Trip Zagreb maart 2008 door Conny

Ik ben maar 4 dagen weggeweest maar het voelt heel anders, ben zelden zo moe geweest
Onze trip begon goed, 4 uur op (jippie). Peter bracht ons naar de trein in Nijmegen, had zelfs de kaartjes voor ons gekocht,dank.
Toen in de trein en daarna met het vliegtuigje, waarin je heeele dure thee en koffie kon kopen, naar Zagreb.
De reis ging heel snel aangezien we de hele weg hebben zitten kletsen, heerlijk. Wij waren blij verrast met een stralend blauwe lucht
en bijbehorend zonnetje. Zie! gewoon een lang weekend vakantie niets mis mee wat een goed idee om mijn diensten op't werk te ruilen en met Wilma mee te gaan ...

Jelena haalde ons op en even later worden we begroet door 20 honden. Jullie weten allemaal hoe dat gaat.....ik probeerde ze nog te vertellen 'ik houd helemaal
niet van honden" ze blaffen heel hard,ze stinken, ze likken je gezicht, ze verharen, ze springen je omver terwijl ze eerst in de poep hebben gestaan, en hier was ook nog een klein opdondertje die in je broek ging hangen en als ze mazzel had zat er een stuk vel van
jou bij. En tot overmaat van ramp een pitbull die alsmaar een stuk hout op je tenen gooide en of ik die dan maar zo snel mogelijk weg wilde gooien en dan kwam hij hem weer zo snel mogelijk terug brengen en dat kan best een paar honderd keer per dag.. en nacht liefst
ook nog, kortom...

Ach nou ja wat een schatjes, allemaal anders en allemaal schattig en he wat een leuke katten...op het aanrecht, in mandjes, in dozen, op het bed, op de bank op de computer, op het brood, een stuk of 16?

Na uitgebreide kennismaking met Agneza, alle hondjes en het ene na het andere schrijnende verhaal is het in no time al weer donker en gaan we nog even de stad in en wat drinken. Heel gezellig met die 2 meiden op stap, gelukkig hebben we heel wat af gelachen.

Thuis alle hondjes, die in 4 verschillende groepen zitten als ze weg zijn, weer losgelaten en de buren blij gemaakt, wat een heksenketel.

Tijd om te gaan slapen, de meiden hadden erg hun best gedaan de boel schoon te maken, zelfs een nieuwe vloer gelegd in de slaapkamer, stonden hun bed aan ons af en we legden ons samen met 8? hondjes en net zoveel katten ten ruste...dachten we.
Hondjes op en onder de dekens nog een paar katten er bij en tot onze grote vreugde stond er een bak met muizen die overdag heerlijk hadden geslapen en monter aan de slag gingen wat weer tot gevolg had dat een stuk of 5 katten ze probeerden te vangen. En om ook wat bij te dragen aan de gezelligheid ging in een andere hoek van de kamer het konijn achter de cavia aan die luid piepend rondjes rende.

De enige dieren die stil waren waren de beestjes die in de kast wonen? die hielden winterslaap gelukkig, Aan de hand van de beschrijving zou ik zeggen het zijn kruisingen tussen een fret en een salamander we zullen zien als ze weer wakker zijn. We besluiten dat we moeten doen wat in onze macht ligt om het leven van de meiden enigszins te verlichten, die leven hier dagelijks mee, maar meer als vijf hondjes kunnen we niet meenemen.

Als we enigszins geradbraakt aan de thee zitten, ontbijten doen ze niet aan, besluiten we naar het asiel te gaan en naar het stuk land te gaan kijken wat ze hebben gekocht en waar de meiden een huis gaan bouwen.

Vreselijk, ik had dat nog nooit gezien. 200 honden die elkaar allemaal kunnen zien, grote chaos, naar aandacht hunkerende honden en overal troep en poep en dan is deze nog redelijk begrijp ik van de kenners. Als ik met tranen in de ogen er maar weer uitloop ontsnapt er een zwart hondje met witte pootjes die helemaal blij als een dolle de vrijheid tegemoet rent en even zo blij ook weer komt als we hem roepen. Als ik hier weer kom neem ik hem mee beloof ik hem in stilte.

Zou willen dat mensen eens wat beter voor elkaar en de dieren gingen zorgen denk ik somber.
We bekijken het land van de meiden,dat is prachtig. Als alle plannen lukken gaan de meiden en hun dieren er flink op vooruit.

Eigenlijk zouden we nog naar een oudere dame gaan, door Agneza en Jelena 'crazy lady' genoemd, die 30 honden heeft maar niet de tijd en het geld om goed voor ze te zorgen. 1 ervan is verlamd van achteren en heeft een rolstoel maar wegens tijdgebrek ligt hij maar te
liggen en heeft daardoor een diepe wond. Ik had toegezegd deze hond te gaan verzorgen, ben
tenslotte verpleegkundige, maar de crazy lady was zwaar beledigd en heeft de eigenaar gebeld en die heeft gauw de hond opgehaald uit angst dat wij slechte mensen hem zouden stelen, nou ja zeg.

Dat machteloze gevoel dat er maar met die beesten gesold kan worden en zogenaamde dierenvrienden denken dat ze goed zijn voor zo’n beest, WOEDEND word je er
van......

Tegen de avond arriveren Elvira en Hari uit Bosnie, zoals Wilma al had voorspeld gaat Elvira huilen als ze de door haar geredde pups en mama ziet die inmiddels flink zijn gegroeid. Elvira en Hari komen ons halen om mee te gaan naar Bihac.

We laden in en rijden naar een voor mij nieuw land. Na een hapje eten en na de zoveelste onderhandelingen over geld , we mogen nooit wat betalen en Wilma vindt dat niks, liggen we total loss en brandschoon tussen spierwitte lakens, reuze saai zo zonder beesten. Gelukkig was het niet geheel snurkloos maar daar zal ik verder niet over uitweiden :-)

Heerlijk uitslapen, het zonnetje schijnt alweer en we spreken af, vandaag geen zielige beesten.
Elvira en Hari halen ons op (hebben stiekem tegen de afspraak in het hotel betaald , nare mensen) en we gaan naar een terrasje. We praten wat over de oorlog (de gebouwen zitten vol kogelgaten) en hoe erg en oneerlijk ze het vinden dat ze niet zomaar kunnen reizen.Wederom ben ik blij dat ik Nederlander ben.

We gaan naar hun huis in aanbouw kijken en de hondjes, 2 eigen (ook al weer te dik) en een pupje die nog weg moet. Het arme beest valt steeds op z'n snufferd en achter heeft ie o beentjes waar hij steeds doorheen zakt, er klopt niet veel van. We drukken haar op het hart deze vooral niet te dik te laten worden. Ze schrikt er van, ze had 't niet gezien.

's Middags hebben we een meeting. Elvira heeft wekelijks meetings met mensen die wat aan het hondenleed willen doen. Er komen wel 15 vooral jonge mensen die al veel honden opvangen die ze overal vinden. Wilma schrikt even als iedereen haar verwachtingsvol aan gaat zitten kijken en geen vragen stellen, maar ze herstelt zich snel en houdt een goed verhaal over de stichting en een vurig verhaal over castreren en steriliseren en de tijd vliegt om. Ze krijgt zeer positieve reacties . Ze nodigt ze uit in Orasje in April en wie weet komt er echt wel wat van de grond we zullen zien.

Elvira en Hari brengen ons op zondagavond terug naar Kroatie en we gaan daar nog met z'n
zessen eten, heeel gezellig. We halen daarna de huurauto op. De arme man moest eens weten dat we er vijf hondjes in gaan vervoeren. 'S avonds weer slapen bij de meiden, dit keer in de kamer met iets minder beesten maar nog steeds indrukwekkend, en om vijf uur op.... wat is dit voor vakantie!!!

We wilde de hondjes net gaan inladen en ja hoor, het hek zat niet goed dicht en daar gaan een stuk of tien hondjes in één streep het bos in de vrijheid tegemoet, ik zal maar niet vertellen wat Wilma riep....
Jelena loopt het bos in en klapt en roept en tien minuten later is het hele spul weer terug. Mooi hé, had ik niet verwacht.
We laden de hondjes in en blazen in één stuk terug naar Nederland, helaas werd ons Wilma ziek maar Jelena reed ook prima en de hondjes deden het perfect.

Liefs Conny