Stichting dierenopvang Bosnië
Jessie
27-06-2010
Het gaat heel goed met Jessie. Echt nieuws over haar is er niet.
Nu ik er over nadenk, vind ik wel dat ze zich de afgelopen periode toch nog steeds meer heeft laten zien. Ik heb nu het idee dat ik de ware Jessie meemaak. Maar het wordt wel vaker gemeld dat een hond met een verleden een jaar of twee nodig heeft.
Naar de mensen toe blijft ze onderdanig, heel likkerig, wat niet iedereen kan waarderen. Naar soortgenoten toe staat ze zelfverzekerd in het leven. Ze is over het algemeen heel vriendelijk, maar ze heeft soms echt een onverwachte antipathie, bijv. voor een pup die al groter is dan zij. Die moet ze dan diverse malen fel corrigeren, terwijl dat in mensenogen niet nodig is en soms ook niet wordt gewaardeerd.
Ook Caspar ontkomt nog steeds niet aan haar correcties, en ook dan weet ik niet waar de irritatie vandaan komt. Hij staat het maar lijdzaam te ondergaan.
Het is een hondje met een enorm jachtinstinct. Van vlieg tot kat, muis tot vogel, alles moet gevangen worden en ze komt Caspar halen als ze in de tuin een potentiele prooi ziet. Best lastig af en toe, maar je leert snel te reageren. Omdat zij met de ogen jaagt en Caspar met de neus, vult het elkaar fijn aan. Beide honden zijn op zulke momenten oostindisch doof en gillen de hele boel bij elkaar. Ook samen met succes graven naar woelratten is een favoriete bezigheid. De hoop dat ze ooit los kunnen lopen heb ik dan ook allang opgegeven.
Haar gedrag naar fietsers e.d. is sterk verbeterd door mijn verbale ingrijpen (alleen maar eh! zeggen) en een rukje aan de riem. De postbode is nog steeds een doelwit en dat krijg ik er ook niet uit, dus daar houd ik rekening mee.
In de auto gedraagt Jessie zich super, ze ligt rustig af te wachten op wat er komen gaat i.t.t. tot Caspar die in een tuigje met de gordel vast steeds het raam open doet en andere capriolen probeert uit te halen.
Begin juni is Jessie voor de jaarlijkse vaccinatie geweest en is ze goed nagekeken. Alles is prima in orde, ook haar achterpoten (knietjes).
Jessie heeft nu veel last van de warmte, maar ja, ze is ook gitzwart. Daarom buiten zoveel mogelijk onder de bomen.
Veel succes met alle werkzaamheden. Ik bewonder jullie doorzettingsvermogen.
Groetjes,
Jopie
4-6-09
Nu Jessie al weer negen maanden bij ons is, is het weer tijd voor een update.
Het gaat goed met het dametje.
Jessie is een heel dominant teefje geworden, eentje die de hondenregie thuis in handen heeft.
Ze wacht bijvoorbeeld met eten tot Caspar zijn bak leeg heeft en doet daarna uitvallen naar hem, als hij maar enigszins in de buurt komt.
Ook moet ze hem zo om de paar dagen volledig in het nauw drijven.
Hij eindigt dan onder de tafel en mag geen poot meer verzetten, anders krijgt hij een flinke snauw.
Caspar is tegenover haar een sulletje, die het maar ondergaat en dan wat zit te kwispelen tot de lucht weer opgeklaard is.
Nog een flinke snauw als hij na een poosje voorzichtig opstaat en dan is de rangorde weer geregeld voor een tijdje.
Als ik Caspar moet corrigeren, wat nog al eens voorkomt, doet Jessie er ook altijd nog een schepje bovenop.
Hij wordt dan met veel gegrom flink in zijn nekvel gegrepen.
Maar de meeste tijd is het heel gezellig tussen de twee.
Zo moet er heel veel gespeeld worden, zitten ze samen voor het raam te loeren op mogelijke prooien, jagen ze samen op poezen en muisjes in de tuin en liggen ze samen in de mand.
Ze kunnen absoluut niet zonder elkaar.
Die twee uit elkaar halen betekent huilen en blaffen.
Jessie moet in haar zwerftijd heel wat hebben meegemaakt.
Ik vind haar toch wel behoorlijk getraumatiseerd en zie geen verbetering.
Een paar voorbeelden: Legervoertuigen (we hebben hier een aantal legerhobbyisten in de buurt) wil ze aanvliegen, evenals de plaatselijke fanfareleden, de postbode, kortom iedereen die een uniform draagt.
Alle gemotoriseerde tweewielers van snorfiets tot motor valt ze aan.
Als er een man achter ons loopt, begint ze te grommen en moet ik haar echt vooruit sleuren. Dit verbieden is onmogelijk, ze is op zulke momenten oostindisch doof. Met een stok gooien is onmogelijk, ze denkt onmiddellijk dat ze slaag krijgt. Jessie zit heel graag op schoot, maar zelden ontspannen. Ze heeft dan een heel onderdanige houding en kijkt heel waakzaam, zo van direct krijg ik ervan langs omdat het niet mag.
En wat ze er ook aan over heeft gehouden is haar grote liefde voor kippen. Als we daar langs lopen, begint ze altijd langs haar bek te likken. Daar moet ze er van verschalkt hebben.
Gelukkig is het verder een hondje dat je niet hoeft te corrigeren, zodat ze geen negatieve indrukken meer kan oplopen.
Ik stuur een paar foto's van een weekendje in Kootwijk, waar de honden met volle teugen genoten hebben.
Groetjes,
Jopie
12-01-09
Beste Cockie, Wilma e.a.,
Even een levensteken uit Zuid-Limburg.
Het gaat fantastisch met Jessie. De afgelopen dagen heeft ze genoten van de sneeuw en lekker de koukleumende eenden geplaagd. Ze loopt prima met haar geopereerde linkerachterpoot, geen verschil meer met rechtsachter te zien. Het is een goede beslissing geweest haar te laten opereren.
Jessie zit tegenwoordig op rauw (diepvries-) voer omdat haar darmen op elke geprobeerde soort brok reageerden. Ze kan wel brood, rijst en alle eiwitten verdragen, dus het zal wel aan een toevoeging in de brokken liggen. Rauw voer is beslist geen straf voor haar, ze eet alsof haar leven er vanaf hangt (hap,slik en weg is het) en Caspar geniet mee, want ik vind het zielig om hem wel op de brokken te houden.
Snacks zijn ook in deze lijn: kippendrumstick, konijnenpootje, sardientje, stukje kalkoennek, stukje hondenstokvis. Hoewel ik het geen pretje vind om 's ochtendsvroeg al met de lucht van pens geconfronteerd te worden, ben ik toch een voorstander van deze manier van voeren geworden. Haar vacht blinkt, prachtig schone tanden, en goede ontlasting.
Jessies vacht is helemaal aan het veranderen. Van een korte ruwhaar lijkt ze op de rug steeds meer een soort ruwharige berner sennen. Joost mag weten wat er allemaal voor rassen doorheen zitten. Het is weliswaar geen mooie, maar wel heel lieve mix en daar gaat het om.
Groetjes,
Jopie
29-10-08
Hierbij een "fotorapportage" over het bemachtigen en (na)genieten van een stukje hondenstokvis.
20-10-08
Hallo beste mensen,
Net terug van de dierenarts. Jessie is morgen vijf weken geleden geopereerd en volgens de dierenarts zit er helaas toch nog wat speling in het linker kniegewricht. Jessie hinkt echter niet meer.
Ik hoop dat met voldoende beweging haar spieren zo sterk zullen worden, dat het bij deze knieoperatie blijft. Ze mag vanaf vandaag weer lekker gaan lopen en spelen met Caspar.
Afgelopen vrijdag ontdekte ik een behoorlijk grote knobbel aan haar linkerzij. Er is vandaag een poging gedaan wat vocht op te zuigen uit die knobbel, maar er kwam niets uit.
Op advies van de dierenarts kijk ik het een paar weken aan. Mocht de knobbel dan niet weg zijn, dan zit de kans erin dat ze eraan geopereerd wordt.
Ik zal dan waarschijnlijk de keus moet maken af te wachten hoe de knobbel zich ontwikkelt en eventueel maligne wordt, of dit voor te zijn, en dan is de beslissing snel gemaakt.
Jessie is gelukkig een voorbeeldig patientje, ik heb nog nooit zo'n gemakkelijke hond gehad. Ze protesteert totaal niet als de dierenarts iets minder prettig bij haar moet doen.
In de buurt is iedereen weg van haar. Het steeds in kleur wisselende verband om haar linkerpoot dat ze enige weken om had, trok natuurlijk ook erg de aandacht en ze heeft een heel lieve uitstraling.
Wordt vervolgd.
Groetjes,
Jopie
05-09-08
Hallo allemaal,
Nadat ik een paar maal tevergeefs had geprobeerd mijn twee schatjes samen op de foto te krijgen (ze liepen de hele tijd naar mij toe of raceten door de kamer), hebben mijn buurtjes een geslaagde poging gedaan.
Het gaat super met de twee. Jessie is echt een vrouwtje in haar doen en laten: ze biedt zich constant aan om geknuffeld te worden. Van Caspar wordt verwacht dat hij haar in letterlijk alle toonaarden smeekt of ze wil spelen. Ze opereert daarbij van onder de tafel en doet dan uitvallen naar hem. Maar als ze loskomt, dan is ze ook niet te houden zo fel in het spel. Ze werkt hem dan met veel lawaai ondersteboven op de grond en zit hem flink achterna in de kamer.
Sinds gisteravond heeft Jessie besloten dat ze liever menseneten dan hondeneten lust en ze weigert haar voer. Helaas voor haar is de bazin van plan dit langer vol te houden dan zij. Eens afwachten hoe lang ze dit blijft doen. Ze waakt overigens wel over haar eten naar Caspar toe en daarom wordt de bak na 10 minuten weggehaald.
Jessie wordt steeds waakser en mijn oren hebben het nu af en toe flink te verduren met een gillende teckel en een iets minder gillende pinscher/teckel (?). Gelukkig zijn de buren veel weg.
Buiten geniet ze met volle teugen, vooral rollen in het gras en eindeloos snuiven aan een polletje vindt ze super.
Tot zover de ontwikkelingen van Jessie.
Groetjes,
Jopie
29-08-08
Hallo allemaal,
Even een berichtje over Jessie. Na twee dagen gaat het fantastisch met Jessie. Ze probeert qua aandacht eerste viool te spelen. Sinds vandaag wordt er ook volop gespeeld met Caspar. Ze geniet van de wandelingen en het contact met Caspar en mij. Naar andere mensen en honden is ze nog aarzelend. Eten is een hoogtepunt en ook een reden voor een waarschuwing naar Caspar, maar ze valt niet uit naar hem. Ik laat de honden wel gescheiden eten.
Nu ze voor mij uit loopt aan de flexi-lijn, heb ik geconstateerd dat haar gang met de li.achterpoot afwijkend is. Ze maakt een soort schaatsbeweging, ik hoor haar "sloffen" en ze hinkt er regelmatig mee. Zelf denk ik aan een patella luxatie. Dat komt tenslotte vaker voor bij kleine honden of misschien is het het gevolg van een vroeger trauma. Ik weet nu niet wat ik van haar wat wandelen betreft mag eisen.
Groetjes,
Jopie
(Jessie is in de tussentijd naar de dierenarts geweest en er is geconstateerd dat het patella luxatie is in de minste vorm. Jessie maakt het goed en het lijkt gelukkig allemaal mee te vallen) Jessie wordt goed in de gaten gehouden.