Kort bezoek Bosnië 25 t/m 27 maart
Door Wilma de Joode

Zondag 25 maart 07
Ik zag er tegen op om mee te gaan. Maar voor ‘ de zaak’ was het goed als ik mee zou gaan, dus spullen inpakken en in de auto bij Tanja en Eerhard onderweg naar Tuzla. De reis is goed verlopen. Wat sneeuw gezien onderweg maar niets schokkends. Bij de grens van Kroatië was er wat oponthoud omdat de mensen daar aan het dineren waren en er vele mensen waren die dingen ‘in te klaren’ hadden. Om half 12 s avonds waren we in het Bristol Hotel. We hebben nog een bakkie thee gedronken en zijn naar bed gegaan. Ik zag er tegen op om te gaan slapen dus ik heb tot een uur of half 4 tv gekeken. Rond een uur of 3 Peter nog wakker gebeld omdat ik even wat kletsen wilden.

Om half 10 ging de wekker en om 10 uur zat ik aan een kopje thee in de ontbijtzaal. We hadden nog niets op de agenda staan en we wisten nog niet precies wat er zou gaan gebeuren. Ik smste Maja of ze me al wat nieuws kon vertellen over een eventuele afspraak met Faruk en of gemeente, en ik smste naar Faruk dat we in Tuzla waren en wanneer we hem konden spreken. Tot dat we niets wisten zouden we alles gaan voorbereiden voor als we naar de gemeente konden.

Bij Mercator zijn we, in een restaurant, aan een tafel gaan zitten om alles goed door te praten en te bekijken wat we allemaal in de map zouden doen voor de gemeente. Er waren heel wat dingen te printen en te kopiëren dus alles werd afgegeven bij de copieshop. Toen we onze dingen aan het uitzoeken en sorteren waren kreeg ik bericht van Maja. Om 11 uur morgenvroeg hadden we een afspraak bij de gemeente en zullen we de burgemeester te spreken krijgen en aan het eind van de middag zouden we Faruk kunnen spreken. Toen stonden er dus ineens hele belangrijke afspraken in de agenda !! We waren ineens vol goede moed en het gaf een ‘boost’. Zou het dan toch echt gaan gebeuren dat we de burgemeester te spreken krijgen ???

Om half 4 hadden we een afspraak bij Faruk. Hij kwam op ons alle drie goed over en het ‘voelde’ oké. Wat we voor de gemeente voorbereid hadden zag er volgens hem heel goed uit. Eerhard had een geweldige powerpoint presentatie gemaakt.

’s Avonds zijn we gaan eten en konden we het niet anders hebben over de afspraak die we de volgende dag hadden bij de gemeente.

Maandag 26 maart, bezoek gemeentehuis Tuzla
We waren allemaal wat zenuwachtig. Hadden ons nette pak aangedaan en waren klaar voor ons gesprek. Bij het gemeentehuis was Faruk al aanwezig en we werden in een groot kantoor gezet. Wie we nu precies te spreken zouden krijgen wisten we niet helemaal. In Bosnië gebeuren namelijk vaak andere dingen dan er gepland worden is onze ervaring. Toen kwam de burgemeester binnen die ons heel vriendelijk een hand gaf, zich voorstelde, en begon te praten. Jammer genoeg kon hij niet bij de afspraak zijn, terwijl hij tegen Faruk had gezegd van wel, maar hij had toch een afspraak staan en wist dat niet toen hij Faruk aan de telefoon gehad. Hij vertelde ons dat ‘de’ man zou komen die over nieuw land ging en die het belangrijkste voor ons was om mee te praten. De burgemeester vertrok en even later kwam er een andere man binnen, Slavko Stjepic. Hij is het hoofd van “urbanistic development” en hij bepaalt mede waar het nieuwe asiel zal gaan komen.

We hebben ruim een uur zitten praten en waren heel positief gestemd toen we het gemeentehuis verlieten. Het is ons duidelijk gemaakt dat de gemeente nooit met Mevr. Sabic samen heeft willen werken omdat ze het gevoel hadden dat het niet klopte wat ze deed. Dat Mevr. Sabic het voornamelijk voor zichzelf doet onder het mom dat het voor de dieren is. Ze vroeg aan alles en iedereen geld om haar te helpen maar ze wilde geen verantwoording afleggen over wat ze met het geld deed. Dhr. Stjepic was heel open en duidelijk naar ons toe over Mevr. Sabic en ik was daar heel blij mee, moet ik eerlijk bekennen. Dit was voor mij het teken dat ze echt geen voet aan de grond zal krijgen bij de gemeente. Ik ben steeds bang geweest dat ze toch weer een weg zou vinden om bij de gemeente binnen te komen, iedereen voor de gek te houden (net als ik me al die jaren voor de gek heb laten houden) en steun geregeld zou krijgen. Deze dame heeft al zoveel stuk gemaakt dat ik heel blij was met de duidelijke mening van Dhr. Stjepic omdat ik nu wist dat ze zo goed als klaar is.

Er is met Dhr. Stjepic afgesproken dat hij gaat kijken naar land. We hebben onze wensen over een stuk land op papier gezet. Hoeveel land we nodig hebben, wat er wel en niet aanwezig moet zijn enz. SDB Tuzla, onze ‘zuster’ stichting in Bosnië, houdt contact met Dhr. Stjepic en gaat mee bekijken welk land eventueel geschikt zal zijn voor een nieuw asiel. Dhr. Stjepic weet dat we eind april weer in Bosnië zijn en afgesproken is dat we dan weer samen komen, en hopelijk dus gezamenlijk naar land kunnen gaan kijken.

Zoals gezegd verlieten we het gemeentehuis met een positief gevoel en ik voelde eindelijk weer wat rust in mijn lijf. Rust die al jaren zoek was door alle verwikkelingen en stress omtrent het asiel. We hebben even na zitten praten met een bak koffie en thee.

Naar de politie en naar het asiel
Maja (onze tolk en voorzitter SDB Tuzla) en ik gingen, na ons bezoek aan de gemeente, naar de politie. Om als Nederlander meer te kunnen doen, rechten te hebben, in Bosnië is het noodzakelijk dat je in het land geregistreerd wordt als ‘inwoner’. Als je langer dan een jaar in Bosnië ‘woont’ kun je namelijk o.a. een bank rekening openen en een plaatselijke stichting besturen. Dat is waar we naar toe willen en moeten om meer grip te hebben in het land zelf. Er moesten formulieren ingevuld worden en het bleek dat ik voor een werkvergunning, waardoor je meer rechten krijgt en hebt dan alleen maar registreren, medisch gekeurd moest worden. Daar was op dat moment geen tijd voor dus dat zouden we de volgende ochtend gaan doen. Maja en ik

In de tussentijd waren Eerhard en Tanja naar het asiel gegaan. We hadden het alle drie niet hardop uitgesproken maar onze harten zaten in onze keel. Ik had er bewust voor gekozen om niet mee te gaan. Ik kon het gewoon niet aan om er te moeten staan en niet naar binnen te mogen en ik was bang voor de conditie van de honden. Ik wist ook niet wie ik er wel of niet aan zou treffen en om heel veel extra problemen te voorkomen gingen Eerhard en Tanja samen want ik weet niet wat ik zal doen als ik bepaalde mensen tegen zal komen !!

Na de politie waren Maja en ik weer naar het hotel gegaan want daar zouden de andere bestuursleden van SDB Tuzla heen komen. Iedereen werd bijgepraat en er werden een aantal dingen besproken. Al die tijd zat mijn hart in mijn keel en was ik super zenuwachtig. Toen de mensen van SDB Tuzla vertrokken kwamen Eerhard en Tanja terug van het bezoekje aan het asiel.

Wat een opluchting om te horen dat het ‘mee viel’. Tanja had meerdere bekende honden gezien en was blij toen ze o.a. Bela zag, ondanks dat Bela haar lip omhoog trok en gromde toen Tanja in de buurt van het hek kwam. De honden die Eerhard en Tanja konden zien zagen er niet uitgemergeld uit, god zei dank. Hoe de honden er aan toe zijn die nog in de schuren zitten en die niet zichtbaar waren, en hoeveel honden dat zijn is niet bekend.

We denken dat door de druk die we al die tijd uitoefenen op het asiel en de mensen die het ‘runnen’ er alles aan wordt gedaan om te proberen de honden ‘oké’ te houden. De hete adem van SDB, onze advocaat en alle andere die ons steunen, zal Mevr Sabic absoluut in haar nek voelen. Ze hoeft maar een stap te zetten en we zitten er boven op. Ook is er de laatste tijd in een aantal bladen heel slecht over Mevr. Sabic geschreven en het ziet er naar uit dat het doek begint te vallen. Deze dame heeft al die tijd gedacht dat ze boven de wet stond en dacht dat ze meer was dan wij allen bij elkaar. Doordat ze zo in de gaten gehouden wordt moet ze proberen er het beste ervan te maken want alles wordt gezien en in de gaten gehouden.

De eerste keer dat Marco en Veerle bij het asiel waren begin dit jaar waren ze geschrokken van wat ze gezien hadden. Er werd soms dagen geen eten gebracht voor de honden door Mevr. Sabic. Ze had een brief in het asiel hangen voor de mannen die er voor haar werken, dat ze geen voer van SDB aan mochten nemen. Als ze dat wel zouden doen dat zouden ze ontslagen worden. Nu lijkt het er op dat het er voor de honden iets beter was. We hopen nog steeds dat we binnenkort weer voor deze dieren kunnen zorgen.

Onze advocaat heeft ons gegarandeerd dat Mevr. Sabic terecht zal moeten staan voor alles wat ze doet en gedaan heeft. Dat hij er 100% zeker van is dat ze vervolgd zal worden en ook schuldig bevonden zal worden. De tijd zal het leren, maar het zou toch wel heel erg geweldig zijn als deze dame gestopt wordt, en de honden weer een echte kans krijgen.

Dinsdag 27 maart
Om 7 uur uit bed want ik zou deze morgen voor de medische keuring gaan. Dat is niet in het ziekenhuis maar een soort van dependance. Maja ging natuurlijk met mij mee om er voor te zorgen dat ik bij de juiste artsen terecht zou komen en dat ik wist wat ik moest doen. Al snel bleek dat er nogal wat ‘gekeurd’ moest worden. Bloed en urine onderzoek, long scan, psychiater, ogen en oren waren de belangrijkste. In Tuzla werken ze niet op afspraak en je moet dus overal wachten op je beurt. Aangezien we bij verschillende artsen moesten zijn en het er nogal druk was zouden we dit niet in de tijd kunnen doen die we er voor uitgetrokken hadden. Om tien uur zouden we naar onze opslag gaan en vandaar uit naar Orasje. In de 2 uur die hadden zou het allemaal niet gaan lukken. We zijn dus weer vertrokken en in de week in april als we weer in Bosnië zijn ga ik weer opnieuw om me dan helemaal te laten keuren zodat ik de benodigde papieren heb die nodig zijn voor een werkvergunning. Het is wel een bijzondere gewaarwording om al dit soort dingen mee te maken.

Opslag
Om tien uur zijn we naar de opslag gegaan. Eerhard wilde heel graag weten of de ‘oude’ containers, die daar ook op het terrein bij de opslag staan, te koop waren ? Er staan 16 containers, 2 hoog, die helemaal ingericht zijn (geweest) als kantoor. Dit zou helemaal perfect zijn voor ons nieuwe asiel. Er is ons beloofd dat bij de directeur navraag gedaan zal worden om te bezien of we de containers mogen hebben/kopen ?

Ado, één van de jongens die voor ons werkt en de wacht houdt bij het asiel, hadden we ook naar de opslag laten komen om kattenvoer mee te nemen voor Katica. Katica is het kattenvrouwtje in Tuzla en ze heeft ongeveer 30 katten en een 6 tal honden, waaronder de adoptie op afstand honden Cjinci en Linda. We hebben voor Katica haar dieren meer dan 100 kilo voer mee gegeven zodat ze weer even vooruit kan.
Daarna hebben we de auto met voer vol geladen om mee te nemen naar Orasje.

Bezoek Orasje
Rond drie uur kwamen we in Orasje aan. We werden warm onthaald door Svjetlana en haar man. De honden zien er allemaal top uit en wat ons al snel opviel was dat de honden er speeltjes hebben, en dus weten hoe ze spelen moeten !! Dat zijn we met de bosnische honden niet gewend want meestal weten ze niet wat spelen is. Er wordt enorm goed voor deze dieren gezorgd, 63 in totaal. Na in het asiel te zijn geweest en alle honden te hebben gezien werden we uitgenodigd om mee naar het huis te gaan van Svjetlana en haar man en daar wat te gaan drinken. We hebben daar tot half zeven uitgebreid gesproken en heel wat gelachen.

De afspraken die gemaakt zijn:
We gaan binnenkort een aantal honden van het asiel op onze site zetten voor de adoptie op afstand.
We zullen in Orasje gaan werken met de groep vrijwilligers de derde week in april als we niet in het asiel in Tuzla kunnen.
We gaan bekijken of we honden kunnen herplaatsen vanuit het asiel in Orasje.
Als we financieel kunnen helpen zullen we dat doen. We hebben deze keer 200,00 euro gedoneerd en daar waren ze heel blij mee.

Het was een prima bezoek aan het eind van deze korte trip. Sinds lange tijd voel ik me weer wat meer ontspannen en zie de toekomst voor SDB in Bosnië positief . Ik heb echt het gevoel dat we een verschil aan het maken zijn voor de honden in Bosnië. Deze strijd die we leveren, en waar velen van ons met hart en ziel mee bezig zijn, zal niet voor niets zijn.