Juni 2007 trip naar Bosnië Suze en Marco

16 april 2007, dat is het begin van de trip die we in juni maken. Want dan halen Fred en ik een moeder hond en haar kinderen op bij de lieve Elvira.
Al snel gedurende de week dat we in Orasje zijn wordt besloten dat de pups naar Nederland gehaald zullen worden, liefst ergens eind mei, begin juni. Uiteraard meld ik me meteen aan, ik laat geen kans voorbij gaan ;)

Het is dan ook al snel gepland. 3 juni zouden we vertrekken. Marco, Natasja en ik. Ik was er helemaal klaar voor. Totdat…… het een weekje werd uitgesteld.

Kwam qua drukte wel goed uit, alleen moest ik dus nog een week extra geduld opbrengen om weer naar Bosnie te vertrekken(wat is dat toch??)

5 juni, ik denk steeds aan de trip die komen gaat, stel mijn collega's en mijn jubilerende baas Kees op de hoogte, en beloof mijn collega Christie dat het verslag dit keer wat korter zal zijn!

Nog even geduld

11 juni 2007, om 8.22 uur stap ik op de trein naar Heerlen samen met Fred die dit keer na 1 halte al uit zal stappen, want iemand moet het werk doen ;)))

Bij Heerlen aangekomen, word ik opgewacht door Marco en Veerle. Ik heb er zin in en ben een beetje zenuwachtig. Maar in positieve zin. We gaan tenslotte de kindjes halen die inmiddels al bijna pubers zijn. Ik ben zo benieuwd.

Na een lange reis aangekomen om 3 uur 's nachts. Eerst het hotel in, slapen, en morgen gaan we meteen aan de slag. Alle papieren in orde maken en voorbereidingen treffen voor de terugreis. We zijn er net verdorie! Moet ik alweer aan teruggaan denken, pfffff

De ochtend verloopt nogal vreemd, want ik ben mijn portemonnee kwijt en Marco komt met het goede nieuws dat het hotel volgeboekt is en we er uit moeten!!!! Wat een begin. Eerst maar even naar het asiel. Daar aangekomen zijn we weer onder de indruk van Svjetlana en Yusuf. Die mensen werken zo hard en zorgen zo verschrikkelijk goed voor de honden en de omgeving waarin ze moeten leven, het is onvoorstelbaar. Wat nog indrukwekkender is, is de grote van de pups!!!! Ze zijn zo vreselijk groot geworden, we weten niet wat we meemaken.

Na het bezoek eerst naar de politie aangifte doen en daarna een ander hotel opzoeken. Leek allemaal oke, alleen later blijkt de kamer erg vies, de bedden zeker 20 centimeter te kort, het warme water op en we worden ook nog eens afgezet met de prijs van de kamer en de koffie, het moet niet gekker worden.

Terug naar het asiel, de pups klaar maken voor de reis en alle papieren in orde maken. Het gaat snel en vlekkeloos, en we zijn dan ook snel klaar. Dus nog even vast wat boodschappen doen, want daar zal morgen weinig tijd voor zijn.

Na een uurtje uitrusten op onze kamers zijn we naar Svjetlana gegaan. We waren voor het diner uitgenodigd. Naast een heleboel extra mensen die langskwamen was er ook weer een heleboel eten, en Marco en ik waren de enigen die het aten!!! Want het blijkt onbeleefd te zijn om mee te eten, toen we de bergen vlees en brood zagen zakte de moed ons in de schoenen, maar we hebben ons kranig geweerd ;)))

Donderdag ochtend vertrokken we vroeg naar Tuzla, eerst naar de opslag huur betalen, naar de advocaat, terug naar de opslag voor voer wat we aan Svetlana zullen geven, en als dank voor de hulp aan de katten bij de opslag wilde de directeur ons 5 katten kado geven !!!????!!!!, ja doei, doe maar 5 maanden gratis huur! Zien wij er uit alsof we ook nog eens 5 katten kunnen gebruiken??

En als je in Tuzla bent moet je langs het asiel, dus hebben we maar een poging gewaagd. Helaas, we waren nog niet boven of het blauwe autootje kwam al naar boven, en daarmee werd ook meteen de politie ingeschakeld. Geen geluk dus, geen honden kunnen zien en geen (goede) indruk kunnen krijgen van hoe het er aan toe was met alle beestjes die onze hulp zo moeten missen.

Terug naar Orasje, nog even naar de douane en daarna een poging om te slapen voor de lange reis. Helaas lukt het ons allebei om maar een uurtje te slapen. Dus maar gaan eten en even naar Svjetlana. Met z'n allen naar het asiel gereden en de pups en mama ingeladen. Was nog even puzzelen wie bij wie en waar, maar uiteindelijk gaan we om half twaalf op weg.

Een paar lastige grensovergangen, een hoop file, moeie pups, veel stress, 5 bijna ongelukken en 21 uur later komen we aan in Herwijnen. Nina en Viktor zijn onderweg al ondergebracht in Heerlen, maar Zagor, Zoe, Astor, Max en Bebce zullen in Herwijnen worden opgehaald door hun nieuwe pleegouders. Ook mama zal daar worden opgehaald, die lieve schat.

De aankomst was heftig, ik had het niet meer, was op, maakte me vreselijk zorgen om mijn kindjes en zag iedereen staan wachten, dus er was niet veel nodig om in een keiharde jankpartij uit te barsten. Ik snap het niet, die Marco, al 21 uur gereden, alleen maar pech tijdens de hele trip, maar nog steeds de vrolijkheid zelve, pffffff, hoe doet ie dat toch???

Al "mijn" kindjes zijn nu veilig ondergebracht, mama heeft een erg goede tijdelijke plek en ik voel me kiplekker.

Wat mij betreft morgen weer!!

Bedankt allemaal!!!! Zonder de pleeggezinnen en de vrijwilligers van de stichting was dit niet gebeurd. En Elvira en Svjetlana, speciaal bedankt voor het vertrouwen wat jullie in ons hebben. Uiteraard ook dank aan mijn thuisteam die het iedere keer maar weer pikt dat ik weer naar Bosnie afreis, die flexibiliteit is erg belangrijk.