November 2007 trip naar Bosnië (door Tanja en Eerhard)

Korte trip naar Orasje (14/11-18/11)

Woensdag 14 november
3 uur in de nacht gaat de wekker, wel vroeg maar we zijn meteen klaar wakker.
Na snel te hebben gedoucht, gegeten en de auto te hebben ingepakt vertrekken we klokslag 4 uur richting Bosnië. De reis verloopt vlot en zonder problemen zodat we om 7 uur s’avonds het hotel van Orasje betreden. De hoteleigenaar kan gelukkig lachen als hij ons weer voor zijn neus ziet staan. De man spreekt geen woord over de grens dus binnen notime haalt hij Anke erbij. Anke, medewerkster in het hotel, spreekt vloeiend Duits en is altijd bereid voor ons te tolken. Ditmaal hebben we kamer 103, speciaal voor ons want in deze kamer doet de verwarming het! Na snel onze spullen te hebben uitgeladen vertrekken we naar de beste cevapi-tent van Orasje, hier worden we hartelijk door de eigenaresse ontvangen.
Na het eten willen we nog maar 1 ding en dat is slapen.

Donderdag 15 november
Na 10 uurtjes slapen staan we fris op, snel een ontbijtje in de Bingozaal van het hotel en weg zijn we richting het asiel. Het weer is triest, het blijft maar regenen.
Als we de weg van het asiel inslaan zien we meteen de in aanbouw zijnde loods staan, WOW dat ziet er goed uit. Ook zie ik in de verte Micko heen en weer springen op zijn hok, hij heeft het hele asiel al op de hoogte gebracht dat wij in aantocht zijn. Het is weer een geblaf van jewelste als we uitstappen, heerlijk! Svjetlana komt snel naar buiten en er volgt een hartelijke begroeting. Jusuf is eventjes weg, ramen halen voor de loods want “van Basten” kan hem daar mooi bij helpen. Jusuf krijgt met geen mogelijkheid de naam Eerhard uitgesproken en heeft maar besloten om hem “van Basten” te noemen.
Als we binnenkomen weet ik weer niet waar ik moet kijken, allemaal blijde honden om ons heen, knuffelen, knuffelen, knuffelen.

Als ik de kans krijg om met Svjetlana te praten kijkt ze ernstig, ze heeft niet zo’n leuke boodschap. Het blijkt dat de zwart-witte pup van Ala de dag ervoor is gestolen! Shit!
Ze hebben een vermoeden wie de pup heeft gestolen en zijn ook al langs zijn huis geweest maar hij ontkent in alle toonaarden, ze hebben de pup niet gezien. Ze hopen dat hij de pup toch weer terug komt brengen net zoals hij toen met Zoë, pup van Una, heeft gedaan.

Ook blijkt dat terroristenpup Bin Laden in september is verdwenen, wat er met hem is gebeurd is nooit duidelijk geworden, echt balen al dit nieuws!

Echt tijd om diep triest te gaan zitten zijn hebben we niet, zoveel hondjes die je aandacht willen, en de oh en ah’s volgen elkaar op. Zo mooi om te zien wat er van de pups/jonge honden in september is geworden. De overgebleven 2 pups van Ala zijn enorm gegroeid, en het is zo grappig om ze te zien rennen met hun dikke lichaampjes. Svjetlana laat me een nieuw klein teefje zien met haar 2 puppies, pas gevonden bij de supermarkt voor de deur. Als ik me omdraai zegt Svjetlana, kijk dat is Idemo. Oké dat honden groter worden in 2 maanden dat had ik wel verwacht maar wat ik nu zie is een Idemo die niet alleen groter is geworden maar inmiddels uitgegroeid is tot een knappe vent! Is dit het armzalige hondje dat we in september van een drukke straat in Tuzla hebben geplukt? Heerlijk om dit te zien.

Jusuf komt ook op het asiel en met hem bekijken we de loods/schuur. Hij heeft weer een mooi bouwwerk gemaakt. Er is een kleine verwarmde ruimte waar nu de tafel en stoelen in staan, daarnaast een heel grote ruimte die dienst gaat doen als opslag voor de spullen/voer uit Nederland. Per 1 december is de huur opgezegd van de door ons gehuurde loods en voor die tijd zullen alle spullen naar deze loods worden verhuisd. Voor Svjetlana en Jusuf alleen maar heerlijk dat dadelijk de spullen binnen handbereik liggen. Jusuf sleurt Eerhard meteen mee om de ramen uit zijn auto te halen want binnen twee weken moet de loods natuurlijk wel helemaal dicht zijn.
Ondertussen is het alleen maar harder gaan regenen en is het heel koud, foto’s maken moet maar even wachten dus gaan we snel aan de slag om Svjetlana en Jusuf te helpen.
Gedurende het schoonmaken van de hokken blijf ik de honden bekijken en knuffelen en geniet ervan dat zij ondanks dit slechte weer de grootste lol met elkaar hebben.

Eerhard en ik vertrekken daarna richting hotel om een heel hete douche te nemen en weer op temperatuur te komen. Vervolgens gaan we uitgebreid eten want om 6 uur worden we bij Svjetlana thuis verwacht om allerlei dingen door te spreken. Ook al is het maar 10 minuten lopen vanaf het hotel, we nemen toch de auto, goh wat is het toch koud hier.
We worden begroet door Laki, Chiel en Maggie. Snel bewonderen we achter in de tuin Giovanna en haar 6 puppies. Wat een lieve moeder en wat zijn de puppen mooi.
Binnen doen we pantoffels aan en nestelen ons dicht bij de houtkachel. De tijd vliegt die avond, Milana en Boris zijn ook gekomen om te tolken en voor we het weten is het 10 uur.
Moe gepraat vertrekken we weer richting hotel, morgenochtend klokslag 8 uur worden we weer bij hun thuis verwacht. Voordat we gaan slapen eerst nog met Wilma gebeld en alles doorgesproken. Wilma vraagt: “en hoe zijn de puppies van de meubelfabriek”? Uhh, puppies meubelfabriek? Nou die had ik dus niet gezien, morgen maar eens aan Svjetlana vragen.

Vrijdag 16 november
Als we bij Svjetlana en Jusuf aankomen blijkt dat s’nachts een leiding van de kachel te zijn gesprongen, gevolg de gehele huiskamer blank! Jusuf is snel een vriend ophalen zodat deze kan wachten totdat de monteur komt. Als deze er is gaan Jusuf en Eerhard samen naar een fabriek die hekwerken maakt, ze willen gaan kijken en praten over het nieuwe hekwerk wat rondom het nieuwe stuk land moet gaan komen en als het enigszins financieel mogelijk is om het oude stuk land. Dit hekwerk moet dan 2 meter hoog worden zodat het moeilijker is voor mensen om op het asiel te komen.

Ik vertrek samen met Svjetlana en Mickey (een pekinees) richting dierenarts. Mickey is in zijn oog gebeten en het ziet er heel eng uit.
Daar aangekomen blijkt er geen dierenarts te zijn, deze zijn momenteel heel druk bezig met het keuren van varkensvlees. Een assistent doet wat hij kan maar raad ons aan om de volgende dag terug te komen, wel zal hij deze middag naar het asiel komen om de honden voor zaterdag te enten en te chippen.

Thuis gekomen de pups van Giovanna eens goed bekeken en geknuffeld. Bij navraag bleek dat de pups van de meubelfabriek eigenlijk afgelopen maandag zouden worden gebracht maar diegene die ze zou brengen zat in Nederland en sindsdien had Svjetlana niets meer vernomen. Svjetlana belt naar de fabriek en geeft daarna de telefoon aan mij. Het blijkt de Nederlandse eigenaar te zijn, apart om ineens Nederlands te praten. Ja de pups zitten nog steeds achter de fabriek en hij raad mij aan om de persoon in Nederland te bellen, zelf vind ik dit niet zo’n goed plan, de pups zijn nu ongeveer 5 weken nog even en ze gaan rond zwerven met alle gevolgen van dien. Ik vraag dan ook hoe ver het rijden is naar hun fabriek en ik versta 15 kilometer, ohhhh dan komen we ze toch even halen! De eigenaar vindt dit geweldig en ik spreek af dat we elkaar later ontmoeten. Als ik dit in huiskamer vertel beginnen de aanwezige Bosnische mannen te stuiteren, wat blijkt het is geen 15 kilometer maar 115 kilometer, oeps foutje!
Ik kijk Eerhard aan maar hij is net zo vastbesloten als ik, we hebben toegezegd dus we gaan.
Jusuf zegt dat we gek zijn, waarom brengen ze de pups niet, waarom gaan wij 115 kilometer rijden, waarop ik antwoord: “Ja gek zijn we, zo gek dat we 1.600 kilometer naar Orasje rijden elke keer! Hahaha, toen was het stil.

Na een uitgebreide uitleg hoe we moeten rijden, brengen we eerst Svjetlana terug naar het asiel. Alsof Ala het voelt dat ik schoon wil blijven begint ze als een gek tegen me op te springen en vliegen de modderklonten om mijn oren, Nee Ala niet doen, haha maar ze gaat door, het is toch zo’n grote schat van een hond.

Het nadeel van de reis is dat er geen snelweg is dus duurt de reis ongeveer 2 uur voordat we aankomen.
Eerhard gaat meteen de achterbak afplakken en ik ga op zoek naar de Nederlandse man.
Ik word hartelijk ontvangen en krijg een rondleiding door de fabriek, daar worden echt hele mooie houten meubels gemaakt. Er werken nu 50 mensen in de fabriek, het hout is afkomstig uit Bosnië en de meubels worden daarna vervoerd naar diverse Europese landen.
Toen gingen we de puppen bekijken, buiten aangekomen zaten ze dicht tegen elkaar aangepropt tegen een deur van de fabriek, ze zochten duidelijk de warmte op.
Ach ja puppen, dan smelt je hart elke keer weer. Het bleek dat ze langs de weg waren gevonden toen ze echt nog heel klein waren, ze konden amper lopen en er was geen moeder bij. Werknemers van de fabriek hebben zich over hen ontfermd, eerst met melk en later met vast voedsel, hondenbrokken en restanten van hun maaltijd die zij in de fabriek ontvangen.
Ze hadden van hout een box getimmerd waar ze beschut konden zitten.
De pups zagen er goed uit. Eerhard heeft toen de auto naar achteren gereden en zo hebben we de pups ingeladen. Ze kropen meteen dicht tegen elkaar aan en deden geen poging er weer uit te springen. Nadat Eerhard ook nog een rondleiding door de fabriek had gekregen gingen we weer terug naar Orasje, eenmaal daar aangekomen kwam Jusuf snel naar buiten en sloot de puppen meteen in zijn hart. Ze zijn in een afgezet en beschermd hok achter in de tuin geplaatst en Svjetlana heeft ze eten gegeven, nou het stel dook er meteen op af en aten hun buikjes rond. Inmiddels was het al ver na 4 uur en om 6 uur waren we voor een etentje uitgenodigd bij hun thuis dus snel douchen maar.

S’avonds een gezellig etentje gehad met Milana en een nicht van Svjetlana, om 8 uur stortte ik compleet in en zijn we terug gegaan naar het hotel.

Zaterdag 17 november
Jemig wat gaat de tijd toch hard, vanavond vertrekken we alweer en ik heb nog bijna geen foto genomen. Buiten is het een sprookjeswereld, alles is wit van de sneeuw.
Op het asiel is het weer een vrolijke bende, als de honden worden losgelaten gaan ze meteen rennen, vliegen en spelen met elkaar! Fijn hoor, zo wordt het lastig om ze normaal op de foto te krijgen. Toch is dit ook fijn om te zien hoeveel plezier en lol ze hebben in het asiel, dit geeft mij een warm gevoel. Ik help Svjetlana tussen het foto’s nemen door en Eerhard helpt Jusuf met de resterende ramen. Ook meten ze op hoeveel hekwerk er nodig is, dit gaat altijd weer gepaard met de luide stem van Jusuf als hij wat duidelijk wil maken.

Om 13u00 vertrekken Svjetlana, Eerhard en ik richting dierenarts met Mickey en Gaja die ook een ontstoken oog heeft. Ditmaal zijn beide dierenartsen aanwezig en ze bekijken de ogen. Het oog van Gaja blijkt gelukkig mee te vallen en met medicijnen moet het weer helemaal goed komen, de diagnose van Mickey is minder, dit oog is niet meer te redden en zal moeten worden verwijderd. Dit is niets iets wat ze ter plekke kunnen doen, ze raden ons Zagreb aan. Nou stond Mickey al op de lijst van honden die volgende week mee naar Nederland zouden komen en na een telefoontje met Wilma wordt er besloten om deze operatie in Nederland te laten doen, tot die tijd blijft hij bij Svjetlana in huis. We brengen Mickey naar huis, hier zien we de meubelfabriek pups vrolijk door de tuin banjeren. Wat gaat het aanpassen toch snel op deze leeftijd, ze weten al precies dat ze achter Svjetlana moeten aanlopen, want zij is van het voer.

We brengen Gaja terug naar het asiel, daar doen wij de honden die met ons mee komen een halsband om, we lopen een laatste rondje door het asiel en knuffelen nog met alle lieverds en dan gaan we weer richting hotel.
Na een douche en een snelle maaltijd duiken we rond 4 uur ons bed in, nog even snel slapen en rond 10 uur richting asiel om de honden op te halen. Rond zeven uur zijn we echter klaar wakker, het valt niet mee om voor te slapen. Ik werp een blik naar buiten en zie tot mijn schrik dat het sneeuwt. Snel contact opgenomen met Svjetlana en gevraagd of het goed is om rond 8 uur op het asiel te zijn. Dit is geen probleem dus rond 8 uur komen wij aan op het asiel.

We laden snel de honden (Ostri, Zvjesdan, Sara (pup Ala), Mikela en Vedrana) in de achterbak. We nemen afscheid van Jusuf en Svjetlana, kijken nog 1 keer richting asiel en beginnen aan onze terugreis. Als we Kroatië in willen gebaart de douanemevrouw dat we onze achterbak moeten opendoen. Eerhard stapt uit maar binnen notime zit hij weer in de auto, wat bleek mevrouw had een blik in de achterbak geworpen en toen ze de honden zag riep ze naar Eerhard: “Go, go, go”. Dit bevel volgden wij natuurlijk meteen op!

Eenmaal in Kroatië Wilma gebeld, we hadden haar niet ingelicht dat we eerder zouden vertrekken, scheelde weer wat stress bij haar! Wilma en Willeke hebben nog snel gekeken hoe het weer in Oostenrijk en Duitsland was maar daar werd geen sneeuw verwacht, nou hopen maar dat dit zo is want in Kroatië was het bar slecht. Waar we normaal over de snelweg scheuren konden we nu hooguit 60-80 kilometer per uur rijden, we waren blij als we achter een vrachtwagen konden rijden zodat deze een schoon spoor maakte. Veel later dan normaal kwamen in Slovenië aan waar het gelukkig droog was. De verdere reis nog regen en mist gehad maar het was rustig op de weg en bij de grensposten verliep alles vlekkeloos.

Zondag 18 november
Het laatste stuk hebben we heel rustig gereden want anders waren we heel erg vroeg in Herwijnen aangekomen. We hadden gezegd rond 1 uur s’middags maar het verliep zo vlot het laatste stuk dat we om half 1 aankwamen. Gelukkig waren Peter en Willeke al aanwezig en toen we wilden uitladen kwamen ook Wilma en Kim er al aan. Hondjes snel laten plassen en toen de verwarmde garage in. We waren blij dat we er waren en het was weer gezellig.

Nu hadden deze honden zich ook wel heel vrolijk gedragen tijdens de rit, Zvjezdan nam elke keer een kijkje over het hondenrek als wij wat aten, vast en zeker uitgehongerd ;-)!
Bij elke stop zaten er 4 hondjes rechtop te kijken waar we waren, alleen Sara lag rustig.

Mikela likte de ruiten schoon als ze ons niet zo goed kon zien en als de stop te lang duurde dan besloot zij samen met haar zusje Vedrana het vakkundige aangebrachte plastic door Eerhard er vakkundig vanaf te slopen ;-)! Bij aankomst waren de oh en ah’s bij het zien van Sara luid en duidelijk te horen, wat is ze toch een vrolijke jonge hond. Na de soep en de broodjes en Sara, Mikela en Vedrana te hebben uitgezwaaid gingen Eerhard en ik samen met Zvjezdan en Ostri richting huis. Na verkenning van de tuin vielen bij ons allemaal de ogen dicht en hebben we even 2 uur geslapen. S’avonds hebben de honden zich prima vermaakt en gegeten.

Maandag 19 november
De honden hebben we niet gehoord vannacht, ze waren vrolijk toen wij opstonden.
In het begin van de middag kwamen Wilma, Suze en Fred langs. Suze en Fred hebben Ostri meegenomen en naar zijn oppasmoeder Ellen gebracht. Ach Ostri, hij heeft de afgelopen maanden zoveel meegemaakt, eerst weggeplukt uit Tuzla, nu weer uit Orasje, het is even wennen voor hem maar deze schat komt er wel. Nu eerst maar even lekker bijkomen bij Ellen en dan opzoek naar zijn gouden mandje.

De dagen zijn omgevlogen, het liefst waren we langer gebleven maar het was goed om daar weer even te zijn. Te zien hoe de bouwactiviteiten vorderen, te zien hoe goed de honden verzorgd worden, te zien waar wij dit allemaal voor doen.
Marco, Veerle, Lilian, Suze en Fred hopelijk hebben jullie beter weer als jullie er heen gaan, een goede reis en kom weer veilig terug!

Veel liefs Eerhard en Tanja

Schuur

Winterlandschap

2 pups bij de fabriek

Schuur

Schuur

Pups Giovanna

Idemo