September 2007 trip naar Bosnië (door Suze)

Bosnië september 2007

Hondje Ada Hotel Bihac, ik weet niet hoe je heet, waarschijnlijk heb je ook geen naam, want je bent van niemand. Je bent zo mooi en zonder schroom kom je op me af. Ik pak snel voer en je neemt het gretig van me aan. Je ziet er niet slecht uit, en je bent echt ontzettend mooi. Wat had ik je graag meegenomen, achteraf had ik dat gewoon moeten doen. Maar goed, spijt is zonde van de tijd. Ik heb deze ervaring ook een beetje gebruikt bij Idemo, maar ik had echt beter moeten weten. Als je een hele lieve kleine mevrouw ziet, met een rode bobline en handen die je knuffelen, vraag dan of ze Elvira heet en ga gerust met haar mee. Zij zal je helpen aan een betere toekomst!

Kiki, tjonge, wat een energie, lekker speels ding. Je was de eerste hond met wie ik heb geworsteld. Wat hebben we van je genoten. Een vrolijk hondje, dat rent alsof haar leven er van afhangt. En je wordt zo goed verzorgd door je baasjes Haris en Elvira, dat kun je wel zien. Misschien moet je eens een keer een botje laten liggen, dat rent toch makkelijker, haha. Nee hoor lieve Kiki, blijf wie je bent en geef al je liefde aan je baasjes, die verdienen het dubbelop.

Cesar, wat heerlijk om jou als adoptiehond op afstand te hebben. Je grenzeloze enthousiasme is overweldigend. Als ik zie dat je hokje opengaat wordt ik al blij, ik weet dan dat er een vrolijke hond uit zal komen rennen, niet geremd door zijn slechte voorpootje. Een rottweiler met de vriendelijkheid van een labrador, de ondeugende blik van een pup en de kracht van een new foundlander. Jij bent toch wel een lekker beest, wat ik keer op keer heel graag knuffel. Ik maak dan ook graag mijn bijdrage aan je over. Dikke kus van je adoptiemama.

Idemo, in mijn achteruitkijkspiegel zag ik je de weg over steken, mijn hart sloeg over en ik wist dat we je van de weg moesten halen omdat je anders niet lang meer zou hebben. Je liep tussen de auto’s onbezonnen te huppelen, van geen gevaar bewust. Ik sprong de auto uit om brokjes te pakken en Tanja liep de andere kant langs zodat we je konden insluiten. Ik had je snel te pakken en was erg blij om je op mijn schoot in slaap te zien vallen als een lappen popje. De vlooien sprongen en kropen, maar gelukkig zag je er alleen vies uit maar niet al te ongezond. Maar hoe moesten we je meenemen naar Orasje. Svjetlana had haar handen immers al vol! Eerst liepen Tanja en ik naar Yousef, die verwees ons direct naar Svjetlana, de Boss! We zeiden dat we dachten dat Svjetlana misschien vond dat het teveel zou zijn, maar zijn “kein probleem” stemde ons moedig. Tanja ging achterlijk breed lopen met een hoop bombarie en ik maakte me er achter zo klein mogelijk met Idemo in mijn handen. Svjetlana had het direct door, want we deden niet voor niets zo belachelijk. Ze begon te lachen en wist genoeg. Hij werd direct liefdevol opgenomen, en ze was verre van boos, eerder blij en ontroerd. Je werd ontvlooid en verzorgd en kreeg alle aandacht die je nodig had.
In de dagen die volgden ontwikkelde je je tot een zorgeloze pup, verwend door je verzorgers en helemaal op je plek. Wat ben ik blij dat we gekeerd zijn om je op te halen.
Idemo betekent “kom op we gaan”!

Blue, september 2006 ontmoette ik je voor het eerst in Tuzla. Je zat samen met male mama en Romy veel bij me. In oktober zag ik je ook weer. Weer was je te porren voor veel knuffels.
In Januari was je samen met Bulka niet weg te slaan bij mij en Fred, wat een heerlijke hond, ondanks het feit dat je slecht zag kwam je elke keer kwispelend op me af rennen en stond je meteen uitgerekt tegen me aan met gesloten oogjes te genieten van de aaien over je kopje.
In februari dit jaar heb ik je opgegeven, de slechte berichten uit Tuzla betekenden voor mij je dood. Ik kon me niet voorstellen dat je deze hel zou overleven met je handicap, en dus had ik afscheid genomen. Maar tot mijn verbazing stond je op een filmpje door Marco gemaakt in april. Ik wist niet wat ik zag en was een beetje in de war van het beeld dat haaks stond op het beeld in mijn hoofd. In juni wilden we je ophalen, maar kregen we de kans niet.
Nu, september 2007, krijgen we op de heenweg een sms dat je in Orasje bent. Ik geloof het gewoon niet, dit is zo ontzettend wonderlijk. Sneller als gepland zijn we in Bosnië om met eigen ogen te mogen zien dat je er echt bent. Met dezelfde uitgerekte stand en je kwispelende loop begroet je me de rest van de week. En als klap op de vuurpijl ben je nu in Nederland. Dit is voor mij echt een ontzettend mooie ontwikkeling na een hoop ellende wat zich in Tuzla afspeelt. Ondanks alle andere honden die nog steeds in die hel zitten, ben ik blij dat jij er uit bent. En ook jij bent weer een druppel op de gloeiende plaat, maar ik kan niet mijn blijdschap onderdrukken dat jij notabene die druppel bent.

Bulka, net als Blue had jij ons hart al eerder gestolen. Jij bent de hond die er voor heeft gezorgd dat Fred die ook bezeten is van het werk in Bosnië en daar wil ik en alle honden je hartelijk voor bedanken. Het was vreemd je op een andere plek te zien, maar ook heel fijn om te weten dat je nu een veel zekerdere toekomst hebt en dat je de afgelopen maanden hebt overleefd. Jammer dat we je niet mee kunnen nemen naar Nederland, daarvoor ben je net iets teveel pitbull, en de door Fred voorgestelde hairweaves gaan we echt niet doen. We hebben je bij ons, want het lantaarntje met een foto van jou staat in onze slaapkamer.

Ostri, malle aparte hond. Jij was een van mijn adoptie op afstand honden in Tuzla, en ik heb het nooit stopgezet. Komt dat even goed uit! Want nu is je lieve snuitje in Orasje en kun je daar veilig leven tussen de andere honden. En wie weet……Misschien vind ook jij je geluk buiten de Bosnische grenzen in de toekomst!

Zakelina|(jackie), arme schat, wat een avontuur. Je was op het laatste moment uitgekozen om ons te vergezellen op de reis naar Nederland en Fred en ik zouden je naar Haarlem brengen.
Maar een paar minuten voor vertrek kreeg je een epileptische aanval. We schrokken er allemaal heel erg van, je wankelde, je pootjes stonden stijf en je was helemaal in paniek.
Met een deken om je heen probeerde Wilma, Iris en ik je warm te houden, terwijl Willeke snel medicijnen ging halen om eventueel te gebruiken. Omdat het steeds kouder werd zijn we samen in de auto gaan zitten en probeerde we je de medicijnen te geven. Maar je adertjes waren slecht te vinden en dus besloten we het eerst zonder te proberen. Je bent de hele reis op schoot gebleven, en ik genoot volop van de aandacht die ik je kon geven. Je bent een heerlijk meisje en verdient een fijn leven hier in Nederland met de zorg die je nodig hebt, eerst even bijkomen bij Carin en dan verder kijken. Maar ik ben blij dat je de reis goed bent doorgekomen en dat je bij mij op schoot lag. Na ayla, male mama, polly en carapizza begint een hond op schoot op de terugweg bijna standaard te worden, een standaard waar ik voor teken.

Osama Bin Laden, oh oh oh, wat een klein monster. Veel te verwend en een bol buikje van alle lekkernijen die je worden toegestopt. Venijnige kaakjes die laten weten dat er niet met je te sollen valt, en dat je karakter hebt. Je bent nog zo klein, maar al zo groot. Wat moet dat straks worden denk ik dan. Dat wordt wat. Dan ben je niet zo klein meer, maar misschien nog net zo fel en met nog net zoveel puppy-power. Ik heb van jou en je broertje genoten. Ik hoop je de volgende keer te zien, en je niet te herkennen omdat je zo gezond en groot bent geworden. Maar jij komt er wel!

Lotje, bijzondere hond, bijzondere missie. We hadden het verzoek gekregen je mee te nemen naar Nederland voor mensen van het leger waarvan je het hart had gestolen. Je zou bij ons in de auto meereizen en het leek dan ook het beste om de middag bij ons in de hotelkamer door te brengen, voordat we zouden vertrekken. Fred en ik gingen slapen en we deden je bench open en hadden een bakje water voor je klaar staan. Je hebt braaf liggen slapen, maar bleef in je bench. Daarbuiten was het te eng. Pas na ons slaapje en het douchen kwam je eruit en zocht je contact. Met een klein stukje brood wonnen we je vertrouwen. Even een frisse neus halen en je ging zo netjes je bench weer in. Gelukkig heeft Iris je gezelschap kunnen houden op je achterbank. Deurtje open en hand in poot met Iris, dat is toch niet verkeerd Lotje, dat moet je toegeven. Ik wens je heel veel plezier en geluk in je nieuwe gezin. Maak er iets moois van en geniet van iedere dag.

Micko en zijn waakbroeders, jullie waren op het terrein van het asiel als iedereen lag te slapen. Met een imposante vechthouding gaven jullie aan niet dichterbij te komen. Met onze waakdiensten werd dat wel duidelijk, met jullie op het terrein met je niet naar binnen gaan. Maar goed, het gezegde is er niet voor niets: “blaffende honden bijten niet”
Want eenmaal dichterbij het gek, met mijn hand plat er tegenaan verdringen jullie elkaar voor een knuffel en een aai. Binnen no time liggen er 4 waakhonden te rollen en kopjes te geven, bedelend om een aai van de handen van de indringer. Het was erg leuk om te zien, en om op die manier wakker te worden na een nacht waken.

Byoux, ik denk dat ik jou als eerste zag van de pups. Een prinses, een schoonheid, de knapste van het stel. In eerste instantie bleek je te jong om mee te komen, maar later in de week draaide dit nieuws naar de mededeling dat je met Lilian mee zou gaan. Heerlijk nieuws, ook voor jou, want Lilian is gespecialiseerd in het opvangen van lieve kleine leuke hondjes. En ik weet zeker dat als je nog even je best doet, je nooit meer weg hoeft! Go for it Byoux!

Sofia, een hondje van een oude mevrouw die was overleden. Je merkte duidelijk dat je een tijdje aandacht tekort had gehad en dat je vertrouwen opnieuw moest worden gewonnen, maar ik heb er alle vertrouwen in. Je bent zo ontzettend mooi, echt een prachtige hond, een beertje. Een kopje met mooie grote oren, om op te vreten. Je hebt de hele weg naar Nederland liggen slapen, en eenmaal aangekomen was je al wat losser. Ik ben heel benieuwd wat je allemaal mee gaat maken hier. Ik wens je een heerlijk zorgeloos bestaan met heel veel aandacht en liefde.

Honden in Brcko, ik wil jullie allemaal heel veel sterkte en kracht toewensen om het verblijf in het asiel zo goed mogelijk te doorstaan. Het is niet zo fijn als in Orasje, maar ook niet zo’n hel als in Tuzla. Dat brengt gemengde gevoelens met zich mee. Ik hoop dat de situatie verbetert en dat het onderkomen wat minder steriel wordt en wat meer leefbaar.

Honden in Orasje, wat hebben jullie het getroffen. Zoveel liefde, verzorging en persoonlijke aandacht, ik denk niet dat je dat ergens anders in Bosnië terugziet. Geniet van deze rijkdom, wij zullen jullie verzorgers blijven steunen om het goede werk te blijven doen. Tot de volgende keer!

En alle andere honden die in mijn kop zitten, ik zou zo graag willen dat we er nog meer voor jullie konden zijn. Ik ben me er van bewust dat tegenover iedere geredde hond honderden andere honden staan die het niet overleven. Maar als we helemaal niets zouden doen, zou het nog erger zijn. Ik vind het idee afschuwelijk dat ik niet nog meer kan doen. De hele vakantie hoopten we bij thuiskomst de winnaar te zijn van de loterij, maar helaas is het ook dit keer niet gelukt. Volhouden allemaal, want we komen terug, keer op keer!

Knuffels aan alle honden en de mensen met wie ik weer heb mogen werken!
Suze