Trip Orasje 03-02-08 / 26-02-08 door Linda

Op 3 februari 2008 was het eindelijk zover. Die dag ging ik voor 3,5 week naar Bosnie toe om daar te helpen in een hondenasiel. Voor mij was alles heel spannend en nieuw. Geen idee had ik wat ik ervan kon verwachten.

Eigenlijk moet ik eerst helemaal bij het begin beginnen en vertellen hoe ik zo in Bosnie terecht ben gekomen en met Wilma en Stichting Dierenopvang Bosnie in contact kwam. Want alles en iedereen was helemaal nieuw voor mij.

Aangezien ik een grote hondenvriend ben en mij het leed van alle zwerfhonden erg aantrek wilde ik graag iets doen daartegen. Op dat moment had ik nog nooit van de stichting gehoord en was ik ook nog nooit echt in aanraking geweest met iets soort gelijks. Langzaam aan begon er zich een plannetje te ontwikkelen dat ik graag voor een wat langere tijd in een hondenasiel zou willen helpen. Nou zou je gewoon naar een Nederlands asiel kunnen lopen en je aanmelden als vrijwilliger, maar dat was natuurlijk weer niet spannend genoeg voor mij, want ik wilde naar het buitenland!! Frankrijk, Spanje, Griekenland, werkelijk keuze genoeg om een asiel te kiezen maar ook dat was niet wat ik wilde. Ik wilde net even iets extra’s. Net even iets meer van de gebaande wegen af. Langzaam aan begon mijn naaste familie en vrienden zich steeds meer zorgen te maken over “het gekke idee wat Linda nu weer had”, want ik had namelijk al steeds vaker de landen Bosnie, Roemenie, Servie enz. genoemd.

Op dat moment kom ik te weten van Stichting Dierenopvang Bosnie en schrijf ik een mailtje naar een van de vrijwilligers van de stichting die de aanmeldingen van nieuwe vrijwilligers behandeld. Een hele poos hoor ik hier niks van en stiekem vind ik het toch allemaal heel erg eng dus laat ik het idee even varen en onderneem ik verder geen actie. Maar na een aantal weken zet ik toch door omdat het me maar niet los wil laten. Ik besluit naar het telefoon nummer te bellen wat op de website vermeld staat en krijg hierdoor gelijk Wilma aan de telefoon, die ik met mijn hele verhaal en idee overdonder. We maken een afspraak voor een persoonlijk gesprek. In dit gesprek spreken we alles door, wat mijn ideeën zijn en wat Wilma zich ervan voorstelt als we hiermee door zouden gaan. We spreken af dat ik ga proberen om vrij te krijgen van mijn werk voor 4 weken en met deze belofte sluiten we het gesprek af. Op dit moment geloven we denk ik allebei nog niet echt dat dit iets is wat werkelijk gaat gebeuren omdat het allemaal nog erg onzeker is. Maar nadat mijn werk mij 4 weken vrij geeft in februari en ik in rap tempo daarop mijn vliegticket boek, moeten we er allebei aan geloven dat het echt gaat gebeuren.

Wilma heeft geregeld dat ik bij Svjetlana en Jusuf mag logeren en zij zorgen er ook voor dat ik 3 februari keurig op tijd opgehaald word van de luchthaven op Belgrado. Nadat ik door een vriend van een vriend van een vriend, van de luchthaven ben opgehaald krijg ik die zondag eerst nog een “sight seeing tour” door Belgrado. Rond een uurtje of 10 kom ik die dag uiteindelijk aan in Orasje waar Svjetlana en Boris ( vriend van Svjetlana en Jusuf die ook mijn lift naar Orasje had geregeld ) mij bij het tankstation ophalen. Een zeer warm welkom was het absoluut en Svjetlana en Jusuf deden erg hun best om te zorgen dat ik mij thuis zou voelen. Moe maar voldaan viel ik die dag in slaap op mijn eigen kamertje die ik had gekregen, uitkijkend naar de volgende dag want dan zou ik voor het eerst mee gaan naar het asiel.

Die eerste dag op het asiel was echt onvoorstelbaar. Nog nooit had ik zoiets gezien en ik had dan ook geen idee wat me te wachten stond. Direct toen we aankwamen was het een geblaf van jewelste. Nog nooit had ik zoveel honden bij elkaar gezien en al helemaal niet gedacht dat een hond in een asiel zo blij, vrolijk, mooi en lief kan zijn. Natuurlijk had ik al van Wilma gehoord dat alle hondjes die in Orasje zitten het ontzettend goed hebben en dat Svjetlana zich met hart en ziel voor alle hondjes inzet, maar toch was ik overdonderd door het hele reilen en zeilen in en rond het asiel. Als aller eerste kreeg ik een grote pot met koekjes in mijn handen gedrukt en gingen Svjetlana en ik alle hokken af zodat ik op die manier officieel aan de honden kon worden voorgesteld. ( lees: ik kocht hun liefde voor mij met een koekje )

Via een heel schema gaat Svjetlana te werk en per groep worden de honden losgelaten zodat wij de hokken schoon kunnen maken. Want dat is uiteindelijk waar het om draait: schoonmaken. En nadat je klaar bent met de hokken van de ene groep heb je vervolgens nog zat tijd om lekker met hondjes te knuffelen want als alles in een keer door zou gaan zijn de honden veel te kort buiten. Driftig ging ik aan de slag met schoonmaken, knuffelen en honden namen leren want ik wilde perse dat ik alle namen zou kennen voordat ik weer weg zou gaan. Of in ieder geval het merendeel. De eerste dag vloog dan ook voorbij en voor ik het wist waren we alweer op weg naar huis.

Op de tweede dag dat ik aan het werk was in het asiel kwam het eerste nieuwe hondje. Een man had dit jonge hondje ( misschien 3 / 4 maanden oud ) bij zijn tuin gevonden en waarschijnlijk was ze aangereden. Ze had een grote haal op haar neus zitten en een wond bij haar heup. Svjetlana gaf aan mij de eer om haar een naam te geven en uiteindelijk is het Yara geworden. Al vrij snel zag ik dat Yara geen gemakkelijke start had gemaakt. Ze was ontzettend stijf, ( een houten plank was er niets bij ) liep zo min mogelijk, speelde niet met andere pups, blafte de hele boel bij elkaar als je haar alleen liet en at slecht. Na twee dagen gebruikte ze een van haar achterpoten helemaal niet meer en dus ging ze mee naar huis om daar eerst wat aan te sterken. Na het weekend ging ze heel langzaam aan haar achter pootje weer gebruiken en tot op de dag dat ik weer naar huis ging heeft ze bij ons in huis gezeten. Alle honden van het asiel zijn lief en leuk, maar Yara was zo’n zielig hoopje ellende toen ze in het asiel kwam dat zij toch wel een speciaal plekje heeft verovert. Met veel blijdschap heb ik nog gezien dat ze eindelijk wat meer “puppy gedrag”ging vertonen. Langzaam ging ze met de andere honden van Svjetlana en Jusuf spelen, reageerde ze op speeltjes, kwam vrolijk aanrennen zodra wij thuis kwamen en ging ze aan de bank liggen knagen. Normaal gesproken wordt je daar natuurlijk niet vrolijk van maar bij Yara wel.

Ondertussen heb ik een meisje ( Ana ) leren kennen van mijn leeftijd die ook goed Engels spreekt en zo kan ik af en toe nog is een kopje koffie gaan drinken en gezellig wat kletsen. Svjetlana, Jusuf en ik hebben een soort van eigen taaltje gemaakt om een beetje te kunnen communiceren maar een normaal gesprek voeren is heel moeilijk. Erg jammer is dit anders had ik in het asiel ook meer voor Svjetlana kunnen betekenen.

In het asiel ben ik nog steeds druk bezig met alle namen te leren en kijk ik ook goed naar hoe alle honden zich gedragen. Zijn ze dominant, onderdanig, druk, rustig, enthousiast of verlegen. Ook breng ik veel tijd door met alle hondjes knuffelen, borstelen en gewoon lekker naar ze kijken. Soms kom je dan ineens wel is iets tegen zoals Myrna. Myrna had op een dag een hap uit haar oor. Je zag zo de hapjes en hoekjes van een gebit erin staan. In Nederland zouden wij gelijk met zijn alle naar een dierenarts rennen, het liefst nog met toeters en bellen. Maar in het asiel spuiten we er gewoon een wondermiddeltje op, goed tegen alle soorten wonden en schaafplekken en that’s it. Erg grappig om hier zo de verschillen op te merken. Myrna in dit geval is er net zo goed mee geholpen en na een paar dagen was het ook genezen maar in Nederland is het ondenkbaar om met zoiets niet naar de dierenarts te gaan.

Zaterdag 9 februari komt Elvira vanuit Bihac om 3 puppy’s te brengen die zij gevonden heeft. Erg leuk om kennis met haar te maken en ik vind het dan ook erg gezellig om met haar te kletsen over het asiel en zo kan zij ook gelijk het een en ander vertalen voor mij tegen Svjetlana. De 3 nieuwe puppy’s hebben gelukkig al een naam dus daar hoeven wij onze hoofd niet meer over te breken.
De week daarop komt er weer een man bij het asiel en die brengt de ( voor mij ) 5de, 6de en 7de nieuwe hond bij ons. Het zijn 3 puppy’s met waarschijnlijk een husky als moeder. 1 van de honden valt nogal op want die heeft 1 bruin oog en 1 blauw oog. Erg apart. Ook in Orasje zelf heeft Svjetlana al weer een aantal zwerfhonden gespot maar deze moeten nog heel even wachten tot dat Marco en Veerle zijn geweest om hondjes op te halen want er is op dit moment gewoon echt geen plek in het asiel voor meer honden. De honden zitten met minimaal 2 in 1 hok en soms ook met z’n 3en.
Ondertussen heb ik al een aardig beeld van iedere hond en weet ik het merendeel van de namen. Erg leuk vind ik het als een angstig bekend staande hond zich over zijn/haar angst heen zet en uiteindelijk toch het vertrouwen in mij heeft om wat dichter bij te komen. Zo kon ik bijvoorbeeld na ongeveer 2 weken met gemak Jerry borstelen terwijl deze hond toch wel bekend staat als grote angsthaas. Ook is nu ongeveer al wel duidelijk welke honden er mee naar Nederland gaan met Marco en Veerle en dit is tot groot verdriet van Svetlana want haar lievelingshondje Linda gaat mee. Svjetlana weet dat het leven van Linda in Nederland veel beter zal zijn en ze gunt de oudste hond van het asiel ook al het geluk. Dat neemt niet weg dat ze heel veel verdriet heeft met het feit dat Linda weg gaat uit het asiel.

Op 20 februari was het eindelijk zover: Marco en Veerle waren gearriveerd. Ondanks dat ik het enorm naar me zin heb in het asiel en Svjetlana en Jusuf super lief zijn is het af en toe toch wel een beetje eenzaam om zo weinig te kunnen praten ( en zeker voor mij want ik hou nogal van kletsen ) dus nu kon ik gelukkig weer kletsen en dat hebben Marco en Veerle ook wel gemerkt denk ik, ha ha. Het besef nu Marco en Veerle er zijn dat mijn avontuur ook bijna ten einde is begint zich langzaam aan me op te dringen, maar gelukkig hebben we eerst nog een paar heel gezellige dagen met elkaar. Op zaterdag avond zit alles er helaas alweer op en nemen we afscheid van Marco en Veerle die aan de lange reis terug naar huis gaan beginnen de auto volgeladen met 6 hondjes die aan een heel nieuw leven gaan beginnen in Nederland.

Ook voor mij zit het er nu bijna echt op nog twee dagen hard werken in het asiel en nog meer knuffelen, borstelen en kijken dan anders maar ook ik moet maandag 25 februari echt voor het laatst met veel verdriet afscheid nemen van al deze lieve, geweldige, mooie en leuke honden in het asiel. Dinsdag 26 februari word ik om 10 uur opgehaald door een vriend van een vriend van een vriend (de geschiedenis herhaalt zich weer) en moet ik nogmaals afscheid nemen, niet alleen van Svjetlana en Jusuf, maar ook van het hondje dat mijn hart heeft gestolen Yara. Op dat moment staat het voor mij allang vast dat het geen afscheid voor altijd is want na de eerste dag in het asiel wist ik al dat ik verslaafd was en dat ik er nu geen afstand meer van kan doen, dus dat ik hoe dan ook hier wel weer terug kom.

De reis verloopt goed en om 7 uur ’s avonds land ik op schiphol waar het welkomst comité al klaar staat. Vol met dubbele gevoelens rij ik naar huis. Aan de ene kant heel blij om weer lekker thuis te zijn en aan de andere kant nu al met het gemis van het asiel en alle hondjes.

Als ik terug kijk op deze 3 weken ben ik super blij dat ik mijn gekke plannetje van vorig jaar heb doorgezet en dat ik de kans heb gehad om mensen te helpen die het zo hard verdienen om geholpen te worden. Mensen waar ik grote bewondering voor heb en die zich met hart en ziel voor de honden inzetten. Ook heb ik enorm genoten van al de honden om mij heen. De liefde van een hond is onvoorwaardelijk en daarom verdienen al deze geweldige viervoeters het aller aller beste!