Verslag Trip Orasje november/december 2007 door

Tja, de vijfde keer naar Bosnië dit jaar, de vierde keer naar Orasje.
Tuzla lijkt alweer zo lang geleden, maar het is er nog steeds, bij alles wat ik in Bosnië doe, in mijn gedachten en in mijn hart.

Bijvoorbeeld bij het schoonmaken.
Svjetlana maakt iedere dag in haar eentje alle verblijven schoon. Dat zijn er ongeveer 25-30.
Eerst de poep er uit halen, dan water erover, schrobben met een borstel, dekens uitkloppen, water erover, alle rotzooi er uit, bezem erdoor en vers water in de drinkbak. Dekens eventueel vernieuwen of hooi in de hokken.
Poep scheppen wat er verder nog buiten de verblijven ligt op het landje er om heen.
Etensbakken schoonboenen.
Materiaal schoonmaken, kruiwagen schoonboenen, betonnen looppaden beetje fatsoenlijk maken, en nog veel meer dingen die met water en borstels te maken hebben.
Ik moet dan ook denken aan Tuzla, waar dat eigenlijk minimaal gebeurde en zelfs de jongens op het einde van de dag zeiden dat ze klaar waren en niets te doen hadden, terwijl er veldjes waren waar er meer poep als zand lag. Dat zou in Orasje nooit gebeuren, want het geluk en het welzijn van de honden staat voorop.

Bijvoorbeeld bij het voeren.
Iedere dag is er een vaste volgorde.
Ze maakt zelf grote pannen voer, een mengsel van brood, vlees, groenten en kokend water. Grote emmers worden naar het asiel gebracht. Voordat ze naar het asiel gaat doet ze een rondje in het dorp, hier worden de honden voorzien van het nodige voer.
Thuis worden eventuele moeders met pups nog even verwend en dan is het weer op naar het asiel om daar aan de slag te gaan.
Eerst krijgen de puppies op het asiel extra lekker en voedzaam eten. En eventueel ook de bijbehorende moeders. Met een hoop bombarie storten de pups zich op de lekkernijen. Erg leuk om te zien, wat een fanatieke pups zitten er toch soms tussen.
Vervolgens laat ze de honden volgens een vast stramien naar buiten. Eerst de wat jongere honden en de honden die daar zonder probleem bij kunnen.
Na het schoonmaken van die hokken, worden de honden weer met wat lekkers in hun verblijf gedaan. Daarna gaat de volgende groep, en zo zijn er iets van 5-6 groepen die rondhollen los van elkaar. Alle honden krijgen dan dus wat lekkers, bijvoorbeeld een broodje, koekje of een lekker stukje vlees, afhankelijk van wat er voorradig is.
Na het schoonmaken en opruimen krijgen ze allemaal een echte maaltijd. Een mix tussen brokken uit Nederland en de door Svjetlana eigen gemaakte brood/vlees pap.
De meeste honden vinden het heerlijk, sommige likken de pap van de brokken en laten de brokken over aan de maatjes in hun verblijf. Er zijn er ook tussen die helemaal niet zoveel eten, maar dat is niet zo gek, want ze krijgen hartstikke veel, en de meeste honden zien er goed uit, of zijn aan de zware kant. Er zijn geen honden die onder gewicht zitten! Als die er wel zijn dat worden ze extra verwend met vers vlees en meer voer om ze aan te laten sterken.
Ook twee honden tegenover het asiel, bij de weg, onder een paar sloopauto's, worden gevoerd. Die krijgen extra speciaal voer en zijn dolblij als Svjetlana komt, maar nog wel schuw. Ik denk dat deze twee uiteindelijk ook wel in het asiel zullen verblijven.
In Tuzla waren er best wat honden die wat magerder waren, er was te weinig tijd om aandacht te geven aan de echt magere honden. Wat wel weer een voordeel was, was dat een aantal honden altijd los liepen. Maar dat waren maar drie veldjes. De rest had het minder getroffen en zat aan een lijn of in kennels, maar ze hadden tenminste verzorging, omdat wij hun hielpen.
Maar hapjes tussendoor krijgen ze nu al helemaal niet meer, en er is vast ook niemand die zo voor ze kookt. Als ik dan Bulka zie wordt ik een beetje misselijk en komt er een knoop in mijn maag, een aantal geluksvogels zit in Nederland, Bulka gelukkig in Orasje, maar al die anderen die mijn hart gestolen hadden in Tuzla…… Ik knuffel Bulka extra en zeg tegen haar dat ik blij ben dat ze hier is.

Bijvoorbeeld bij de passie van Yusuf en Svjetlana
Ik moet denken aan Tuzla, omdat er op onze malle Virginia na, in mijn ogen, niemand echt zo gepassioneerd was als Y en S zijn in Orasje. Maar de gezondheid en leeftijd van allebei baart me zorgen. Yusuf kwakkelt heel erg met zijn gezondheid, met Svjetlana gaat het nog goed, maar je ziet aan haar dat het heel veel energie kost, energie die ze er heel graag in stopt omdat haar liefde voor honden enorm is.
Ik heb de 4,5 dag dat ik er was geholpen met alles wat er moest gebeuren, na de eerste dag stond ik al krom van de spierpijn, na de tweede dag was mijn respect voor Svjetlana groter dan ooit tevoren, net als de pijn in mijn relatief jonge rug!
Wat werken deze mensen hard en wat een liefde zie je in hun ogen voor de honden, vooral de smeltende blik van Yusuf bij de kleine pups is heerlijk om te zien.
Met hart en ziel steken ze al hun tijd, energie en geld in de honden. Ik vind het maar wat knap.

Bijvoorbeeld bij de bordjes voor adoptie op afstand
Er zijn inmiddels al een behoorlijk aantal honden die voor adoptie op afstand beschikbaar zijn. Ik heb er zelf ook een paar en knuffel mijn adoptie hondjes, als zij dat tenminste ook willen.
Micko wil het in ieder geval maar al te graag, en daar maak ik dan ook gretig gebruik van.
De laatste dag op het asiel werd het me allemaal een beetje teveel, weer naar huis, wat nu even geen thuis is door het overlijden van onze lieve kater Simba. Ook is het asiel inmiddels een plek waar ik het liefst zou blijven om Svjetlana nog meer te helpen. Het is hier zo vertrouwd, en de hele dag honden om je heen is toch wel heerlijk.
Maar thuis is het werk, en het werk stelt me dan weer in staat om extra veel voor de honden te doen. Daar moet ik me ook bewust van zijn. Maar toch kan ik de tranen niet onderdrukken en de vacht van Micko is een prima zakdoek. Liefdevol steekt hij zijn pootje naar me uit en legt hij zijn kopje in mijn nek. Dit doet hij overigens altijd, dus mijn tranen waren hiervoor geen aanleiding.
Maar knuffelend met een lokale adoptie op afstand hond, doet mij ook denken aan Dex, de steun aan Dex kan ik niet stopzetten. Ik blijf hem steunen, ook al doen we nu niets actief voor hem. Ik weet ook niet of hij er nog is, in september in ieder geval nog wel. Maar als ik mijn steun aan Dex stopzet, geef ik me daarbij over aan het feit dat Tuzla over is. En dat kan ik nog niet accepteren.

Bijvoorbeeld bij de hondjes die we mee terug nemen naar Nederland
Het is toch elke keer lastig, er lopen zoveel leuke honden rond, ga daar maar eens uit kiezen, pfff.
Dit keer waren de meeste al voorbestemd, dat was dus makkelijk, hoefde ik er niet over na te denken. Ala, Mima, Dzeki, Gaga en Cuna mochten met ons mee.
Na wat gedoe bij het inladen, Ala die vond dat ze beter op de bestuurdersstoel kon plaatsnemen en een Cuna die vond dat ze een stuiterbal na moest doen op mijn schoot zijn we zonder problemen langs alle grenzen gekomen. Ondanks de zweetdruppels op mijn voorhoofd en het witte bekkie van Fred, mochten we gewoon overal doorrijden.
Er zijn ook veel honden meegekomen uit Tuzla de afgelopen jaren, maar er zitten er daar ook nog zoveel die zo leuk zijn. En hoe stom het ook klinkt, ik zou ze nog liever daar weghalen dan uit Orasje. Want het asiel in Orasje is een hondenhemel, tuurlijk is Nederland een betere plek voor de honden, omdat ze hier veiliger en stabieler leven. Maar de honden in het asiel hebben het goed, mede door onze hulp.

Zo, en tot zover dat weemoedige gedoe van me. Ik ben weer in Nederland en ga weer snel aan de slag voor de hondjes!En in 2008 ga ik weer, samen met Fred, en met veel plezier, zo vaak als mogelijk naar Bosnië om daar ons steentje bij te dragen, in ieder geval in Orasje, en misschien ook wel op andere plekken, wie weet wat het nieuwe jaar ons allemaal brengt.

Suze

Suze