asiel in okt 2003) heeft haar mee genomen 3 jaar geleden en ze is al die tijd bij ons gebleven.
Omaatje was bijzonder. Mirjam heeft haar in het asiel gevonden als een vies hoopje hond, ze is aan het poetsen en knippen gegaan en er kwam een guitig hondje onder vandaan.
Niemand wist hoe oud ze was, ze liep wobbelig, of dat ze heel de tijd aan het dansen was en had af en toe spastische bewegingen in haar spieren.
Omaatje had hondenziekten gehad, vandaar haar spasme en wobbelend lopen, we hebben haar toen maar Omaatje genoemd wat later verbasterd werd in Omie.
Omie heeft en bere tijd gehad, lekker humeurig soms tegen de andere honden als ze haar stoorde in haar beauty slaapje.

Bijzondere Omaatje rust zacht.

Sjaan

28 september 2006

Spot is niet meer

In Memoriam Jessie, december 2004

In het midden Jessie, samen met 'zijn' twee meiden

Dec 2004 heeft Jessie zijn laatste adem uitgeblazen. Hij heeft ruim een jaar bij Nicole gewoond en hij had zich geen beter jaar kunnen wensen. Nicole heeft Jessie meegenomen uit het asiel om hem een waardig eind te geven en dat heeft hij zeker gehad. Nicole je bent een kanjer, we zullen Jessie niet vergeten.

Wilma