Bezoek asiel 4 januari t/m 11 januari 2007
Door Willeke

8 januari 2007

Wanneer we aankomen op het asiel blijkt Virginia ook weer aan het werk te zijn. Ze heeft een aantal honden meegenomen voor een wandeling. Een mooi gezicht wanneer je haar door de bergen ziet lopen, met 5 loslopende honden, die stuk voor stuk keurig bij haar blijven.

Vanmiddag zijn we bij Ms Grozda geweest. Tjonge, wat heeft deze hond het getroffen!
Ze ziet er enorm goed uit, is vrolijk en blij.
Op dit moment zit ze nodig aan een ketting, omdat het hek nog gemaakt moet worden. Ze zijn namelijk bang dat Grozda de benen neemt, en misschien beschoten wordt door de jagers die in dat gebied actief zijn.

Bij het schoonmaken van de puppy schuur viel op dat een aantal pups, die gisteren ook al wat suffer waren verder achteruit gingen. Het hoesten werd frequenter, en niet meer oppervlakkig, en sommigen hadden er een snotneusje bijgekregen.
Aangezien kans op verbetering bij deze kleintjes klein is, hebben we besloten hen ( 6 stuks) te laten gaan.

Een nieuwe hond heeft haar intrede gedaan in de puppyschuur. Hope is haar naam.
Eind december zou ze naar Nederland komen, maar omdat ze te bang was om te kunnen pakken werd destijds gekozen voor een andere hond. De reden van haar angst was het gedrag van alle andere honden naar haar toe. Ze was het pispaaltje van de roedel en durfde haar hok niet meer uit te komen.
Inmiddels loopt ze als een schaduw achter mij en Suze aan. Wat zou het mooi zijn als we voor haar toch nog een plekje in Nederland kunnen vinden in een van onze opvang gezinnen.

Nadat gisteren de watertank kapot gegaan was door de grote druk op de scherpe stenen, en met spoed al het water uit de tank gehaald moest worden, is vandaag een poging gedaan deze te repareren.
Hazim heeft eerder als glasvezelbewerker gewerkt, en wist hoe de tank gerepareerd kon worden.
Hopelijk is de tank morgen weer waterdicht. Inmiddels is de ondergrond beschermd door een groot rubberen kleed.

9 januari 2006

Een zeer productieve en drukke dag vandaag buiten natuurlijk de normale werkzaamheden.
De watertank is weer werkzaam, en Fred heeft vandaag een gootje gemaakt van de keuken richting de uitgang van de watertank.
De mannen veegden het water, vanuit de keuken wat gemorst werd bij het klaarmaken van het voer, altijd naar buiten. Maar ipv. dat het richting afvoer van de watertank liep, liep het het asiel op. Hierdoor werd het op sommige plekken heel vochtig.
Door een gat in de keukenmuur kan het water nu via de goot worden afgevoerd. Een grote verbetering.

Ook de legertent is onder handen genomen. Deze was op veel plaatsen lek, en werd maar door een zeer klein aantal honden bemand. Deze zelfde honden hadden ook een grote container tot hun beschikking. Volgens Virginia dus nogal zonde van de ruimte.
Besloten werd om een gedeelte van het tentdoek aan stukken te knippen, zodat we daarmee de rest van de gaten in de tent konden dichten.
Want we hebben immers meer aan een kleinere waterdichte tent, dan een grote die langs alle kanten lekt.

Ook is een extra hek geplaatst, zodat in de tent een nieuwe groep honden gehuisvest kan worden, en de oude honden gewoon de container houden.
Gekozen is voor een aantal honden die op het grote veld voor problemen zorgen. Sommige zijn te ruw met andere honden, andere konden niet van onze kuiten afblijven.

Een gedeelte van het geld, wat ik opgespaard had via de donatie pot op mn werk is vandaag gebruikt voor het kopen van hooi. Een hele happening toen dit gebracht werd. Een wagen met 2 grote mooie paarden ervoor die het asiel opkwamen. Onder luid geblaf van alle honden die we snel opgesloten hadden.
Om het hooi droog te houden werd besloten dit in het asiel in een kleine ruimte achter de keuken te plaatsen. Zo kunnen de honden er ook niet bij aangezien de ruimte afsluitbaar is.
Ook is vandaag een aanhanger vol as gebracht. Dit neemt veel vocht op, en hebben de mannen dan ook gestort op plaatsen waar het water niet meer wegloopt.

Suze en ik hebben vanmiddag de gezonde pups ontwormd en gevaccineerd.
Enorm frustrerend is het wanneer je na gisteren nu weer 6 grote pups moet laten gaan omdat ze sinds gisteren enorm achteruit gegaan zijn en hoesten en snotteren bij elke stap die ze zetten.
Ook voor 5 kleine pups is eenzelfde beslissing gevallen. Hoewel ze nu nog actief waren, weten we uit ervaring dat deze mooie diertjes te klein zijn om de kou en de regen te trotseren.

Ik hou mezelf op de been door voor ogen te houden dat dit de beste beslissing was voor al deze kleintjes.
Toch zijn gevoel en verstand 2 hele verschillende, en niet samenwerkende elementen.
Iets waar ik elke keer weer enorm veel moeite mee heb en nooit aan zal wennen.

Iets anders wat me kracht blijft geven om door te gaan is het af en toe plaatsen honden in Nederland.
Het is gelukt om Hope een opvang plaatsje te geven. De schoonouders van Inge zijn de gelukkige opvangouders van dit schatje.
Lillian heeft ook aangegeven nog wel plaats te hebben voor een klein hondje. Dit zal de moeder worden van de 5 kleine puppies waar ik eerder over schreef. Na alle ellende gaat ook zij een warm huisje tegemoet!

10 januari 2007

Met dat ik dit schrijf, zit ik niet zoals gepland in een auto terug naar Nederland, maar lig ik in een Bosnisch hotel op bed, met 2 lieve honden als zeer welkom gezelschap.
Zo goed als de dag begon, hoe vreselijk is hij geëindigd.
Mijn gedachten zijn een warboel, en emoties reizen de (hersen)pan uit.

De dag begon als elk andere. Cole en ik zijn richting Jasmin de dierenarts gegaan om 2 paspoorten te regelen.
Om 9 uur stonden 2 inspecteurs voor de poort van het asiel. Ze kwamen vertellen dat Virginia de laatste handelingen vanmiddag moest komen doen om zich officieel geregistreerd te maken in Bosnië om te mogen werken in het asiel. Ook mochten wij nietw erken in het asiel omdat we geen werkvergunning hadden. We hebben maar gezegd dat we niet werkten maar alleen maar knuffelden met de honden.

Vanmorgen ben ik de berg tegenover het asiel over geweest tijdens het uitlaten van 2 honden.
Erg apart te zien, dat midden tussen de bomen ergens hoog op een berg een aantal oude graven zijn.
Eenmaal terug beneden hebben Suze en ik de 2 honden die meegaan, Hope en Polly klaargemaakt voor de reis. Beide dames lieten alles gelaten toe.
Wanneer Almir, een van de mannen ons verteld dat hij gehoord heeft dat Nevenka 6 mannen heeft ingehuurd om het asiel te gaan bewaken besluiten wij het zekere voor het onzekere te nemen, en eerder te vertrekken dan gepland.Want wat als deze mannen idd vandaag al komen, en we de 2 geluksvogels niet mee kunnen nemen.
Hoogstwaarschijnlijk een goede keuze geweest aangezien er bij vertrek van ons net een auto met 2 man aankomt en heel vreemd naar ons kijken. Beneden aan de weg richting asiel komen we nog een auto tegen met 4 man erin, die ook omhoog richting asiel gaan. In toeval geloof ik hierbij niet, dus ben blij dat we op ons gevoel zijn afgegaan.

Virgina is inmiddels richting politie met Cole, en Fred is aan het voorslapen. Suze en ik wachten bij het winkelcentrum zodat we de 2 honden bij Virgina kunnen brengen en wij nog even de tijd hebben rustig te douchen en wat te eten.
Na ongeveer een half uur belt Cole, of ik Virgina gezien heb….. Tuurlijk niet want in onze beleving is Virgina bij de politie, samen met Cole.
Later blijkt dat de politie Virginia geen papier heeft laten tekenen dat ze haar paspoort aan de politie heeft gegeven, maar een papier wat inhoudt dat ze geen toegang meer heeft tot het asiel, en krijgen we te horen dat Nevenka een nieuwe aanklacht ingediend heeft tegen Virgina.
De ongeloof die op dat moment door je hoofd gaat is niet te beschrijven. Wat een enorme klap in je gezicht.
Mensen die s'morgens nog positief naar ons zijn, “naaien” ons nu ongelofelijk.

Ondertussen gebeuren zoveel dingen, in zo’n korte tijd, dat ik eigenlijk niet eens meer weet hoe we aan bepaalde mensen zijn gekomen, laat staan hoe ik de dingen nog beschrijven kan.
Virgina heeft besloten het land te verlaten en heeft me gevraagd haar hond, Sheila, te euthanaseren omdat ze haar niet in het asiel wilde achterlaten. Iets wat ik absoluut niet kan bij een compleet gezonde, en bovenal vreselijk lieve hond, en waar ik eigenlijk nog van lig te trillen als ik eraan denk.

Ipv op haar verzoek in te gaan heb ik voorgesteld haar als 3e hond onverwacht mee naar Nederland te nemen. Na overleg met Wilma is dit gelukt. Door alle chaos was ik alleen vergeten dat we zonder paspoort de grenzen helemaal niet door komen. Een nieuw probleem dus.
Na een aantal van onze contacten gebeld te hebben blijkt dat s'avonds geen dierenarts meer te bereiken is voor een paspoort. Van een spoeddienst wat in Nederland heel normaal is hebben ze nooit gehoord.
Morgenochtend om 6 uur kunnen we uiteindelijk terecht bij een wat oudere dierenarts.

Aangezien dit de eerste optie is om weg te komen maken we hier graag gebruik van.

Ondertussen lagen Polly en Hope nog steeds bij ons in de auto vredig te slapen.
Een nacht extra in Bosnië betekent 2 honden mee naar het hotel nemen.
Nu hebben we dit bij Bristol hotel al eerder gedaan voor een paar uur, dus vol goede moed zijn we naar binnen gegaan met de honden op onze arm. En inderdaad, niemand die ons tegenhield. Geen probleem dus.

Beide dames zouden bij mij op de kamer slapen. Aan slapen kon ik echter echt niet denken en ben Polly maar gaan wassen. Deze kleine dame zat behoorlijk onder de vlooitjes en het vuil en kon een douche dus wel gebruiken.
Lief als ze is liet ze alles zonder problemen toe. De föhn na afloop vond ze zelfs lekker.
Hope was een stuk minder vies, en ik wilde haar vertrouwen in mij niet verpesten door haar nu onder dwang te gaan wassen.
Rond een uur of 2 lagen we uiteindelijk met ons 3en in een 1 persoonsbed.

11 januari 2007

Na een slapeloze nacht staan we om kwart over 6 in de morgen voor de laatste keer voor het asiel. We moeten Sheila ophalen en dan richting de dierenarts.
Sheila heeft deze nacht echter niet vast gelegen, en is de eerste 15 minuten onvindbaar.
Met een zaklamp, en de koplampen van de 2 auto’s schijnen we de omgeving af, intussen onder luid gejoel van het hele asiel.
Wanneer we op het punt staan Virgina te bellen dat ze moet komen of te vertrekken zonder hond komt madame rustig en kwispelend de berg aflopen richting ons.
Ze had de nacht in de bergen doorgebracht, en had geen idee waar al deze ophef nu voor nodig was.
Na een passende halsband en riem gezocht te hebben, en haar een chip te hebben ingebracht hebben we haar vlug in de alweer afgeladen Seat Cordoba gezet en zijn we richting dierenarts gegaan.
Daar was alles gelukkig snel geregeld, en konden we eindelijk vertrekken.

De reis is voorspoedig verlopen, alle 3 de dames hebben zich weer voorbeeldig gedragen zoals we van onze bosniertjes gewend zijn.

Onze eerste stop is bij Venlo.
Marco en Veerle staan hier al op ons te wachten om Polly op te halen en haar daarna naar Lillian te brengen.
Daarna rijden we gauw door naar Zevenaar om daar Hope naar haar opvang pap en mam te brengen.
Na even buiten kennis gemaakt te hebben met hen, wat Hope erg spannend vond heb ik haar in de auto van Corrie en Henk gezet waar ze al vrij snel rustig naast Corrie ging zitten.
Ons laatste doel was de Mc Donalds bij Voorthuizen. Hier zou Tanja mij en Sheila komen ophalen.
Rond 1 uur kwamen we aan in Dordrecht waar Sheila het genoegen had kennis te maken met Boris en Tigra, de honden van Tanja en Eerhard.
En na even de boel verkend te hebben zijn we gauw naar bed gegaan.

12 januari 2007

Sheila heeft zich vannacht keurig gedragen, en we hebben lekker geslapen samen.
Nadat ze een plas en een keutel in de achtertuin heeft gedaan zijn we op weg gegaan naar de opvang voor Sheila.
Bij het achterlaten van de laatste hond moet ik wel even heel erg slikken.
Alle 3 hebben in zo’n korte tijd echt een plekje in mijn hart veroverd, en het voelt dan ook of ik een hond van mezelf achterlaat.

Inmiddels is ook deze dag bijna voorbij, en de dingen die afgelopen week de revue gepasseerd hebben zijn soms nog maar moeilijk te bevatten.
Voor het eerst in de 7x dat ik nu in Bosnië ben geweest ben ik blij dat ik terug ben in Nederland.
Iets wat natuurlijk niet betekend dat ik in april niet weer mee zal proberen te gaan.

Suus en Fred, bedankt voor deze week. Ik denk dat we in deze week weer heel wat werk hebben kunnen doen! En dat het dat zeker waard was.

Tanja en Eerhard, bedankt voor het ophalen, en “opvangen” van Sheila en mij ;)

Wilma, bedankt voor je steun en vertrouwen in o.a. de keuzes die gemaakt moesten worden deze week.