Stichting dierenopvang Bosnië
Ljubica
02-07-2010
Weer even de laatste vorderingen van Ljubi. Ze eet en drinkt niet meer stiekum en doet dat direct als ik wat voor haar klaar leg. Komt geregeld naast me op de bank liggen. Soms bij het voorbij rijden van een groooooote auto of een tractor, veert ze op, wacht dan even tot alles voorbij is en gaat weer verder slapen. Soms springt ze nog wel van de bank, maar dan alleen als de grond schut door het gewicht van die wagens. Maar op zulke momenten heb ik zelfs zin om onder de tafel te kruipen. Dat is ook zo'n eng gevoel.
Dan de mannen in dit dorp. Er zijn natuurlijk ook honden die altijd door de baas worden uitgelaten. Dergelijke personen denken altijd dat ze je raad kunnen geven om zo snel mogelijk de hond van zijn angst af te helpen. Zo ook de boer van 50 meter verderop. Wat heb jij nou Els, een nieuwe hond? Ach wat is ie bang, kom maar hoor hondje. Ik begin dan te prediken, dat ze er geen aandacht aan moeten schenken en afstand moeten bewaren. Drie tellen later zat de boer in de berm in het gras (ik hoopte stiekum dat hij in een hondenhoop zat) en probeerde Ljubi naar zich toe te wenken. Dat had geen effect en die snoet van Ljubi sprak boekdelen. Zeer teleurgesteld stond hij daarna weer op en gaf mij nog wat goede raad mee hoe ik dat aan moet pakken.
Zo lopen er nog een paar. De dames met een hond hebben meer begrip. Als ik langs loop lopen ze haast op hun tenen om ons niet te storen.
In elk geval gaat het al weer een stuk beter. Als ze bij Karin is en ik kom haar halen, lijkt het wel of ze lacht. Dan laat ze haar tandjes zien met een hele vrolijke kop. Wij noemen dat lachen.
De trap af is nog een probleem, vanmorgen heb ik dat aan de riem gedaan. Alsdoor tillen naar beneden wordt te zwaar voor mijn gekneusde ribben, maar met de riem leek het beter te gaan.
Alleen in de Dorpstraat, waar ik woon en dus ook die zware voertuigen rijden, wil ze nog niet lopen, dus pak ik voor elke wandeling de auto en dan lopen we verderop. Heb ook wel de auto verder gezet i.p.v. voor mijn huis, maar dat werkte niet goed. Moest ik haar toch dat stuk dragen, terwijl ik hoopte dat ze zo wel een stukje wilde lopen tot de auto.
We hopen dat ze een lekker ontspannen en vrolijk hondje wordt en dat gaat vast lukken want gek doen kan ze heel goed, als een echte dolle Dries.
Dit was het weer, er zijn nu twee weken voorbij en we gaan weer verder met frisse moed. Heb zojuist een leuke kaart van Heidi gekregen met wat foto's erbij. Daar was ik erg blij mee, want ik ben niet zo'n held op de PC. Heb liever wat foto's in mijn zak om mijn vriendinnetje te kunnen laten zien. Bedankt Heidi!
Tot het volgende verslag. Veel succes met jullie mooie werk!
Hartelijke groeten van Ljubi en Els Heijer
Hieronder Ljubi nog in de opvang bij Heidi:
