SELMA
(VERA)& MAGGIE (TOBY)
23-06-08
Hoi Willeke,
Met de meiden gaat
het uitstekend. Ik moet wel oppassen dat ze niet te dik worden. Ze hebben
zat beweging en zeker als hun vriendje Boris hier is maar hier en daar
krijgen ze koekjes, plakjes worst etc of ze vinden wel wat. Boris is
een Spaanse ex-zwerfhond, een bastaard Podenko en die krijgt mijn meiden
wel aan het rennen. Met name Toby, de kleine. Vera was nooit zo'n ren-hond
maar ze doet af en toe leuk mee. Boris (3e foto) was hier 17 dagen toen
mijn dochter op vakantie was en ze hebben heel wat gespeeld toen. Mijn
kleinzoon Tristan van 15 maanden komt elke dinsdag hier 10 uur. Dat
vinden de meiden maar zo, zo. Ze blijven hem uit de buurt. Tristan is
lief met de honden maar Vera en Toby blijven op hun hoede. Ze grommen
niet. Ze staan op als hij te dichtbij komt en lopen weg. Voor de rest
eigenlijk geen nieuws. Toby is helemaal gek op Zoë, de witte poes
en andersom ook. Ze slapen geregeld samen. Lilly, onze oude grijze dame
zoekt Vera af en toe op en kruipt dan naast haar in de mand. Vera is
hier alweer ruim 3 jaar en Toby 1,5 jaar. Die tijd is omgevlogen!
Groetjes van Henny,
Vera en Toby
16 nov 07
Hallo Willeke,
Ik heb van Wilma gehoord dat de wandeling erg leuk was. Vera is als
de dood voor groepen honden dus het is voor haar een zware straf om
haar mee te laten lopen.
Met de dames gaat het prima. Toby heb ik zo'n 6 weken terug uit een
konijnenhol moeten trekken!
Zij houdt me bezig! Natuurlijk weer toen het regende... Gelukkig had
ik vorige winter gezien waar er holen waren want de begroeiing was bijna
weg. Toen ik haar kwijt was en behoorlijk in paniek raakte, kon ik me
ineens weer herinneren waar ik moest zoeken. Vera hielp mee en bleef
bij een hol staan. Godzijdank!! Ik ben op mijn buik gaan liggen en kon
met de top van mijn middenvinger nét een teentje voelen. Een
schep heb ik uiteraard niet bij me als ik de honden uit ga laten. Ik
heb toen snel een puntig stuk hout gezocht en heb met een bonsend hart,
als een idioot de zijkanten van het hol los gebikt, net zo lang totdat
ik haar voetje kon pakken. Ze gilde wel even toen ik haar eruit trok
maar beter dat dan stikken toch ? We waren weer aardig smerig en erg
nat toen we thuis aankwamen. Snel onder de douche met Toby. (Vera verstopte
zich!). Zowel Toby als ik hadden een paar dagen spierpijn.
Toby heeft volgens mij minstens 9 levens of een heel leger engelbewaarders
tot haar beschikking!!
Dáár lopen we dus voorlopig niet meer. Ik heb er vannacht
nog een nachtmerrie over gehad...
Groetjes van mijn meisjes!
Henny
25 juni
07
Hoi Willeke,
Wat ik nog vergat in de lange email te schrijven, is dat Toby een kampioen
is in het vangen van mollen! Soms wel 2 op één dag!! Ik
hou het goed in de gaten hoor want ik vind dat zielig maar soms is ze
sneller als ik. Ze zou er op een golfclub een flink stuk biefstuk mee
kunnen verdienen! Voor haar én Vera. En laatst had ze zelfs een
rode eekhoorn te pakken, in z'n staart maar ze bleef gelukkig staan
met een pluk haar in d'r bekkie. Het eekhoorntje rende snel de boom
in en klom op een tak. Daar keerde hij zich om en ging toen vreselijk
tekeer tegen Toby , die dat met een scheef koppie allemaal maar aanhoorde.
Daarna verdween de eekhoorn hoger de boom in. Toen kwam Vera aansjokken
en keek ons aan van: heb ik iets gemist? Ineens kwam die kleine eekhoorn
weer 4 takken naar beneden en nu kreeg Vera de volle laag. Toby ging
er maar bij zitten. Net een tekenfilm! Alleen een vuistje van de eekhoorn
ontbrak nog.
Toen het diertje zijn verhaal kwijt was, verdween hij uit ons zicht.
Ik heb zó gelachen.
Het zijn twee heel verschillende honden maar alle twee echt geweldig
Groetjes en liefs,
Henny
18 juni
07
Ik was al om 6.20 uur op want ik had een afspraak om 9.15 uur. Ik wilde
perse op tijd komen.
Maar eerst lekker in het zonnetje naar buiten om de honden uit te laten.
Tijd zat...
Op de terugweg zag Toby op een gegeven moment een eekhoorn en weg was
ze!
Dat gaat altijd met een hoop HOOG gepiep. (Om je dood te schamen want
mensen zullen minstens denken dat ik mijn hond zwaar aan het mishandelen
ben!) In het parkje staan hoge oude bunkers die begroeid zijn door de
jaren heen. Er staan ook bomen met een rand van bakstenen erom heen.
Hup Toby razendsnel de bunker op en weg was ze. Nou luisterd Toby nog
matig en ook dit keer kwam ze niet snel terug. Het gepiep hield aan.
Na veel roepen, zeker 5
minuten wachten en wat mopperen in mezelf, besloot ik zelf ook omhoog
te klimmen en haar aan de riem mee naar beneden te halen. Gemakkelijker
gezegd dan gedaan! Het is behoorlijk begroeid met voornamelijk doornenstruiken
en erg steil. En door de regen is de modder spekglad. Dus je raad het
al: tot 2 x toe bijna boven en dan nog uitglijden, naar beneden. Mijn
handen, broek en jas zagen er niet uit! Weer beneden wachten maar nog
geen Toby. Vera rende maar van boven naar beneden, zo van: kom nou!
Bij de 3e poging, wat verderop door andere dichte struiken (!) kon ik
wel boven komen.
Ze was nergens te zien. Maar ik hoorde wel janken. Zoeken...ik vond
haar uiteindelijk in een put! SHIT!!
In die put staat de stam van de boom en het is zo'n 4 meter diep. Daar
zat Toby, tussen de stenen rand en de stam gepropt, doodsbang, bibberend
en jankend. Vera was ook zenuwachtig. Zij rende heen en weer, zo van:
doe dan wat! Eerst kijken of Toby gewond was maar niets vreemds te zien.
Geen bloed en ze kon d'r 4 pootjes zo te zien goed gebruiken want ze
probeerde tegen de stam omhoog te staan.
En nu? De stam was gelukkig schreef gegroeid dus een smal trapje zou
er nét in passen maar waar vind je die om 7.43 uur! Eerst snel
shaggie draaien en nadenken. Het bejaardenhuis van mw Moens is een stuk
verderop. Daar om een trap vragen? Eerst maar eens op straat kijken
en mensen vragen. Ik had geluk: er kwam een jongen aan in werkkleding
met een rugzakje. Vragen of hij in de buurt aan het klussen was. Ja!
Met een trap? Ja! Die lag verderop
bovenop een auto...maar wel groot (3 dubbel-inschuifbare en die 3 delen
konden niet los van elkaar) én zwaar. Hij wilde wel even helpen.
Nou, dat heeft ie geweten! Samen met die zware trap die gladde verhoging
weer op...eindelijk beide met smerige knieën boven.
Het bovenste, smalle gedeelte van de trap paste nét tussen de
stam en de ronde muur. Ik paste er niet meer tussen maar hij was erg
mager (mazzel!) en paste wel. Hij naar beneden. Toby vond het allemaal
doodeng en zat heel wat te grommen. Het kostte heel wat woorden om de
jongen te overtuigen dat ze echt niet bijt...en schietgebedjes doen
dat ik gelijk zou krijgen!
Het lukte hem met de moeite om haar te pakken en op te tillen want ze
vond die vreemde handen eng.
Nee, ze beet niet en het grommen hield ook op, alsof ze wist dat dit
toch echt moest. Toen Toby uit het gat was, moesten we die loodzware
trap omhoog trekken en dat logge kreng nog naar beneden zien te krijgen...door
de doornen stuiken... Natuurlijk weer uitgegleden en een natte pikzwarte
reet ook nog. Maar Toby was veilig en zij was alles al snel vergeten
bij het zien van een andere hond! Op de terugweg moesten we langs de
Orange- en Shell gebouwen. Zo vroeg is er erg veel volk, keurig gekleed
op weg naar kantoor. En daar kwam Hen, in tegenovergestelde richting
onder de zwarte modder. Zelfs in mn haren zat het spul en op mijn gezicht
want waarom krijg je altijd jeuk als je je handen vol hebt of als ze
vies zijn??
Nog te zwijgen over m'n licht blauwe jas, roze trui en lichtblauwe spijkerbroek
want dan hoefde ik me niet meer om te kleden voor de afspreek...toch?
Ik heb in járen niet meer zovéél bekijks gehad!!
Eerst voelde ik me opgelaten maar dat schiet niet op dus toen maar met
een glimlach.
Ze kennen me toch niet! Tegen de tijd dat er een derde tramlading vol
mensen uitstapte, mij tegemoet kwam en aanstaarde, moest ik echt lachen.
Die gezichten van die mensen...bij het zien van een modderige 'zwerver'
met 1 kleine smerige hond en 1 andere, die eruit zag als een lopende
zandbak!
En dat zo vroeg op een maandag ochtend!!
Afin...ik was dus te laat op mijn afspraak maar wel schoon!
Toby gewassen en ze maakt het goed hoor. Met beide meiden gaat het uitstekend.
Ze zijn dik bevriend met mijn witte kat Zoë: net de 3 Musketiers!
Groetjes,
Henny, Vera en Toby
14 febr
07
Hoi Willeke,
Alles gaat PRIMA. Toby is af en toe lekker aan het puberen de laatste
2 weken. Dan zijn we uit geweest en wil madammeke niet aan de riem om
naar huis te gaan. Dan gaat ze lekker verder weg zitten kijken, liefst
hogerop en komt niet. In het begin lukte het nog wel met koekjes maar
daar trapt ze nu ook niet meer in. Als ik eraan komt, laat ze zich niet
pakken. Eén keer duurde dat ruim 10 minuten...in de stromende
regen! Dan zou je toch denken dat ze ook naar huis wil, maar nee. In
de auto vind ze ook niet leuk. Ze zal er zelf nooit inspringen, hoe
nat of moe ze ook is. Maar het niet weer aangelijnd worden heeft zeker
niet altijd met de auto te maken.
Ze moet er in gezet worden. Maar verder gaat het echt goed én
is ze om op te vreten!
Ze heeft wel een kale plek opzij, achter het gewricht van de voorpoot.
Eigenlijk is het meer een streep van zo'n 6 centimeter.
En een klein plekje aan de andere kant op dezelfde plek.
Ik vermoed dat het komt door het spelen met de soms onbeholpen Boris,
de Podenko van mijn dochter. Hij vind het leuk om haar daar tegen te
houden/ te pakken als ze aan het rennen zijn. Doet hij bij Vera ook
maar die heeft een veel dikkere jas. De dames piepen dan zelden.
's Nachts komt ze gezellig op mijn bed liggen. Eerst in de lengte maar
als ik wakker wordt ligt ze dwars en heeft ze een hoop ruimte ' ingepikt
'. Nou ben ik heel wat gewend hoor met 5 katten! Af en toe krijgt mijn
gezicht 's nachts een hele wasbeurt met enorm enthousiastme. Vera wil
haar mand wel delen of afstaan overdag en 's avonds maar onder geen
beding 's nachts!
Dat vind ik best wel grappig. Toby minder maar ze heeft het ook lekker
naar dr zin op mijn bed dus komt niets te kort.
Groetjes,
Henny, Vera & Toby
21 januari
2007
Hoi Willeke,
Ja, het gaat hardstikke goed met Toby (Maggie). Ze heeft net weer de
drollen uit de kattenbak gepikt! Het is een ondeugend steel-kind!
Ze weet wel dat ze dat niet mag maar toch...heb ze weer afgepakt. Natuurlijk
krijgt ze genoeg te eten maar ze blijft maar trek hebben. En ik wil
ervoor waken dat ze niet dik wordt.
's Nachts slaapt ze naast mij op bed, vaak op dr rug, half onder de
dekens en koppie op het kussen! Van Vera mag ze er niet uit! 's Nachts
wordt er geslapen! Punt uit. Vera wordt echt boos als Toby 's nachts
met haar wil spelen. Overdag en 's avonds geen probleem. Toby blijft
nu keurig in bed. Dát heeft ze wel geleerd.
Ze is nog niet helemaal zinderlijk maar ach, die natte sokken wassen
we weer en dweilen ben ik wel gewend. Ze heeft er twee plekken voor
dus ik kán het weten maar soms vergeet ik even te kijken. Poepen
doet ze wel keurig buiten.
De afgelopen week wel een paar hartverzakkingen gehad. Toby vind het
heerlijk om achter vogels aan te gaan. Meestal is dat geen probleem
want die vogels vliegen een boom in of snel veel verder. Maar nu ging
ze achter een stel Nijlganzen aan. Die zijn trager, vliegen laag en
maar grote rondjes. Dat was op het grote Malieveld, waar aan 3 kanten
een drukke weg is. Schreeuwen hielp niets. Gelukkig bleven die ganzen
boven het veld en werd ze uiteindelijk moe. Nu weet ik dat ze niet los
kan als er ganzen in de buurt zijn.
Ook ging ze achter galopperende paarden aan in een bos. Dan heeft roepen
ook geen zin. Een trap en Toby is niet meer maar gelukkig liep ook dat
goed af. Hopelijk zie ik de volgende keer de paarden eerder!
Tot slot besloot ze woensdag ineens ergens te gaan schuilen. We wilden
net het bos uit lopen toen het verschrikkelijk begon te hozen. Vera
aan de riem, Boris (de jonge Podenko van mijn dochter) ook aan de riem
maar toen ik op keek was Toby nergens te vinden! Ik bleef maar roepen
maar ze kwam niet. Rondlopen, nergens Toby! Toen eerst die twee drijfnatte
honden in mijn auto gezet en Toby gaan zoeken.
Ineens zag ik haar, ver weg! Ze was ons aan het zoeken, helemaal verkeerd
gelopen (hoewel we 4x per week altijd hetzelfde stukje lopen) en stak
zo een drukke weg over!!! Ook dit liep goed af. Ik hield mijn mond,
rende ook snel naar de overkant om te voorkomen dat ze weer terug over
zou steken, riep haar zo hard als ik kon en toen zag ze mij. Ze kwam
gelijk aan rennen. Toby én ik hebben heel wat bescherm-engeltjes.
Sinds die keer blijft ze dichter bij mij in de buurt.
Het is natuurlijk voor mij ook leren wat ze wel en niet doet. En ik
leer zo snél! Met Vera en andere honden heb ik ook die hevige
stress momenten gehad...maar het went niet! En elke hond is anders.
Van de storm hadden de honden geen last. Het interesseerde ze niets.
Toby speelt veel en graag met Boris. Ze hebben dezelfde leeftijd. Vera
doet soms ook evan mee maar zij houd het niet lang vol. Mensen denken
dat Vera al oud is want ze gedraagt zich 'oud': sjokt rustig voort,
overal ruiken en weinig spelen. Zo is Vera nou eenmaal. Je hebt ook
mensen die 'oud' geboren worden!
Ondanks de 'natte ongelukjes' en de stress momenten, zijn we hardstikke
blij met Toby. En volgens mij, zij ook met ons. De katten hebben haar
100% geaccepteerd, ook Tijgert, de grote rood-witte kater die er HELEMAAL
niet blij mee was dat ze hier kwam wonen.
Alles gaat dus goed.
Hierbij 2 foto's.
Vera deelt graag dr mand maar niet 's nachts! En ze heeft gelijk! Andere
foto: Hoe maak je dat mens duidelijk dat ze die telefoon neerlegt, dr
schoenen aantrekt want IK WIL UIT! (We wilden net weg-ze heeft dr halsbandje
al om- toen ik een telefoontje kreeg.)
Groetjes,
Henny
[Henny van der Krogt]
24-12-2006
Hoi Wilma,
We zijn de nacht vrij rustig doorgekomen. Toby (Maggie) heeft naast
mij op bed geslapen. Mijn kat Tijgert is niet zo blij met haar en loopt
te grommen en te blazen. Dat gaat wel over maar nu was Toby toch wel
bang. Vanmorgen vroeg het bos al in. In het begin aan de lijn maar later
toch ook los. Ze bleef keurig in de buurt van Vera en als ze iets van
het pad afweek ging Vera naar haar. Het is erg koud hier, ijzige wind
dus Toby had Tinkeltjes oude jasje aan. Stil in het bos maar als Toby
wat hoorde zocht ze het uit haarzelf hogerop en hield ze de boel goed
in de gaten: Super Toby! (zie foto.) Ze heeft heel wat gerend met Vera
en een ander puppie dus nu is ze erg moe.
Groetjes,
Henny, Vera & Toby
30-04-06
Vera
maakt het prima. Na een jaar is ze nog steeds voorzichtig met mannen
en andere honden. Verder blijft ze erg nieuwsgierig en in het bos ook
wat op d'r hoede. Ze neemt alle tijd om gebeurtenissen om haar heen
te bekijken en op te nemen. Vera is net een kleuter. Af en toe lekker
even niet luisteren en eigenwijs zijn.
D'r
neus doet het prima: ze slaat niets over! Ook daar neemt ze de tijd
voor...
Haar
grootste hobby buiten blijft toch als het geregend heeft, geen enkele
plas te missen en door van alles te rollen. Paardemest (uiteraard),
ganzepoep (heerlijk), verrotte dingen uit het water of andere onherkenbare,
stinkende drap (geweldig!). Dus regelmatig kom ik thuis met
een stink-kind! Vera loopt daarna te paraderen, met haar prachtige staart
zwaaiend in de lucht. Zo trots en fier. Ook zo blij. Hoe kan je daar
nou boos op worden? Onmogelijk!
In
het begin had Vera last van dromen, waarschijnlijk nachtmerries, meer
dan 3 x per dag. Ze kon dan ook ineens vreselijk 'huilen' als een wolf
en viel daarna weer in diepe slaap, om ons (mens en katten) vervolgens
van de schrik laten bekomen. Dat is heel geleidelijk verdwenen. Hooguit
nog een keer in de week, zonder het 'huilen'.
Vanaf
het begin is ze helemaal gek van twee oude Jack Russels reutjes. Ze
is dan zoooo blij als ze hun ziet. Maar Quzy is haar grote vriendin.
Dat is een Peruaanse naakthond, een teefje van haar leeftijd. Samen
rennen ze wat af.
Spelen
met ballen of stokken hoeft Vera niet. Daar ziet ze niets in. Gewoon
lekker uit je dak gaan met rondjes rennen en verstoppertje spelen, dat
is wat Vera wil.
Ze
gaat graag mee naar mijn dochter en mijn moeder. Dan staat ze met d'r
neus bijna tegen de voordeur te wachten, zo van: 'ikke eerst!' en dan
rent ze snel naar binnen.
Alleen
zijn kan ze wel maar niet graag. Nou hoeft dat gelukkig ook heel weinig.
Wat Vera wel doet als ik 's morgens weg moet, is mijn post aanvreten. Kijk
die blauwe enveloppen of rekeningen maakt mij niets uit maar post van
vriendinnen uit het buitenland, is toch wat minder. Ik ben dus op zoek
naar een brievenvanger...nog geen goede gevonden. Zal binnenkort wel
een rieten mandje worden. Hebben mijn 5 katten weer wat te krabbelen
ook...
Al
met al is Vera echt een verrijking van mijn leven en dat van mijn dochter.
Ze maakt ons ook vaak aan het lachen met haar speelse gedrag buiten
maar ook binnen: het zonnetje in huis! Het is een geweldig lieve hond,
die ook erg van knuffelen houd. Als ze over d'r buik geaaid word, dan
relaxed ze helemaal. Ze raakt bijna in een trance, zo lief!
Iedereen
noemt haar een geluksvogel of een bof-hond maar het is óók andersom:
ik heb zó geboft met haar en dat besef ik me elke dag. Nog te zwijgen
over hoe mooi ze is. Dat eerste jaar is voorbij gevlogen!
Groetjes,
Henny
en Vera
 
19-05-2005
Toen
Vera (Selma) 16 april uit Bosnië kwam, had ze al heel wat uren in de
auto gezeten en na nog een ritje van 2 uur naar Den Haag, was ze behoorlijk
uitgeslapen. Er was veel te ontdekken in het huis. Ook andere geluiden
zoals televisie, buren en de stilte later hielden haar wakker de eerste
nacht. Daarnaast zijn er 5 katten in huis die wel honden gewend zijn
maar voor Vera waren het vreemde wezens en best wel eng de eerste paar
dagen. Aan mij was ze heel snel gewend en vaak is ze mijn schaduw. Zindelijk
was Vera al heel snel.
Vera
woont nu op een 1 ste etage en het trappen lopen was ook wel even wennen.
Evenals de mensen buiten, die van haar komst al weken op de hoogte waren
en haar enthousiast wilden begroeten. Ze bleef dat ‘veilig’ verstopt
achter mij staan of trok angstig mijn arm uit de kom !! Nu nog wel eens.
Dat kost dus wat meer tijd.
De
bossen hier in de omgeving zijn echt heerlijk, alleen soms wel even
schrikken voor Vera als er een andere hond op haar af komt rennen om
kennis te maken. Het strand vind Vera (nog?) helemaal niets. Ook andere
open plaatsen met veel zand hoeft ze niet. Misschien doet haar dat teveel
aan het asiel herinneren? Gras is haar favoriet; hoe hoger hoe leuker
! Het allerleukste ? Lekker rond rennen en rollen in verse paardenmest
!
Vera
loopt met hoge zwaaiende staart graag buiten en blijft soms even stilstaan
om op haar gemak te kijken wat er om haar heen gebeurd. Vertederend
om te zien hoe ze de omgeving nieuwsgierig staat op te nemen en dan
na een diepe zucht weer verder loopt.
Groepjes
mensen vind Vera nog maar eng, maar auto’s en trams doen haar weinig
waardoor je wel op je hoede moet blijven bij het uitlaten. Alleen thuis
blijven vindt Vera niet zo leuk maar ook daar gaat ze beter aan wennen,
mede nu ze door heeft dat de katten toch ook geen griezels blijken te
zijn en ze weet dat het alleen zijn voor korte tijd is. Ze gaat dan
rustig in de vensterbank van mijn atelier zitten wachten.
Vera
is nu een maand hier en ik ben echt HEEL erg blij met haar. Ze hoort
er helemaal bij. Ze is een gezonde, vrolijke en vooral dankbare hond.
Echt mijn schat !
Henny
Selma net na aankomst, wachtend op Henny
23-12-2006
Hoi Wilma,
Maggie ligt nu rustig in een van de kattenmandjes te slapen, nauwlettend
in de gaten gehouden door 3 katten. De andere 2 zijn niet geïnteresseerd.
Vera is erg lief voor haar maar nu toch ook wel moe na deze vreemde
dag. So far so good. Op de terugweg was ze even 10 minuten onrustig
en daarna heeft ze bij Seafra op schoot geslapen voor ruim 2 uur!
Ik heb eerder met ze een blok gelopen. Maggie hield Vera goed in de
gaten want ze was best wel onzeker. Door Vera voelde ze zich wat meer
beveiligd. Buiten deed ze niets maar in mijn keuken een hele grote hoop.
Geen probleem hoor. Gaat ze allemaal leren en ik heb de tijd én
geduld.
Zo, ga lekker een wijntje inschenken en bij Maggie zitten. Ze krijgt
trouwens wel een andere naam want ik heb al een Maggie gehad. En voor
mij blijft er maar één Maggie. Ik dacht aan Toby want
dat lijkt op geen van de andere namen van mijn dieren. Maar ik bekijk
Maggie eerst een paar dagen en misschien vind ik een naam die beter
bij haar past.
Welterusten én bedankt voor dit lieve hondenkind!
Liefs,
Henny |