September 2007 trip naar Bosnië (door Willeke)

Bosnië september 2007

Donderdag 13-09-07

Vandaag is het weer zover. De wekker rinkelt om 05.45 want om 07.15 zullen we ( Cokkie, Iris, Lilian, Wilma en Willeke) vanuit Hardinxveld vertrekken richting Bosnië.
Deze keer gaan we niet met de “vrachtwagen” van Peter, maar met de “limousine” van Willeke’s vader.
De grensovergangen zijn eigenlijk heel voorspoedig gegaan, en na een lange reis van 16,5 uur kwamen we om 00.12 aan in onze hotelkamers.

Wist u dat,
* Venlo een complete chaos van wegopbrekingen is.
* Dit ons bijna een uur zoeken kostte om bij het tankstation te komen.
* Wij met onze aankomst tijd een nieuw record gevestigd hebben.
* Zeker wanneer we je vertellen dat we onderweg ook nog uitgebreid gegeten hebben en Wilma de brandstoftank liet overlopen.
* Wij 5 slimme vrouwen zijn, wij nemen namelijk niet 1 Tom-Tom mee, nee wij nemen er 2 mee!!
* Wilma echt een bikkel is geweest met rijden.
* Zij met behulp van wat redbull ruim ¾ van de reis gereden heeft.

Vrijdag 14-09-07

Een beetje uitslapen, dat is wat we zouden doen. Maar hoewel de bedden best heel lekker liggen was ik toch om 7 uur al wakker. Elke keer weer is het spannend om de eerste dag naar het asiel te gaan.
Tegen een uur of 10 zijn we allemaal gereed en gaan we richting asiel. Tanja, Marco en Veerle die een week eerder vertrokken zijn hier al aan het verven. En Suze en Fred, die een paar dagen voor ons kwamen zijn in de opslag enorm druk aan de gang om hokken te bouwen.
Na veel geknuffel met de honden en natuurlijk de nodige foto’s maken gaat iedereen aan de slag. Iris, Lilian en Cokkie beginnen met verven van de hekken van een voor personeel afgezet stukje, Wilma praat met Jusuf en Svjetlana en ik laat mijn groene vingers hun werk doen en ga onkruid plukken wat zich rond het hekwerk heeft genesteld.

Na de middag gaan Wilma en ik een kijkje nemen bij Suze en Fred en gaan we de medische spullen uit de opslag uitzoeken.
Wat een rommel is dat zeg. Veel dozen zijn aangevreten door muizen die in de Tuzla opslag behoorlijk vrij spel hadden. Veel spullen die we juist zo hard nodig hebben zijn hierdoor onbruikbaar geworden omdat ze door dit aanvreten niet meer steriel zijn.
Enorm zonde.

Wist je dat,

* De honden er stuk voor stuk prima uitzien.
* Ze allemaal heel goed naar Svetlana luisteren en menig Nederlandse hond hier nog een pootje aan kan zuigen.
* Fred en Suze in hoog tempo de nieuwe hokken uit de grond stampen.
* Suze er heel angstaanjagend uitziet met oorkleppen en een hele grote cirkelzaag.
* Niet alleen het hekwerk voorzien is van een nieuw kleurtje.
* Sommige honden het ook tijd vonden voor een kleurspoelinkje.
* Cokkie dacht dat ze de verf kon gebruiken als foundation op haar gezicht.
* Dit hele leuke foto’s oplevert.

Zaterdag 15-09-07

Als we aankomen op het asiel zijn de honden weer blij ons te zien. En natuurlijk is dat wederzijds.
Wilma en ik gaan weer naar de loods.
Lang zijn we hier niet geweest want daar was al snel het SMS-je van Elvira dat ze met 20 minuten bij het asiel zouden zijn.
Gauw terug daarheen dus!

Als Elvira en haar vriend Harry aankomen in Orasje om 6 honden te brengen zitten alle andere honden al in hun kennels. Zo kunnen de 2 auto’s veilig het terrein oprijden en kunnen we de honden uitladen.
Het zestal bestaat uit en moeder, Ala, met haar 3 pups en de 2 pups/jonge honden die door het leger gevonden zijn.
Stuk voor stuk zijn het prachtige, en vooral ook hele lieve honden.
Het eten wat Svetlana voor hen gemaakt had ging er na een lange reis goed in, en iets onwennig maar wel voldaan vielen de nieuwelingen in slaap.

Svetlana, Wilma en ik gaan samen met Dzjana onze tolk voor die ochtend naar de dierenarts toe om paspoorten voor de vier honden die met Tanja, Veerle en Marco meegaan te regelen.
Hoe aardig dat de ene arts in April was, zo een vreselijke man was zijn collega die wij vandaag troffen.
Uiteindelijk zijn we wel met de 4 paspoorten terug naar het asiel gegaan, en dat is natuurlijk het belangrijkste.
Terug op het asiel gaan we de 6 nieuwe honden uit hun kennels halen. Ze vinden het allemaal enorm spannend, en zij zijn niet de enige.
Later in de middag hebben Tanja en ik de honden gereed gemaakt voor vertrek naar Nederland. En hoewel vooral de chipnaald en gemene prik is hebben ze zich alle 4 heel stoer gedragen!

Wist je dat:
* Elvira en Hari 2 geweldige mensen zijn.
* Zij hun hart voor honden op de goeie plek hebben zitten.
* De nieuwe honden stuk voor stuk enorm mooi, schattig en vreselijk lief zijn.
* Wij s’avonds heel gezellig gegeten hebben.
* Willeke gedacht moet hebben dat scherven ( van een asbak) geluk brachten.
* Het in elk geval wel een hoop herrie gaf!

Zondag 16-09-07

Vandaag zijn alleen Lilian, Cokkie, Iris en ik op het asiel. Wilma is samen met Suze en Fred naar Sarajevo en Breza om een aantal mensen te ontmoeten.
Ook Svetlana en Jusuf zijn het grootste gedeelte van de dag weg door 2 sterfgevallen bij de familie van Svetlana.
Lilian heeft daarom samen met afwisselend Cokkie en Iris de kennels schoongemaakt en ik heb 9 honden gecastreerd.
Dat opereren was inmiddels weer 3 maanden geleden, dus best wel weer even wennen.
Maar volgens mij is het net als fietsen, dat verleer je niet meer!

Wist je dat,
*Cokkie zich als een prima assistent heeft laten zien.
*Ook iris het aangeven van materialen nog niet verleerd was.
*Een trimtafel ook prima bruikbaar is als operatietafel.
* Alle operaties goed gegaan zijn.
* De patiënten na een uurtje alweer op hun pootjes stonden.
* Willeke echt plezier heeft in het verwijderen van een stel testikels.
* Lilian zich ook deze keer weer als een echte hondenmoeder laat zien.
* De honden dan ook al vrij goed naar haar luisteren wanneer ze hun kennel in moeten.

Maandag 17-09-07

Vanmorgen bij aankomst hebben we eerst de geopereerde honden bekeken.
Floki had het niet meer naar zijn zin in de bench en liet dat duidelijk merken.
Zijn wondje zag er keurig uit, en aan praatjes geen gebrek dus we hebben hem er gauw uitgelaten.
Ook de andere honden waren weer helemaal fris en fief. Hun wondjes zagen er ook keurig uit en ze waren er netjes afgebleven.
Bij 2 honden werd gekozen voor een extra antibiotica injectie. Rex omdat er een klein blauw plek gevormd was rond zijn wondje. En Hari omdat bij hem ook wat melktandjes getrokken waren en we beter het zekere voor het onzekere wilden nemen.
Suze en Fred gaan als een trein met hun hokken. Hoogste tijd dus dat ze ook geverfd gaan worden.
Heel de middag zijn we dus met ons allen in de loods aan het verven geweest.
Best gezellig moet ik zeggen, en met 5 ververs en 2 timmermannen gaat het enorm snel.
Tegen een uur of vijf zijn er terug gegaan naar het asiel.
Rond die tijd gaat Svjetlana altijd de honden voeren en kan daarbij best wat handen gebruiken.
Steeds weer als ik haar de honden naar binnen zie loodsen kijk ik met bewondering daarnaar. Zoveel honden, en met een paar woorden krijgt ze ze allemaal hun eigen hok in. Echt super.

Wist je dat:

* Bosnisch verf enorm dun is
* Het dus erg oppassen is dat het niet van je kwast druipt
* Fred ook enorm leuk kan meekletsen over vrouwedingen
* Hij eigenlijk weinig keus heeft als enige man tussen 6 vrouwen
* Suze inmiddels Bobina de Bouwer heet

Dinsdag 18-09-07

Iris en ik zijn vanmorgen weer naar de loods gegaan om te verven. ‘
Lilian, Cokkie en Wilma blijven op het asiel om Svjetlana te helpen met de honden, te knuffelen en natuurlijk om foto’s te maken en poep te scheppen op het veld.

De middag stond in het teken van Brcko.
Dit is ongeveer 40 minuten rijden, en er is daar ook een asiel gevestigd.
In juni vorig jaar zijn Tanja, Wilma en ik daar al geweest toen het in aanbouw was.
We waren dus best benieuwd naar het uiteindelijke resultaat.
Van hen hebben we geleerd hoe een Deltahuis werkt, en in Tuzla hebben we er destijds ook 2 gebouwd.
Op bouwtekeningen zag het asiel er helemaal super uit.
In werkelijk vond ik het resultaat toch wat minder en was ik wat teleurgesteld.
Er zitten ruim 100 honden verdeeld over verschillende velden. Elk veld is voorzien van een deltahuis waar de honden gretig gebruik van maken.
Tuurlijk is het beter dan leven op straat, of leven in het asiel in Tuzla. Maar het schiet nogal tekort aan persoonlijke aandacht voor de honden, en ook het lopen op kiezels zou niet een eerste oplossing moeten zijn. Een beetje te steriel en te strak naar mijn idee.
Ik hoop dan ook dat hier binnenkort een andere optie voor gaat komen.

Na even gepraat te hebben met Branka en Pavel van organisatie ARKA kwam al snel een enorme storm opzetten en besloten we terug naar Orasje te gaan.

Ook daar was de storm al langs geweest, en van een overeind staande partytent was geen sprake meer….

Wist je dat:
* Door een storm de temperatuur wel 17 graden naar beneden kan gaan
* Het niet aan te raden is dan in een hempje de honden te gaan voeren
* Jusuf voor Iris en mij gelukkig een uiterst charmante jas had om aan te trekken
* wij op het hele asiel niet meer te missen waren door de kleur van die dingen

Woensdag 19-09-07

De laatste volle dag alweer.
Ook vandaag is er geverfd door Wilma en mij, geklust door Suze en Fred die nog druk waren met het bouwen van de daken op de hokken. En zijn de honden verzorgd door Cokkie, Iris, Lilian en Svjetlana.
Na de middag hebben Suze en ik eerst de 6 honden die mee zouden gaan gechipt en ontwormd.
Dit ging weer allemaal prima, totdat we bij een klein zwart hondje, Tina terecht kwamen.
Zowel voor Suze als voor mij was het onmogelijk om bij de kleine in de buurt te komen.
Dat werd dus praten met Wilma. Want is het wel zo verstandig een hondje wat zo bang is mee te nemen naar Nederland.
Uiteindelijk hebben we besloten haar voor dit moment in Orasje te laten en een ander teefje Zjaklina mee te nemen. Zij zal morgen gechipt gaan worden.

Jusuf en Svjetlana hebben ons voor venavond uitgenodigd om bij hen te komen eten. Net als vorige keer was het ook deze keer weer heerlijk, en veel te veel.

Wist je dat:
* Sommige honden het vandaag duidelijk niet eens waren met hun chip.
* Het hierdoor voor Suze niet makkelijker werd om vast te houden.
* Het uiteraard wel allemaal goed gelukt is.
* Alle hokken inmiddels zijn voorzien van een dak.
* De verf op was en we helaas moesten stoppen met verven.
* We gelukkig nog maar een paar daken moesten verven.

Donderdag 20-09-07

Vandaag gaan we alweer naar huis.
Wat gaat een week toch steeds weer hard.
Suze en ik beginnen met het chippen van Zjaklina, en het hier en daar vaccineren van nog een enkele hond.
Bij het chippen van Zjaklina zien we 2 bijtwonden op haar lijfje zitten. Om dit beter te kunnen verzorgen scheren we deze op en zullen we haar een kuurtje antibiotica gaan geven.
Hieruit blijkt wel des te meer dat we een goede keus maken door haar mee te nemen naar Nederland. Ze is duidelijk niet op haar plaats in het asiel.

Dan komt het telefoontje dat Lotje in Orasje is. Lotje is een hondje wat ook mee zal gaan naar Nederland en wat vanaf een militaire basis naar ons gebracht zou worden.
Tijd om hen op te halen dus!.

Wat onwennig betreed Lotje een afgezet stukje van het asiel. Enkele pups komen nieuwsgierig snuffelen. Wanneer alle spulletjes uitgeladen zijn, en Lotje’s paspoort bekeken is gaan haar baasje en zijn collega weer terug. Ze hebben immers nog een lange rit te gaan.

Fred en Suze besluiten daarna naar het hotel te gaan om vast wat voor te slapen. Lotje zal met hen meegaan. Het asiel is veel te spannend voor haar.

De 2 laatste honden, Hari en Elvira vaccineer ik daarom samen met Wilma.
Ook krijgen we vandaag nog bezoek van een oudere vrouw. Zij komt even afscheid nemen van Sofija die ook mee zal gaan naar Nederland.

Omdat ook Wilma graag wil gaan voorslapen breng ik haar terug naar het asiel. Daarna is het voor Svjetlana en mij tijd om nogmaals naar de dierenarts te gaan.
In de tijd dat ik weg ben krijgt Svjetlana een telefoontje over een gewonde hond bij een school.
Natuurlijk gaan we kijken of we het arme dier kunnen vinden.
Cokkie, Lilian en Iris gaan ook gelijk mee.
De hond kunnen we helaas niet vinden. Dit kan positief of negatief zijn. Ik hoop met heel mijn hart het positiefste dat het dier toch niet zo gewond was en op eigen benen er weer vandoor gegaan is.
We nemen wel een andere hond mee bij de school vandaan.
Daarna vlug terug naar het hotel om de dames af te zetten zodat Svjetlana en ik door kunnen naar de dierenarts.
Aangezien we de eerste keer 2x aangehouden werden door de politie, en we nu onze eigen agente niet bij ons hebben hou ik me angstvallig aan de snelheid en controleer ik wel 3x of mijn lichten aanstaan.
Gelukkig deze keer geen politie, en ook geen last met de dierenarts.

Na Svjetlana thuis afgezet te hebben zodat zij hondenvoer kan gaan maken ga ook ik terug naar het hotel om wat uit te rusten.

Wist je dat:
* De Bosnische scholieren een stel buitenlanders enorm interessant vinden
* Het hondje wat we van straat meegenomen hebben de hele rit heeft liggen slapen op de achterbank.
* De hotelkamer van Iris en mij redelijk begon te lijken op een zwijnenstal.
* De meeste rommel vast van mij afkomstig was.

Kwart voor 7 staan we volgetankt en wel weer op het asiel.
Klaar om de honden in te laden.
Dan zien we Zjaklina heel raar doen.
Het arme ding heeft een epileptische aanval en elke spier in haar lijfje staat gespannen.
Tja wat doe je dan.
Achterlaten is geen optie. Zo meenemen ook niet.
Snel gaan Svjetlana en ik terug naar haar huis om de nodige spullen te halen wat werkt tegen een epileptische aanval.
Eenmaal terug is het al redelijk donker. Suze zit inmiddels in de auto met een rustige Zjaklina. Haar aanval is voorbij en je ziet aan haar dat ze enorm moe is.
We proberen een braunule aan te brengen in haar voorpootje om eventuele medicatie toe te kunnen dienen wanneer ze weer een aanval zou krijgen.
Helaas zijn haar aderen onvindbaar en lukt het plaatsen van de braunule niet.
Omdat ze rustig is besluiten we toch te vertrekken. Natuurlijk met de nodige spullen bij de hand mocht het toch nodig zijn.

De grenzen komen we allemaal zonder problemen over. Wat een opluchting geeft dat steeds weer!!!!!!

Rond half 12 komen we aan in Herwijnen waar Peter, Tanja en Wilma’s moeder en zus al op ons staan te wachten.

Al snel komen ook de opvang gezinnen aan en gaan de honden met hun tijdelijke baasjes mee naar huis.

Leeg, dat is het enige woord wat tijdelijk alleen overblijft.
Een leeg terrein waar eerder 7 honden liepen en een plasje deden.
Leeg van vermoeidheid en toch ook van emoties.

Tuurlijk moet ik kijken naar het werk wat verricht is, en naar het feit dat er weer 7 honden in Nederland zijn, klaar voor een nieuwe toekomst.
En dat is iets waar ik aan probeer vast te houden, aan vast moet houden. Juist op die momenten dat andere emoties de overhand dreigen te nemen.

Het was weer een goede week, waarin veel geklust en gebouwd is, waarin veel poep geschept is, we veel foto’s gemaakt hebben en waarin we veel geknuffeld hebben met alle honden en foto’s hebben gemaakt.
Het was de moeite weer waard!

Tanja, Marco, Veerle, Suze, Fred, Wilma, Cokkie, Iris, Lilian, Allemaal heel erg bedankt voor deze week!!!!

Groetjes Willeke