Stichting dierenopvang Bosnië
Ronny
20-06-2010
25-01-2010
12-01-2010
Rony
Er werd mij gevraagd wat over ons konijn te schrijven. Ja konijn toen Ron kwam had ik net mijn maatje Kim een kruising Duitse Herder moeten laten gaan. Ze was op had de leeftijd van 12 gehaald en gaf duidelijk aan het is over nu.
Ik had nog twee andere honden Amber en Sila beide uit Griekenland en bedacht dit was een mooi getal. Hier laten we het bij maar oh mijn god wat miste ik die Herder met haar Herder streken.
En ook de ander twee hadden duidelijk moeite met het weg vallen van hun roedel leider. Ze kwamen met moeite in beweging en lopen werd sjokken, echt veel lol hadden we er niet meer in.
Een vriendin stuurde de foto van Ron door en het eerste wat ik dacht god het lijkt wel een konijn. Toch maar naar Wilma gebeld: “mag ik Ron niet opvangen”?
Nou Ron kwam. Met wat geschuif kon ik Ron ophalen in Amsterdam op oudejaarsdag. Dat werd spannend vol geknal zouden we het nieuwe jaar ingaan met een nieuw vertederde hond Ron, want oh wat was hij leuk, Maar nee het zou en bleef opvang,
Nou Ron was zo moe dat hij braaf plaste en poepte het geknal volgens mij niet eens heeft gehoord en zo het nieuwe jaar in rolde.
Hij was geweldig hij liep netjes aan de lijn, bleef bij me in de buurt, speelde leuk met andere honden.
In het bos werd hij steen vast Flappie genoemd eerst kwamen zijn oren en daar na kwam er iets wat leek op een hond.
Maar vooral hij blafte niet. (Kim de ander herder die blafte naar alles zelfs een paraplu die in haar ogen een hond had kunnen zijn.)
En dit was toch wel een verademing ik miste Kim heel erg maar haar blaffen echt niet,
Alleen de katten dat ging niet zo geweldig, Hij zag ze echt als prooi en bleef er achter aan rennen. Mijn katten zijn echt wel honden gewend maar zelfs de stoïcijnse Toet maakte dat ze weg kwam.
Na veel vijven en zessen en veel getwijfeld daar ik drie honden toch echt te veel vond zijn we natuurlijk overstag gegaan. Maar ja die katten daar moest echt aan gewerkt worden, en Ron had nog een min puntje hij was wel erg dol op eten. De eerste dag dat we aten (niet zo netjes maar met een bord eten voor de TV) vloog dus letterlijk mijn eten door de kamer daar Ron er vol enthousiasme op sprong, Na dit nog een keer voor elkaar gekregen te hebben waren we dit wel zat, en plaatste Ron in een andere kamer hier was hij het niet mee eens, en hij heeft toen uit nijd maar een stuk uit de kozijnen gegeten.
Ron is inmiddels uit gegroeid tot een prachtige sociale hond die helaas heel graag jacht maakt op de konijnen en deze ook soms te slim af is. Je kunt dan zien dat hij geleerd heeft wat hij met een dood konijntje kan en moet doen. Het luisteren naar de baas gaat in zulke gevallen niet op. Een cursus sporen zal het waarschijnlijk gaan worden. (hij heeft echt een geweldige neus).
Inmiddels zijn we ruim 13 maanden verder en buiten dat er al een aantal dingen gesneuveld zijn. Ron heeft zich zo al bijgeschreven in mijn paspoort op zijn manier dan. Helaas reizen met dit paspoort gaat het niet meer worden, we hebben een nieuw paspoort gehaald.
Met de katten gaat het nu gelukkig goed hij pest ze soms nog wel en ze blijven hem met respect behandelen. Maar soms vind ik ze allebei, de kat Moby en Ron, slapend op de bank en dan komt er wel een glimlach op m’n gezicht want dit had ik nooit verwacht.
Groetjes Agnes
17 maart 2009
