Sheila

17-06-2010

Ici une message de moi, mademoiselle Sheila.

Je me keniete beaucoup tres bien ici!
Affijn…
De baasjes zeggen dat ik me voorbeeldig heb gedragen op reis. Dat kwam mede door de vele ‘vakantie’ die ik toegestopt kreeg, lekker man!

De eerste nacht en dag hier moest ik wel erg wennen. Ik was nogal bang 's nachts, maar ik mocht gelukkig naast het bed van de baasjes slapen, lekker dicht bij het vrouwtje. Er was ook wat onweer, maar daar heb ik me kranig doorheen geslagen. (wat ook weer wat ‘vakantie’ opleverde!).

Nu vind ik het hier heerlijk. De eerste twee dagen kwam ik niet buiten zonder de baasjes, maar nu durf ik steeds meer.
De baasjes zeggen iets van ‘het lijkt wel of ze zich weer thuis voelt, toen ze jong was’.
Ik lig hier zalig te mijmeren op de berghelling. We hebben een heel groot terrein langs een heuvel en ik mag daar doen wat ik wil.
Iedere dag gaan we ergens in de bergen een paar uur wandelen. Ik moet dan wel aan de lange lijn, maar dat vind ik geen probleem.
Nou ja, af en toe dan, want mijn neus doet hier overuren! Volgens mij stikt het hier van de konijnen.
Gisterenavond een hert gezien!!!!! Ik trok het vrouwtje bijna uit haar schoenen, haha.

's Avonds loop ik altijd met het baasje nog even naar onderaan de heuvel, daar is een riviertje. Ik snap niks van dat baasje.
Ik hops heerlijk door het lange gras de heuvel op en neer en hij moet 10 keer stilstaan, pfff... mensen...!

Ow ja, ik heb hier hart uit de mensensupermarkt gegeten, ja echt, die fransen weten pas wat goed voor je is!
En Frans gras is ook veel lekkerder dan in Nederland. Daarom krijg ik nu een paar dagen gezond eten….pffff…

Iedereen belt ons of we nog heel zijn, vanwege het slechte weer. Maar dat is 100 km onder ons.
Wij hebben wel wat regen en af en toe wat onweer, maar niks ergs.

De volgende keer stuur ik misschien wat foto's.
Maar ik hoor de baas nu iets mompelen van ‘camera aansluiteteteten tralala lekker bier’.
Dus dat gaat er nu niet van komen.

Groetjes van mij.
Sheila

13-06-2010

Sjongejonge wat is het leven toch moeilijk!

Vorige week gingen we lekker wandelen met de zware jongens, Chico en Hunter.
Kwamen we daar een beetje tuttig blond labradortje tegen.
Chico, de mechelaer en een moeilijk opvoedbare jongen, gelijk dat beestje opjagen.
Kijk… en dat vonden Hunter en ik ook wel een geinig spelletje!
Met z'n drieën hebben we hem de vijver in gestuurd, lachen man.
Schijnbaar waren wij de enigen die dat leuk vonden want de baasjes waren razend.
En schaamden zich kapot tegenover die hond en z'n baasjes.
Gelukkig hebben de baasjes het een beetje kunnen sussen.

Hé, ook nog ff een heftig avontuur gehad.
Ooit een zwemmend konijn gezien?
Ik nu wel. En ik er achteraan natuurlijk.
Beland ik me daar in een stuk land met 2 meter hoog gras, konijn nergens meer te bekennen maar ik ook verdwaald.
Zie je het voor je? Baasjes roepend tussen gras tot aan hun hoofd en ik een beetje ronddwalend?
Pfff… werd een latertje, om 23:00 waren we thuis.
Man, ik heb geslapen als een os!!!!!

Tja, en vandaag ging ik even in de fout.
Was met de baas uit geweest en er was daar toch een rare hond.
De helft van zijn haar op z'n rug stond de verkeerde kant op! Nou, dan moet je mij hebben.
Ik heb even flink gezegd dat ik dat achterlijk vind!
Net of ie loopt te borstelen en wil matten!

Maar, ik dwaal af…
Terug, bleek Mariska (baasjes dochter en mijn grote liefde) er te zijn!!!!!
Ik rukte de lijn uit de baas zijn sokken bijna!
Kwam ik binnen, stonden de zware jongens gelijk opdringerig te doen...pffff.
Even later liep het uit de hand.
Chico de mechelaer, probeerde tussen mij en Mariska te komen. Dat had ie beter niet kunnen doen.
Ik heb hem letterlijk het dierenziekenhuis in gebeten. Zes hechtingen in zijn oor en een uur onder narcose.

Iedereen in de bonen natuurlijk, ben zelf ook al de hele middag van slag.
Gelukkig is Chico zelf een maffioso van de eerste orde en die komt er wel overheen.
De baas loopt te mompelen van: ze moet haar plaats in de roedel leren kennen, We zijn te makkelijk met haar.
Ik weet niet wat dat betekent.
Maar ik kreeg wel een paar keer vanmiddag een uitbrander toen ik weer even een postbezorger het leven zuur wilde maken, raar he?
Heb wel geluisterd hoor, ben niet achterlijk!
Wie weet is het wel fijn, niet meer zo te hoeven beschermen en zo. De baas zegt dat ik het wel zal leren.

Vannacht ga ik op vakantie.
Wie weet pikte ik wel wat op van de opwinding van de baasjes en was ik daarom uit mijn doen…
We gaan naar de Ardeche.
Hey, ikke he!!!!!
Twee weken lang rondstruinen in de bossen en bergen!

Ik hoop dat mevrouw poes (zij blijft m'n zorgje hè) niet teveel last zal hebben van de zware jongens Want die komen twee weken hier de boel onveilig maken.

Groeten Sheila

02-05-2010

Even een berichtje over een dame die nu in de stromende regen het vrouwtje aan het uitlaten is in het bos ….

De afgelopen weken is het huis geschilderd, en Sheila heeft dat strak begeleid!
Hou durfden ze aan haar muren te zitten!!!!!!
Maar aan het eind stond ze wel uitgebreid te kwispelen als de schilders er weer waren….
En liet ze zich zelfs rustig aaien.

Ze geniet zichtbaar nu ze weer een beetje zichzelf is geworden!
In de duinen zijn we haar een kwartier kwijt geraakt!
Totdat mevrouw intens gelukkig (natuurlijk wist zij wel waar wij zaten…) weer op kwam dagen!
Misschien niet helemaal correct, maar wel heerlijk om haar zo te zien genieten.

Ze gaat nog steeds vooruit.
Het vuurwerk op Koninginnedag was wel even eng, maar ook daarvan was ze binnen een uurtje haar angst te boven.

Ze blijft een meisje met gebruiksaanwijzing,
Maar zoals het nu gaat, mag ze voor ons 100 worden!

Groetjes,
Sheila, Renske en Tom

20-02-2010

Het gaat prima met onze dame!
Ze komt steeds meer uit haar schulp en geniet duidelijk!
Met stokken gooien begint ze nu ook dikke pret te vinden, lekker 's morgens vroeg door de tuin racen begint ook tot haar standaard repertoire te horen.

Buiten gaat ze voorbeeldig om met andere honden en mensen.
Vandaag is ze voor het eerst bij een paar knallen NIET terug gerend!
Ze stond wel even te twijfelen, maar besloot toch maar dat lekker verder gaan leuker was!

Ze is nog wel heel territoriaal en beschermend.
Vreemden zomaar binnen laten komen is er nog niet bij.
Binnenkort gaan we eens proberen hoe het gaat als 'de zware jongens', de honden van mijn dochter, weer eens hier zijn.
Eens kijken of haar vrienden buiten ook binnen welkom zijn ...

In huis is ze heerlijk, een beetje dominant als ze de kans krijgt, maar ja, het valt allemaal wel mee.
Ze gaat ook steeds vaker zelf naar buiten.
Vandaag is ze zelfs een tijdje in haar eentje buiten in het zonnetje gaan liggen! Maar ja, wat wil je.... die gekke baasjes gingen (bah!!!) de kamer dweilen!
Het toppunt voor haar is in het weekend 's morgens even tussen baasjes in, in de grote bazenmand te liggen!!!!
Dan ligt ze te genieten met een blik van 'dit moet wel de hondenhemel zijn...'

Groeten,
Sheila, Renske en Tom

17-01-2010

Nou, het gaat elke dag beter met Sheila hoor.
Ze is meer en meer op haar gemak en laat haar echte zelf zien. Ze mag nu ook op veilige plekken meer loslopen en ze vindt het heerlijk.
Ze luistert dan heel goed als we haar terugroepen.
Haar jachtinstinct komt nu ook los en nu kan ze nog lekker over het ijs naar plekken waar ze niet mag zijn. Zo stak ze vanochtend een sloot over om een reiger en een fazant achterna te zitten! Dan luistert ze echt niet meer hoor, dan is ze zó enorm gefocust.
Gelukkig pakt ze ze niet maar heeft ze alleen plezier in het opjagen. Direct daarna komt ze dan met een grote grijns naar ons teruggehuppeld!
Zo baasjes, dat was me toch leuk! Dat gejaag is wel pech voor haar want dat betekent dat ze daar vanaf half februari daar niet meer los mag lopen!
Het is een beschermd broedgebied. Maar er zijn nog wel andere terreinen hier in de buurt waar ze los mag en waar 't veilig kan.

Ik hoop dat ze niet van de week het ijs op gaat, als het niet meer kan en dat we het koude water in moeten om haar eruit te plukken.
Gelukkig zijn de sloten daar niet zo diep. Ik merk wel dat ze nu 's ochtends de eerste keer wat aarzelend is: kan dit wel? Net alsof ze het verschil kan ruiken tussen ijs en water. Dat zal ook wel, Bosnië is ijskoud in de winter (ben er ook wel eens in de winter geweest) en heeft veel rivieren en riviertjes en daar heeft ze het toch ook allemaal overleefd!

Soms heeft ze nog wel een bui die we niet helemaal begrijpen.
's Avonds of 's ochtends vroeg uitlaten, het lijkt wel of ze gewoon het donker niet in wil. Wellicht stamt dit uit haar zwerftijd, als het donker is kruip je in je holletje en daar kom je pas weer uit als t licht is, zoiets misschien.

Van de week gebeurde er iets moois. Ze heeft al een hele hoop botjes en kluiven van ons gehad, maar die eet ze geen van allen op, die gaan de tuin in en worden begraven. Ze ging op een gegeven moment naar buiten terwijl Tom nog boven was en kwam met een groot bot terug wat ze netjes deponeerde voor de bank waar Tom altijd zit. Maar omdat hij niet kwam ging ze het weer begraven. Kwartiertje later was hij beneden. Sheila naar buiten en terug met dat grote bot. Ze legde het heel netjes en heel onderdanig aan Tom zijn voeten! Volgens ons was het echt een gebaar van haar naar Tom toe, zo van: Jij bent nu mijn grote baas, alsjeblieft!
Haha en Tom natuurlijk doen of tie het zálig vond ;-)

We gaan nu ook weer af en toe wandelen met Toms dochter en haar honden, een mechelaar en een zwarte labrador.
Ze vindt het heerlijk, lekker rennen met die zware jongens! Wat een energie heeft ze dan zeg!
Vreemde honden die ze tegenkomt vindt ze erg leuk, ze maakt netjes kennis zonder opdringerig te zijn. Je ziet goed aan haar lichaamstaal wat ze er van vindt en wat ze die andere honden loopt te vertellen. Soms is dat "oh, wat ben jij leuk zeg!" Maar een enkele keer ook "zeg eens jij daar, niet té veel praatjes jij want ik ben vééél stoerder hoor".
Maar soms ook staart en koppie omlaag en iets van "nee meneer, ik was niks van plan hoor!"
Vanochtend was er een en die was wel erg groot, bijna zo hoog als een ierse wolfshond. Die vond ze wat te veel van het goede, hij was nog heel jong en erg enthousiast.Toen ging ze maar schuilen achter Tom z'n benen, mocht hij het opknappen ;-)
We zien wel dat ze graag met andere honden om gaat. Volgens ons doet dat haar veel goed. Zo was Tom van de week met haar en zijn dochter aan het wandelen toen er weer een rotknal kwam. Ze was net met Hunter, de labrador, aan het rennen en Hunter trekt zich echt helemaal nergens wat van aan. Daar kijkt ze dan toch een beetje de kunst van af, zo van "vind jij dat dan niet eng, nee? Kan ik dan gewoon hier blijven en zal ik dan maar niet teruglopen naar de auto?" Bij Tom gebleven en hup, na een paar minuten al weer lekker aan het heen en weer rennen met Hunter!

Wellicht over een half jaartje eens kijken of ze open staat voor een maatje thuis, wel eentje die dan héél beleefd is naar mevouw, want thuis is er maar een de stoerste he :-)

Belevenissen genoeg met ons dametje!

Groeten
Tom en Renske

14-01-2010

Nou, over Sheila hebben we al hele verhalen te vertellen, maar de bottom line is wel dat ze ons hart gestolen heeft en dat we haar graag bij ons hebben!
We vinden haar een geweldige hond, vrolijk, levendig, op zijn tijd heel aanhankelijk en knuffelig maar ook duidelijk zichzelf en zelfstandig.

De eerste weken hebben we echter heel wat te stellen gehad met haar omdat ze zo ontzettend bang was van vuurwerk, dat ze helemaal niet meer uitgelaten wilde worden. Ze zat hele dagen alleen maar weggekropen onder mijn bureau, ze at nauwelijks en had duidelijk helemaal geen lol aan haar nieuwe leven!
We hebben daarom op een gegeven moment haar kussen maar daar neergelegd. Een enkele keer ging ze haar bench in, die we ook helemaal afgedekt hadden met een deken, maar liever zat ze onder 't bureau.

Op een gegeven moment zijn we een paar dagen voor oud en nieuw maar naar Drenthe gevlucht in de veronderstelling dat als we daar in het bos in een vakantiehuisje zouden zitten het wel rustig zou zijn. Ja, tot het carbidschieten begon op oudjaarsdag en dát hoor je dòrpen ver!
Arme meid, weer helemaal overstuur. Maar iets minder nu.
We hadden inmiddels van de dierenarts xanax gekregen en dat hielp wel.Ze was er dan sneller overheen na een knal. Gelukkig was het na oud en nieuw snel over en na een paar dagen boekjes lezen op de bank en wat spelen in de tuin konden we toch nog een paar wandelingen met haar maken.
Gelukkig maar want het was zo mooi met al die sneeuw in Drenthe!
Daar heeft ze, ondanks alles toch best van genoten. Oké, effe vechten met de hond van Toms dochter, maar die was niet onder de indruk. Dat is een grote zware labrador en die ging pardoes bovenop haar zitten, dat kon ze niet uitstaan, maar ze kon ook niet veel meer doen ;-)
Ze greep hem toen ik hen beiden een snoepje wilde geven! Daar hebben we dus nog wat mee te doen, een goede gedragstherapeut wellicht want we willen haar graag een heel goede kans geven. Als ze namelijk helemaal haar goede en ontspannen zelfs is, dan is ze zo'n opgewekte vrolijke en speelse hond, heerlijk beestje en een enorme hartendief! Maar eerst lekker hier thuis tot rust komen!

Nu weer thuis en het gaat elke dag beter met haar.De eerste dagen weer veel angstiger want hier werd nog af ten toe wel geknald.
Ze wilde vorige week ook niet wandelen in de buurt en kwam niet uit de auto als ze alleen met mij op stap was. Met Tom of ons samen wilde ze wel mee. Inmiddels is die schroom er ook af en loopt ze `s ochtends vrolijk mee als ze uit wordt gelaten. Wat heet, zij laat ons uit!
Ze mag nu ook af en toe mee naar een natuurterrein. Daar is ook een stuk waar ze veilig los kan lopen omdat je dan door een weiland loopt, ver van het pad. Daar geniet ze enorm. Lekker rennen en door de sneeuw rollen, ze huppelt er op los maar is vooral veel aan het snuiven en speuren. Dat vindt ze heerlijk. We hebben dan ook besloten dat we met haar op speuren gaan als ze helemaal gewend is.

Als ze andere honden tegenkomt gaat dat eigenlijk ook altijd goed, maar we nemen geen risico en houden haar dan nog wel kort zodat ze niet kan uitschieten. Maar eigenlijk wil ze gewoon graag rondrennen met andere honden. Dat deed ze na die vechtpartij met de hond van Toms dochter ook weer heel snel.
Kortom, ze doet reuze haar best en we zien haar nu ook weer lol in haar leven hebben.

Mevrouwe poes hier (een oud besje van 21) vindt ze reuze interessant en ze plaagt haar af en toe. Lekker prikken met die neus: hé poes, loop eens door. Gelukkig hoeft Bolletje maar te blazen of haar pootje op te tillen of Sheila druipt af, oké dan niet!
Het leuke is dat als ze weer thuiskomt ze altijd even mevrouw Poes gedag gaat zeggen!

Alleen thuis zijn gaat heel goed. Als je thuis komt is ze dol enthousiast maar maakt geen indruk dat ze overstuur is geweest.
Inmiddels ligt onze tuin al vol met begraven botjes. Als we haar iets te kluiven geven móet het begraven worden. Ze vindt de tuin enig en loopt er regelmatig rond te rennen. Ze weet al precies waar het hondenluik voor is en het ijs op de sloot is ook èrg handig als je de tuin van de buren wilt onderzoeken! Daarom de schuif er maar op als we weg zijn!
Ze eet ook weer goed dus ze begint nu echt lekker thuis te komen bij ons!
`s Ochtends staat ze helemaal op d'r hoofd als je beneden komt en ze dartelt en duikelt de hele tuin door als je dan even met haar naar buiten loopt!
Ze is wel afgevallen de afgelopen paar weken, maar dat kon geen kwaad. Ze was wat aan de mollige kant toen we haar ophaalden. Maar ze glanst, eet goed en haar ogen staan weer zacht en kalm. Het gaat goed met Sheila!

Ik stuur je een paar foto's van haar mee van de vakantie in Drenthe. Op die foto's zie je haar lekker spelen in de sneeuw en de tuin in Drenthe.

Groeten van Sheila, mevrouw Poes, Tom en Renske