|
Hallo allemaal. Ik ben in 2003 samen met o.a. Wilma mee geweest naar Bosnië. Dit was een geweldige ervaring, en zeker voor herhaling vatbaar. De reden dat ik daarheen ben gegaan komt puur omdat ik op internet aan 't snuffelen was en toevallig een advertentie tegenkwam waarin stond: gezocht nieuw thuis voor een hond. Dat bleek om een schotse collie te gaan...waar ik meteen een zwak voor kreeg! Ben dan ook meteen gaan bellen en kwam uiteindelijk bij Wilma terecht. Omdat ik daar enkele weken mee bezig was kreeg ik steeds meer zin om zelf mee te gaan naar Bosnië en heb dat uiteindelijk ook gedaan, samen met een collega zijn we met de auto aan de reis begonnen, niet wetende wat ons te wachten stond. Daar eenmaal aangekomen zag ik al gauw waar 't om ging... 't arme scharminkel was niet om aan te zien...broodmager, wankel op z’n pootjes, vacht heel erg geel, grote wond op z’n dijbeen, kortom ik wist dat ik niet voor niks was gekomen!! Toch duurde het de hele week voordat ik besloot om Jessie mee te nemen, hij was daar thuis, redde zichzelf best aardig, maar toen ik hoorde dat 't er 's winters 20 graden onder nul werd was 't ineens duidelijk...hij gaat mee naar NL !! punt uit! Hij zou 't niet overleefd hebben... Thuis aangekomen (4 oktober 2003) mooiere datum bestond niet...stonden er al 2 nieuwsgierige dames (Jody en Spoetnik) klaar om hem van top tot teen te besnuffelen...en die hem ook zeker van harte welkom heetten... De eerste week dat Jessie hier was ben ik met hem naar de D.A. geweest en bleek hij nauwelijks 17 kilo te wegen...Jody mijn andere collie weegt er 30...ok ik weet het dat is ook niet goed...maar een aantal maanden later (half februari) weegt Jessie 23 en een halve kilo...goed hé ! ! Hij speelt ook ontzettend graag met de bal en komt als 't hem te lang duurt zelf een aai over zijn bol halen, het contact wat er totaal niet was in Bosnië is er nu voor de volle 100% !! Wat ik jullie wil vertellen is dat hoe verschrikkelijk hij er ook uitzag ik er toch een schitterende hond bij heb gekregen en dat ik er geen seconde spijt van heb gehad om hem mee te nemen naar huis...
Dec 2004 heeft Jessie zijn laatste adem uitgeblazen. Hij heeft ruim een jaar bij Nicole gewoond en hij had zich geen beter jaar kunnen wensen. Nicole heeft Jessie mee genomen uit het asiel om hem een waardig eind te geven en dat heeft hij zeker gehad. Nicole je bent een kanjer, we zullen Jessie niet vergeten. |