Huggie

7 okt 07

Lieve allemaal.

Hartstikke bedankt voor de leuke hondenwandeling.
Ik vond het heel fijn om gezellig met jullie te wandelen en iedereen weer te zien.
Mijn buikje zit nog vol van alle lekkers die jullie hadden ingepakt, pfffff

En ik ben jullie heel erg dankbaar dat jullie mij meegenomen hebben naar Nederland.
Jullie zijn allemaal lieverds en ik hoop dat jullie nog heeeeeeeeeeel lang dit werk willen en kunnen blijven doen !!!!!!

Dikke, dikke, dikke kus en knuffel van Huggie !!!!!

19 juli 07

 


Hallo allemaal.

Hier weer een update van onze Huggie !

Huggie is pleegmama geworden, en wel de allerliefste en geduldigste pleegmama die er is !
Onze zoon Jeroen en zijn vriendin Gwenny hebben een pup (kruizing Jack/Chiwawa) en haar naam is Luna.
Eerst waren we wel een beetje huiverig voor Huggie's reactie, maar ze gaat er fantastisch goed mee om.
We moeten wel eerst Huggie aaien, en eerst Huggie eten geven, want soms steekt de jaloezie een beetje de kop op, maar ze is voor Luna verder allerliefst.
Soms hangt die kleine heel venijnig in haar lip, dan hoor je Huggie even kreunen, maar lelijk reageren doet ze niet.

Na het drama met onze vriend, waar ze niets van moest hebben, is ze heeeeeeel erg waaks geworden en blaft voor ieder vreemd geluid.
Ook als we wandelen kan ze nog steeds hysterisch reageren op donkere mensen, maar je ziet aan haar lichaamstaal dat het voornamelijk angst is.
En zoals het gezegde luid; blaffende honden bijten niet ..... en dat doet ze ook niet !

Onze (behoorlijk getinte) overbuurman heeft wekenlang zijn best gedaan om vertrouwen te kweken, en dat is hem uiteindelijk ook gelukt.
Als hij binnen komt blaft ze nog wel, maar na een paar minuten springt ze zelfs bij hem op schoot.

Verder is ze echt panisch voor onweer.
Als we haar uit laten en het begint in de verte te rommelen, dan duikt ze de bosjes in, en gaat onder een boom liggen.
Het kost ons dan grote moeite om haar er weer onder vandaan te krijgen.
Ze werkt als een soort barometer .... al ruim voor dat wij iets horen, zien we al dat er onweer op komst is.
Huggie gaat onder de keukentafel liggen en is niet meer aanspreekbaar.
Dat wordt wat straks met oud & nieuw.

En Willeke .... je vroeg hoe het loslopen ging, of de stukjes kaas nog werkten .......
nou ....... ze loopt los, en er zijn geen stukjes kaas meer nodig om haar bij je te krijgen ..... ja, ja, goed he !
Ze is helemaal gek van water, en we komen dus bijna iedere wandeling met een drijfnatte hond thuis.
Als we alleen met haar aan de wandel zijn, dan struint ze alles af, rent als een dolle heen en weer.
Het grappige is, als Luna mee loopt, dan blijft ook Huggie bij ons in de buurt, alsof ze toch die kleine in de gaten wil houden.

Toen Huggie bij ons kwam, hadden we net een hele nare tijd achter de rug.
Mijn moeder lag op sterven en we moesten in die dagen ook onze (spaanse) hond Txuski in laten slapen omdat zijn nieren niet werkten.
Heel verdrietig allemaal en eigenlijk wou ik nog niet meteen een andere hond.
Maar op aandringen van de kinderen, zijn we toch voor Huggie gegaan en echt, ik heb er geen moment spijt van.
Ze heeft heel veel liefde en afleiding gebracht en ik ben dolblij dat we haar toen toch hebben gehaald.

We willen jullie allemaal heel veel sterkte wensen met het afscheid van Tuzla, het lijkt mij moeilijk te verteren om na al die inspanningen, en wetende dat je in je recht staat, toch alles achter te moeten laten.
Maar in Orasje zal iedereen zeker blij zijn met al jullie goede hulp en steun.
Ik heb grote bewondering voor jullie doorzettingsvermogen !

Liefs Eveline.

16 april 2007

Hallo allemaal,
hier weer een up-date van Huggie.

We hebben leuk nieuws want .......... ze loopt nu helemaal los !
Het blijkt dat hele kleine stukjes kaas wonderen doen, ze komt er meteen voor terug rennen en gaat dan ook uit zichzelf keurig zitten, slimme tante hoor.
Af en toe heeft ze de kolder en dan peert ze hem en kunnen we roepen wat we willen, maar over het algemeen gaat los lopen goed.

Helaas is ze door het ravotten met andere honden wel ziek geworden, er heerste onder haar speelmakkertjes kennelhoest, maar met een kuurtje was ze er snel van af.
Ze woog toen trouwens 14 kilo, dus was ook wat aangekomen.
Waarschijnlijk weegt ze nu nog wel meer, want ze ziet er op dit moment wel erg goed doorvoed uit, dus we moeten wel op gaan letten, want te zwaar is ook niet gezond.

Het is wel een behoorlijke viespeuk, dus ze staat regelmatig verplicht onder de douche.
Dooie mollen, muizen, vissen en vogels, als ze de kans ziet rolt ze er heerlijk in, en stinken dat ze dan doet, brrrr
We zijn blij dat het mooie weer er aan komt, want dan laten we haar lekker zwemmen om de lucht kwijt te raken.

Er zit aardig wat jachtinstinkt in haar genen, want ze graaft en rent op alles wat er in het bos leeft.
Van de week had ze het helemaal te gek gemaakt, kwam ze trots met een nog levende mol in haar bek aan zetten.
Helaas heeft het beestje het niet overleefd ... wat een krengetje he !!!!

Er is echt maar èèn probleempje, en dat zal wel met haar geschiedenis te maken hebben .......
wij weten natuurlijk niets van haar achtergrond, hoe ze bij jullie is gekomen en wat ze heeft mee gemaakt ...... maar ze heeft het echt helemaal niet op donkere mensen.
Ze blaft haar keel schor, is helemaal over de rooie, gromt en duwt haar achterlijf plat met de staart tussen de benen.
Onze overkantbuurman, een enorme dierenliefhebber, kan bijna niet meer binnen komen, want ze is compleet hysterisch.
En deze week hadden we een vriend over de vloer, met een donker uiterlijk en alle vier de dagen was ze niet te harden.
We hebben van alles geprobeerd, negeren, boos toespreken, belonen als ze stil was, niets hielp.
Als hij weg ging, was ze meteen weer het allerliefste hondje van de hele wereld.
Ook met wandelen reageert ze heel fel op donker getinte mannen of mensen met zwarte haren of kleding.
Zwaar irritant, want we zijn zo trots op haar en ze is verder zo vreselijk lief !

Maar dat is dan ook wel haar enige minpuntje, want verder is ze zoooooo leuk, en we kunnen zo van haar genieten.
Onze vorige (spaanse) hond, had door zijn verleden, behoorlijke trauma's.
Maar Huggie is verder zo ongedwongen, vrolijk en aandoenlijk, ze geniet echt overal van.
Haar eerste kennismaking met het strand was ook zo'n feest, ze genoot enorm, dook de golven in, rende achter alles aan, echt zo'n plezier om te zien.

Dus, om een heeeeeel lang verhaal, kort te maken ..... HET GAAT HIER GOED !!!!!!!

14 febr 07

Hallo Willeke.

Het gaat heel goed met Huggie.
Ze is helemaal zindelijk, daar zijn we wel blij mee ;)

In huis is ze erg aanwezig, volgt je overal en is erg waaks,
eist wel je aandacht op en het liefst wil ze steeds op je vingers knabbelen.
Maar ze is vriendelijk tegen iedereen en voor ons een echte knuffelhond.

Ze is helemaal door het dolle als we gaan wandelen in het bos.
We hebben een langere lijn gekocht, van 8 meter, zodat ze wat meer bewegingsvrijheid heeft,
en we oefenen onderweg om haar bij je terug te roepen.
Soms lukt dat, maar meestal ziet ze zo veel om haar heen, dat ze niet reageert.
Dus ik vrees voor haar dat loslopen nog wel even gaat duren.
Als het erg lang gaat duren, denk ik dat ik anders een cursus met haar ga doen,
want ik vind het zo jammer voor haar, ze wil zo graag lekker hard rennen.

Groetjes, namens Huggie,
Eveline

01-02-2007

Hallo allemaal.

Hier weer even een berichtje hoe het nu met Huggie gaat.
Nou ...... het gaat geweldig !!!!!!

Ze heeft hier al helemaal haar plekje gevonden.
Is vriendjes met iedereen in huis en buiten.
Alle honden hier zijn gek van haar, dus dat gaat nog lachen worden als ze eenmaal los kan ravotten.
Voorlopig zit dat er nog niet in, we durven het risico niet te lopen.
Tijdens het wandelen is ze dolenthousiast, hoort, ziet, en ruikt van alles.
Volgens ons zit er wel "jagersbloed" in, want ze graaft hele kuilen.
Dus moeten we wel heel zeker van haar zijn, voor dat we haar los laten.
Maar het wandelen aan de riem gaat heel goed en daar is ze voorlopig ook zeer tevreden mee.
Ongeveer 4 keer op een dag gaan we een stuk met haar lopen, dus ze kan haar energie wel kwijt.

Het samenwonen met de katten gaat ook goed.
Voor de oudste (Ajax) heeft ze heilig ontzag, alleen de jongste (Ginny), daar wil ze af en toe wel graag mee spelen, maar na een uhhh, van ons (dat deed Natasja ook) weet ze dat ze moet stoppen.

Ennnnn ..... ze is helemaal zindelijk !!!!
We hebben na 2 dagen, geen ongelukje meer gehad !!!
Tijdens het wandelen, doet ze af en toe iets, maar meestal gaat ze pas zitten als we weer bijna thuis zijn, op het veldje voor ons huis, da's lekker vertrouwd, zullen we maar denken !!!

Verder slaapt de dame als een prinsesje op de bank.
We hebben een pracht van een hondenmand, maar Ajax lag daar in te slapen toen Huggie kwam.
Toen hebben we voor Huggie maar een kleed neergelegd, en ja hoor, liggen dìe katten dàààààr weer op.
De hondenmand, daar krijg ik haar nog steeds met geen poot in, zelfs voor een koekje waagt ze zich er niet aan, dus waar moet je dan liggen hè !
Ach .... ook voor ons, wel zo gezellig, we 'Huggen" wat af samen op de bank.

Onze dierenarts is op loopafstand, dus tijdens een wandeling, ben ik even naar binnen gelopen om te wegen.
Ze weegt nu 13.2 kilo, en ik ben benieuwd of ze nog iets aan gaat komen, want ze eet goed.
De brokken smaken prima, en de diarree is helemaal over, dus we geven haar nu nog als lekkernij een half blikje hondenvoer.
De katten krijgen dat iedere dag, dus mag je haar ook niet over slaan, al die lekkere luchten, en dan niets krijgen, da's zielig.
Het is alleen al een genot om haar te zien, als ze het voer krijgt.
Ze gaat netjes zitten en trappelt vol ongeduld met haar voorpoten heen en weer op de grond, zo schattig !
Ach ... ze krijgt beweging genoeg, dus dik zal ze ook niet worden, hahaha.

Groetjes, van ons allemaal, en een "Hug" van Huggie !

Eveline.

25 januari 2007

Beste allemaal.

Hier even een berichtje over Huggie.

Gisteren hebben we Huggie op mogen halen bij Natasja.
Ik vind het echt geweldig dat jullie zo zorgvuldig om gaan met het plaatsen van een hond.
Geen risico's nemen, om terugplaatsing te voorkomen.
Per slot van rekening is het geen speeltje wat je maar even kan ruilen als het blijkt tegen te vallen !

We vonden het moment om haar ook echt met ons mee te nemen best wel even moeilijk, want ze had het daar helemaal naar haar zin.
En om dan na ruim 3 weken weer te verkassen, is wel even slikken, zelfs voor een hond.
Maar de autorit naar huis ging prima, eerst nog even gekeken of Jan wel goed zou rijden, maar daarna had ze al snel door dat liggen prettiger was, dus ze heeft heerlijk met haar kop op mijn schoot gelegen, maar wel blijven kroelen he, je heet niet voor niets Huggie !!!!!!
Wat is het een aanhankelijke, vrolijke en lieve knuffelhond.

Na aankomst in Almere werden eerst de kinderen begroet, liefde op het eerste gezicht !
We hebben er twee, Jonneke van 21 en Jeroen van 18 jaar.
Verder nog een inwonende (pleeg)schoondochter Gwenny en die is 17.
Daarna kwam het huis aan de beurt, als een dolle ADHD-er liep ze een paar uur achter elkaar "achtjes" door de woonkamer.
Soms kwam er even een kat in het zicht, engggggg, maar stiekum ook wel leuk om achteraan te gaan.
Gelukkig zijn die 2 van ons redelijk hond-proof, en heeft vooral Ajax, van bijna 17 jaar, lak aan honden.
Die heeft zo iets van, "ik zat hier het eerst, en ik blijf hier zitten, hoe maf je ook doet".

Vandaag hebben we de buurt onveilig gemaakt.
We wonen vlak aan een stuk bos en een grote waterplas, dus meteen een rondje plas, van een uur, gelopen.
Aan de riem (tuigje) lopen ging al prima en het trekken viel ook mee.
Het is een erg slim hondje, dat snel aan voelt wat de bedoeling is.
Als ze ging trekken, bleven we stil staan, dan liep ze weer naar ons terug en dan weer rustig mee.

Daarna kennis gemaakt met Angel, de Jack Russel van onze achter buren.
Huggie was wel in voor een spelletje, alleen Angel moest even wennen, want nu moet ze haar oppasvader en moeder delen.
Maar het worden vast dikke vriendinnen.

Nu nog zorgen dat het lukt met zindelijk worden.
Vannacht is het goed gegaan, maar ze snapt nog niet dat het de bedoeling is om te plassen en poepen als we aan de wandel zijn.
Echt een uur lang rond de plas gelopen, en geen druppel geplast, laat staan gepoept.
Dan kom je vervolgens thuis, en hup, laat lopen die handel, in de kamer !!!!!
Vanaf dat moment is Jan om het half uur met haar naar het grasveld aan de overkant gelopen.
En dan niet wandelen, maar stil staan, zodat ze geen afleiding had, en ja hoor, na 3 pogingen plaste en poepte ze !!!!!
Wij haar helemaal "de hemel in geprezen", koekje gegeven, als beloning, en trots dat ze was !!!!!

We gaan het zien, of het vanavond voor het slapen gaan, weer gaat lukken.
En zo niet ..... morgen weer een dag ..... we hebben de tijd !

We genieten heel erg van elkaar, knuffelen heel wat af, met andere woorden ..... het gaat prima !!!!!!!

Jan & Eveline.