BALOU

Klik hier voor het verhaal BALOU, EEN BOSNISCHE SCHONE

10-12-2008

Hoi Wilma,

Hier komen foto's van Balou op Terschelling. Ze vond het geweldig!

Liefs Kim en Lou

03-07-08

Hee Wilma,

Hier weer wat fotootjes van knappe Balou voor op de site.
Door ziekte van het baasje helaas een beperkte opbrengst vakantiekiekjes maar zoals je ziet heeft Balou het weer uitstekend naar haar zin gehad.

Kussss

Kim

3 okt 07

En hier nog wat vakantiekiekjes. Die kop van Balou blijft een portret op zich:-) :-)

Kusss Kim en Lou

5 juli 07

Kleine kokette Baloutje aan het sjansen met de vriend van mijn zus en mijn zus;-)

Kus Kim

1 april 07

Hee Wilma,

Mag ik even voorstellen, de nieuwe liefde van Balou! Hij heet Boele.
Balou raakt niet uitgepraat over de man van haar dromen en ligt veel te zwijmelen in haar mandje...

Lentekus van Balou en Kim

0 maart 07

Op veler verzoek, de foto's !!
Zitten ook wat foto's bij van op het strand paar weken geleden en van Balou tijdens die Dutchypuppy bijeenkomst in Den Haag waar ze voor het eerst kennis maakte met het fenomeen fatboy:-) Dan nog paar foto's van in de tuin vorige week. Dat blauw gebloemde ding is haar eigen nieuwe kussen. Tsja, ik was bang dat ik uit de ouderlijke macht ontzet zou worden als er geen prinsessenkussen voor Balou kwam... Het beestje moet toch ergens comfortabel liggen. Nu kan ze kiezen tussen 2 banken, mand, kussen en mijn bed. Ja Balou is een zelfbewuste hond die graag haar eigen keuzes maakt.

Kus Kim en Balou

17-07-2006

Hai Wilma,

Hier weer eens een verse foto van mij en Baloutje. Happy koppel nietwaar? Mag ook wel op de website. Balou is zo lief voor me! Mijn steun en toeverlaat in deze dagen. Ik hou zo van haar.

Dikke kus,

Kim en Balou

LIEVE KIM,

BETERSCHAP EN GELUK, HOPELIJK KNAP JE SNEL WEER OP. BALOU HAD GEEN BETER BAASJE KUNNEN TREFFEN !!

Balou, een Bosnische schone

Op 20 december 2005 kwam Balou in mijn leven. Precies negen maanden en tien dagen nadat mijn lieve man in mijn armen was gestorven aan een vreselijke ziekte. Tien jaar lang deelden we alles samen, genoten intens van alle mooie momenten en steunden elkaar in het moeilijke gevecht dat we dagelijks voor zijn leven moesten leveren. We wisten dat de koek eens op zou zijn, dat we het gevecht tegen de dood niet konden winnen. Maar elke dag uitstel omarmden we. We waren dankbaar en intens gelukkig voor elke seconde samen. Op 10 maart 2005 kwam aan ons geluk toch nog abrupt een einde. Om 12.30 uur voelde ik zijn laatste hartslag en streelde zijn laatste ademhaling mijn wang. En daar stond ik dan. Alleen. Zonder de liefde van mijn leven, mijn maatje, mijn alles.

De eerste maanden was ik murw, dood van binnen. Mijn levenslust had zich ergens verstopt en stiekem wilde ik ook dood. Ons eens zo gezellige huis werd een soort doorvoerstation waar ik alleen at en sliep. Het was er te stil, ik had er geen rust. Ik was altijd op pad, op de vlucht voor de eenzaamheid, de pijn en het verdriet. Als ik niet als een idioot door het land scheurde was ik zeven dagen per week aan het werk als journalist en recensent. Er moest iets veranderen anders hield ik het niet vol. Ik moest op zoek naar de grote ommekeer om mezelf en mijn leven weer in de hand te krijgen.

Toen Ron nog leefde zei ik wel eens gekscherend: “Als jij dood bent, neem ik een hond”. Mijn verlangen naar zo’n gezellig, warm, harig beestje werd steeds groter. Toen ik voor mijn werk een interview voorbereidde met Wilma de Joode, voorzitter en oprichter van Stichting Dierenopvang Bosnië (SDB), werd ik op slag verliefd. Niet op Wilma, maar op Balou. Een prachtig Bosnisch hondje dat snakte naar een baasje dat haar veiligheid, liefde en aandacht kon geven. Na een jaar in Bosnië op straat te hebben gezworven werd ze met haar nest puppies naar het asiel van SDB in Tuzla gebracht. Daar kwam ze twee jaar lang haar houten hokje amper uit, omdat ze zo bang was. Haar puppies gingen al snel dood. Haar foto op de website van SDB smeekte me om haar in huis te nemen. Ik besloot mijn hart te volgen en een jaar geleden trippelde Balou mijn woonkamer binnen.
Onze eerste kennismaking was fantastisch en de klik was enorm. Op de foto’s waar ik Balou voor het eerst in mijn armen houd, kijk ik voor het eerst weer eens echt blij en gelukkig na de dood van Ron. Vanaf de dag dat Balou bij me woont, is mijn huis weer een thuis. Ze gaat overal mee naar toe en de weinige keren dat dat niet kan zijn ook geen enkel probleem.

Thuiskomen is weer een feest geworden. Al in de auto verheug ik me op dat lieve zwarte kwispelkontje dat vol verwachting achter de deur op me zit te wachten. De blijdschap in haar ogen dat ik er weer ben, maakt mijn hele dag goed.
Tegen alle roedelregels in mag ze op de bank en slaapt ze bij me op bed. Ze snurkt als een oude vent en blaft zachtjes in haar slaap en ik vind het heerlijk. Soms springen de tranen in mijn ogen als ik naar haar kijk. Dan denk ik aan het bange, getraumatiseerde hondje dat ze een jaar geleden was toen ze voor het eerst een poot over mijn drempel zette. Aan hoe ze ineenkromp als je alleen je stem maar verhief of een onverwachte beweging maakte. God weet wat haar allemaal is aangedaan in het land dat nog steeds probeert op te krabbelen na een vreselijke oorlog.

Een land waar ze zo anders met dieren omgaan dan wij. Een land waar jagers met veel plezier meehielpen om de enorme hoeveelheid honden te reduceren die in de oorlog op straat terechtkwamen. Deze arme oorlogsslachtoffertjes werd als dank voor hun overlevingsdrift de staart afgeschoten. Voor elke staart kreeg de jager gratis kogels van de regering. De staartloze honden werden hevig bloedend als oud vuil op straat achtergelaten om een gruwelijke dood te sterven. Bij puppies werd de staart afgesneden want aan zo’n klein mormel verspil je toch geen kogel… Op de wegen lagen honden die zo vaak waren aangereden dat ze van het asfalt afgeschraapt moesten worden.

Toen Wilma de Joode in 2002 voor het eerst in Bosnië kwam, was dat de situatie die ze aantrof. Ze kon haar ogen er niet voor sluiten en richtte Stichting Dierenopvang Bosnië op om het eerste asiel in Bosnië te financieren. Nu, vier jaar later biedt haar asiel onderdak aan vierhonderd honden, hebben ruim negentig hondjes in Nederland een nieuw baasje gevonden en is er hard gewerkt om de bevolking respect en aandacht bij te brengen voor die lieve, hulpeloze beestjes. Een paar keer per jaar gaat een team van vrijwilligers naar het asiel bestaande uit dierenartsen, klusjesmannen en hondenliefhebbers. De dierenartsen steriliseren en behandelen de honden in het asiel. Maar, ook voor honden buiten het asiel is een sterilisatieproject en abortusproject opgezet om het overschot aan straathonden niet nog verder te laten groeien. Door problemen met de corrupte eigenaresse van de grond waar het asiel op staat, is SDB nu naarstig op zoek naar een nieuw stuk grond om het asiel te herbouwen en de honden een veilig onderkomen te geven. Helaas is dat door geldgebrek nog niet gelukt. Op dit moment heeft SDB een aantal betrouwbare medewerkers in dienst die dag en nacht voor de honden zorgen en hen de liefde en aandacht geven die ze verdienen.

Wilma werkt zich een slag in de rondte in de horeca om elke maand haar volledige salaris te doneren aan het asiel. Gelukkig heeft ze een lieve man die ervoor zorgt dat Wilma zelf ook nog wat te eten krijgt… Al haar geld en vrije tijd gaat in het asiel zitten. Omdat ze het wil, maar ook omdat ze niet meer anders kan. Zonder het geld van SDB houdt het asiel namelijk op te bestaan en sterven de vriendjes en vriendinnetjes van mijn Balou de hongerdood. Het idee dat dit lot een jaar geleden ook Balou nog boven het hoofd hing, bezorgt me kippenvel.

Balou is niet zomaar een hond. Ik heb haar misschien gered (met dank aan Wilma die haar naar Nederland haalde), maar zij is net zo goed mijn redding geweest. Ze heeft me mijn levenslust, mijn optimisme en rust teruggeven. Door haar werd mijn huis weer een echt thuis. Haar onvoorwaardelijke liefde en de blijdschap in haar lieve ogen geeft mij de kracht om door te gaan zonder Ron. Nu omarm ik elke dag samen met haar en gaat mijn hart uit naar al die fantastische honden in het Bosnische asiel die net als Balou maar één ding willen en verdienen: een beetje aandacht, liefde en eten van die tweebenige wezens waar ze volledig afhankelijk van zijn.