Verslag bezoek Bosnië april 2007
door Wilma

Vrijdag 13 april
Om 06.09 uur reden we weg uit Hardinxveld Giessendam. Er was mooi weer opgegeven en we hadden er allemaal naar uit gekeken. Suze en Fred waren al vroeg vertrokken uit Zaandam. Marco en Veerle zouden ’s avonds gaan rijden. Wij waren vroeg vertrokken om de files voor te zijn en zodat we niet al te laat in de avond in Orasje (Bosnië) aan zouden komen. We waren met 2 auto’s. Eerhard en Tanja hadden Willeke bij zich. Peter en ik hadden Carin en Marina in de auto. De reis verliep prima, geen files. Zelfs niet in Duitsland rond Frankfurt.

Er kwam een heel positief smsje van Maja binnen die vertelde dat de gemeente 2 stukken grond had voor ons om naar te kijken of we dat geschikt vonden om een nieuw asiel op te bouwen. We zouden dan volgende week samen gaan kijken of er een geschikt stuk land bij zat. De stukken grond waren ook al goed gekeurd door de gemeente dus dat was ook al helemaal top. Ik begon heftig te fantaseren over een prachtig stuk land en dat we aan het eind van de week naar huis zouden gaan met het fantastische nieuws dat we land hadden gekregen en dat we weer een stap verder waren. Deze week zal er zeker een vervolg komen. Tot die tijd is het dromen geblazen, en in het achterhoofd houden dat we aan het eind van de week nog steeds niets hebben !!

De temperatuur meter staat bijna in het rood, zegt Peter ineens tijdens het rijden. We waren al ruim 600 km ver. We zijn gestopt bij een tankstation en daar werd duidelijk dat er waarschijnlijk een serieus probleem was. Met wat omwegen zijn we bij een garage uitgekomen. Daar bleek al snel dat het probleem niet in een dag op te lossen was en toen zijn we aan het bellen gegaan. Peter belde eerst de leasemaatschappij maar die konden niets doen want we waren in het buitenland. Daarna ben ik de ANWB gaan bellen en die zijn gelijk allerlei dingen gaan regelen. Uiteindelijk hebben we ruim 6 uur bij de garage op het parkeerterrein doorgebracht maar om 19.00 uur hadden we een vervangende auto, een bus in dit geval, en hadden we alle spullen overgeladen. De spullen die amper in onze auto hadden gepast verdwenen in het niets in de grote bus. De spullen die we in onze auto hadden ‘verstopt’ konden nu niet verstopt worden. De ruim 200 kilo wegende aggregaat die achterin onze auto had gestaan, en die we verstopt hadden achter benches en dekens, stond nu ‘bloot’ in de bus en er kon absoluut niet omheen gekeken worden. Als dit maar goed zou gaan bij onze geliefde Bosnische grens !!

Eerhard, Tanja en Willeke waren alvast door gereden naar Bosnië. Wachten met 7 mensen was zonde van de tijd. We waren natuurlijk super blij met de vervangende bus maar het volgende probleem was dat er maar plaats was voor 3 personen, en we waren met z’n 4en.

Gelukkig zouden Marco en Veerle pas eind van de middag vertrekken uit Nederland. Na gebeld te hebben met elkaar werd afgesproken dat we naar een plek langs de snelweg zouden gaan en dat we daar zouden wachten op Marco en Veerle zodat Carin en Marina bij hun in de auto konden. Uiteindelijk na 10 uur te hebben gewacht, eerst op het parkeerterrein van de garage en daarna bij een restaurant, konden we weer verder met onze reis naar Orasje.

Met 2 auto’s vervolgden we de reis om 22.30 uur vanuit Wurzburg en die verliep verder goed. De grenzen kwamen we goed over, ook al kon men de aggregaat duidelijk zien. Bij de Bosnische grens werd zoals we gewend zijn wel weer moeilijk gedaan. Gelukkig werden we opgehaald door een tolk die in Orasje woont en nadat Milana uitgelegd had waar het voor was mochten we door rijden. Het werd nu geaccepteerd maar de volgende keer zou het niet zo makkelijk gaan werd ons gezegd door de douane. Het voordeel van de aggregaat was dat alle aandacht daar naar toe ging. Wat we nog meer in onze tas hadden, allerlei middelen voor de operaties, bleef zo helemaal onopgemerkt.

Bij de grensovergang kwamen ook Svjetlana en haar man ons tegemoet en werden we warm onthaald. We zijn daarna door Milana naar het hotel gebracht waar we iedereen weer zagen. Het was in de tussentijd zaterdag 14 april 10.30 uur. Wat is het toch heerlijk om weer allemaal bij elkaar te zijn en te zien dat iedereen er is. Marco, Veerle, Carin, Marina, Peter en ik zijn gaan slapen. Marco en Veerle omdat die een hele nacht over hadden geslagen en wij omdat een reis van meer dan 30 uur en alleen hazen dutjes heel vermoeiend is.

De rest, Eerhard, Tanja, Willeke, Suze en Fred zijn naar het asiel in Orasje gegaan om wat spullen af te geven en zijn daarna doorgereden naar Tuzla. Daar zijn alle spullen die nodig zijn voor de operaties opgehaald. Ook Henny, de dierenarts, zou daar naar toe komen. Een aantal wilde even bij het asiel in Tuzla kijken. Toen ze richting het asiel reden kwamen ze een blauw autootje tegen wat bekend voor kwam. Nevenka zat erin. Nevenka heeft haar auto gedraaid en is weer naar het asiel gereden, druk bellend. Toen ze voor de tweede keer langs de Nederlandse auto’s reed is er netjes naar haar gezwaaid !! Wie ze gebeld heeft weten we niet maar we hebben zo’n vermoeden dat het weer de politie zal zijn geweest. De geen die naar het asiel wilde zijn niet gegaan om grote problemen te voorkomen. Één ding was duidelijk, de Nederlanders zijn weer in Bosnië en daar is niet iedereen even blij mee :-)

Om 17.00 uur hebben we verzameld en zijn we met z’n allen wat gaan drinken en eten. Het was een gezellige avond en we zijn klaar voor een week hard werken.

Zondag 15 april 07
Om 8 uur zat iedereen aan het ontbijt en om 9 uur waren we op het asiel. Het was even wennen en we moesten allemaal even ons plek vinden. Het medische team was als eerste klaar om te beginnen. Het duurde even voor er een hond kwam wat het werd ineens duidelijk dat Svjetlana het niet zo had op de sterilisaties/castraties ook al had ze aangegeven dat ze graag had dat we kwamen. Op dat moment moet ik alle moeite doen om niet gefrustreerd en boos te worden. Hoe kan men nou zeggen dat ze niet alle honden gedaan willen hebben ? Om dit te begrijpen moest ik kijken naar het land en hoe ze met dit soort dingen om gaan. Het hele sterilisatie/castratie gebeuren is totaal niet normaal hier. Je laat je hond niet ‘helpen’ en als je dat wel wilt dan kan het zijn dat de dierenarts het niet wil doen omdat het niet goed is voor de hond.....of omdat het niet de juiste tijd van het jaar is.........De dierenartsen die wel steriliseren hebben vaak geen idee wat ze doen en de wond is dan ook enorm groot en de hond heeft een week nodig om te herstellen. Het werd me nog duidelijker toen we een vrouwelijke dierenarts op bezoek kregen ’s middags. Meer daar over iets later.

Svjetlana had duidelijk moeite om de zorg voor de honden toe te vertrouwen aan het medische team. We besloten het even te laten in de hoop dat ze vertrouwen krijgt als ze ziet dat er geen enge dingen gebeuren en de honden snel herstellen na de ingreep. Dit soort dingen is hier totaal nieuw. Dat is voor ons Nederlanders niet voor te stellen maar het is echt en andere wereld.

Het klusteam begon met de voorbereidingen van een betonnen vloer. Op deze vloer zullen 6 kennels geplaatst worden die nu op gewoon op de grond staan. De planning is dat er deze week ook nog 6 nieuwe kennels gemaakt zullen gaan worden. Morgen zal het beton gestort gaan worden.

Marco, Veerle, Carin en Marina zijn in de middag naar Tuzla gegaan om daar bij het asiel te gaan kijken. Ze kwamen terug met twee hondjes ? De honden zagen er beter uit dan de laatste keer dat ze daar geweest waren vertelde Marco en Veerle.

In de middag kwam er een dame het asiel in gelopen. Ze bleek een dierenarts te zijn, zei ze. Ze wilde Henny komen helpen. Ik had er gelijk al geen goed gevoel bij (ik heb al heel wat Bosnische dierenarts gezien in de tussentijd) maar Henny wilde haar een kans geven. De eerste keer dat ze Henny hielp viel ze bijna flauw en moest ze gaan zitten. De tweede keer ging ze hechten en wilde ze een hele laag over slaan. Toen was het voor Henny genoeg geweest. Deze dame is dus dierenarts en ze werkt ook nog eens ergens in een praktijk !! Daarom hebben de mensen hier geen idee van sterilisaties want hun dierenartsen weten niet eens wat dat is en hoe ze dat moeten doen !! Heel erg treurig om te zien en mee te maken.

De bus, die onze auto vervangt, komt heel goed van pas want die dient als ziekenboeg. De kennels staan in de bus en dat werkt prima. Er zijn vandaag 14 honden gesteriliseerd.

Om 19.00 uur zijn we naar het hotel gegaan. We zijn weer met z’n allen wezen eten en hebben een leuke avond gehad. Het was een goede dag.

Morgen gaan Suze en Fred richting Bihac. Daar verblijven een moeder met 8 pups en een ander bang hondje die ze op gaan halen. Elvira, die SDB helpt waar ze kan, zorgt voor deze hondjes maar kan het allemaal niet aan en heeft onze hulp gevraagd. Bihac ligt meer dan 360 km van Orasje af en er zijn geen snelwegen in Bosnië dus Suze en Fred zullen heel de dag weg zijn.

Hopelijk horen we morgen van Maja, onze tolk en voorzitter van SDB Tuzla, wanneer we een afspraak hebben met de gemeente om bij het land te gaan kijken wat ze uitgezocht hebben voor ons.

Dinsdag 17 april 07
Omdat we nu in Orasje verbleven moesten we om half 7 in de ochtend wegrijden om op tijd in Tuzla te zijn. We hadden om half 9 afgesproken met Maja om alles nog even door te praten en de papieren te bekijken die de gemeente aan Maja had gegeven over de stukken grond die ze in de ‘aanbieding’ hadden.

De weg van Orasje naar Tuzla vind ik vreselijk. Ten eerste omdat de kwaliteit van de weg heel slecht is. Ten tweede het is allemaal binnendoor en echt doorrijden kan dus niet. Snelwegen heeft men in Bosnië niet. Ten derde, en voor mij de meest invloedrijke, het stikt er van de honden. Met grote regelmaat zie je ze dan ook langs de weg liggen, aangereden. Op bepaalde plekken zie je kleine roedels honden lopen en vraag je je af wanneer één van hen dood op straat zal liggen. De weg van Orasje naar Tuzla duurt als het tegen zit anderhalf uur, terwijl het maar net 70 km is. Deze anderhalf uur zit ik of voorin met mijn ogen dicht en mijn hoofd opzij, of ik zit achterin met mijn ogen dicht of lig op de bank zodat ik niets hoef te zien. Leuk is het in geen geval.

We waren ruim op tijd in Tuzla. Tijdens een bak koffie heeft Maja ons de tekeningen van het land laten zien. Het waren 2 stukken die niet ver van elkaar af liggen. Qua tekst werd duidelijk dat beide stukken grond waren dan 1 hectare. Van de foto’s die er bij zaten werden we niet veel wijzer. Ik was heel erg gespannen. Wat ik heel leuk vond om te zien was dat tussen alle Bosnische tekst “Stichting Dierenopvang Bosnië” te lezen was. Het was hoe dan ook nu werkelijk echt !!

Na een snelle kennismaking met de meneer die ons het land zou laten zien gingen we naar de auto’s. Vol spanning volgde we de auto met de meneer van de gemeente erin.

Het eerste stuk grond was helemaal TOP. Een groot vlak stuk land, langs een weg en geen huizen heel dicht in de buurt. Onze fantasie ging gelijk met ons op de loop. Als we nu eens dit hier.......als we nu eens dat daar......en wat zou het mooi zijn als......
Dit stuk grond zou van de ‘minecompany’ zijn, maar werd niet meer gebruikt. Dit was een super goede plek om een asiel neer te zetten.

Het tweede stuk land zag er ook heel mooi uit. We liepen er alleen niet helemaal op ons gemak. Het was een oud leger brandstofdepot. Dat is nog niet zo heel spannend. Het ‘probleem’ was dat er aan de andere kant van het kleine weggetje, waar het stuk grond aan lag, gewaarschuwd werd voor mijnen. Er waren linten gespannen om de mensen duidelijk te maken daar vooral niet te komen. Maja had ons verteld dat ze een ex majoor van het leger had gesproken en hij had haar verteld dat er helemaal geen mijnen lagen. Dat het alleen maar was om mensen weg te houden. Het oude depot werd al tientallen jaren niet meer gebruikt, ook niet tijdens de laatste oorlog. Er was op die plek ook niet gevochten dus daarom konden er geen mijnen liggen vertelde de majoor. Het verhaal namen we graag aan maar het stelde ons niet helemaal gerust. We hadden het gevoel op ‘eieren/mijnen’ te lopen.

Het stuk grond was verdeeld in verschillende veldjes. De vogels floten er net zo hard als op het eerste stuk land. Het land verschilde in hoogtes en was daardoor niet overzichtelijk. Het hoogte verschil kwam mede door de bunkers, zeker 3 stuks, die er nog duidelijk zichtbaar waren. Toen ik richting één van de bunkers liep, om er boven op te gaan staan, zei Eerhard “Wilma hou een beetje het paadje aan” Het was heel bijzonder om daar te lopen kan ik u vertellen. Onze fantasie ging hier niet met ons op de loop dus zouden we ons vooral gaan richten op het eerste stuk grond.

Maja belde naar Slavko om een afspraak te maken zodat we verder konden praten over het eerste stuk grond. Slavko had deze dag geen tijd en we spraken af om donderdagochtend om 9 uur weer bij hem op kantoor te zijn.

Na het bekijken van het land, onder het genot van wat drinken en een pizza, hebben we ruim een uur gesproken met een verslaggeefster van een krant. Ze is helemaal dol op dieren, heeft zelf ook een hond, en ze probeert het zwerfhonden probleem onder de aandacht te brengen. Probleem is dat ze niet alles mag publiceren omdat de hoofdredacteur dat niet toe laat. Als er negatief wordt geschreven over het probleem dan wordt de burgemeester in een kwaad daglicht geplaatst, omdat hij er niets tegen doet, en daar is de gemeente niet blij mee. Dus veel dingen mogen niet geplaatst worden. Ze wil proberen een artikel te maken met alle kanten belicht, als ook die van de burgemeester zelf.

Er is over van alles gesproken en het wordt me iedere keer weer meer duidelijk dat veel mensen werkelijk absoluut geen idee hebben wat er allemaal gaande is in hun stad. De verslaggeefster vertelde ook over haar eigen ervaringen met de dieren waar ze zoveel om geeft. De hond van goede vrienden was aangereden door een auto en had zijn poot gebroken. De dierenarts praktijk in Tuzla heeft de hond in laten slapen omdat ze niet wisten wat ze moesten doen !! Dat zijn toch dingen die we ons hier niet voor kunnen stellen. Het maakt me zo ongelooflijk boos. Ze durfde met haar eigen hond niet naar de dierenarts toe omdat ze absoluut geen vertrouwen heeft in deze mensen. Waar moest ze naar toe als er echt iets was met haar hondje vroeg ze zich af ? Laten we hopen dat er ergens in Bosnië echte goede dierenartsen rond lopen en dat we die op ons pad gaan krijgen.

Na het gesprek met de verslaggeefster vertelde Maja ons dat ze was gebeld door iemand die een stuk land met een huis erop te koop had en dat aanbood aan ons. In eerste instantie dachten we nee. Maar omdat we niet iets af willen zeggen zonder dat we wisten waar het precies over ging maakte we een afspraak. We spraken bij een tankstation af. Toen de meneer daar aan kwam en begon te vertellen over het land en het huis werd al snel duidelijk dat dit niet voor ons weggelegd was. Dit zou heel wat meer geld gaan kosten dan de 10.000 euro die we in gedachten hadden. We hebben de meneer bedankt voor zijn aanbod en zijn vertrokken.

Aan het eind van de middag waren we weer in Orasje.

Suze en Fred waren al vroeg deze morgen vertrokken naar Bihac om daar de moeder en de 8 pups op te halen en nog een ander hondje. Suze zou bellen als ze weer in de buurt van Orasje waren zodat wij, Willeke, Peter en ik, naar het asiel zouden kunnen gaan om ze daar op te vangen. Ook Svjetlana en Jana (tolk) zouden dan naar het asiel komen. Er was overdag al een kennel in orde gemaakt voor de nieuwkomers. We wisten al dat alleen mama en de pups mee zouden komen. Het andere hondje hebben ze niet kunnen vangen. Ik was heel zenuwachtig, vraag me niet waarom. Suze belde om 18.45 uur op dat ze er binnen een kwartier zouden zijn. We zijn snel naar het asiel gegaan en na 5 minuten wachten kwamen Suze en Fred er aan gereden. Wat een schatjes, wat een prachtige lieve moeder. Hoe het allemaal verder met deze hondjes is vergaan kunt u lezen in het verslag van Suze en Fred. Deze week is in ieder geval gebleken dat het enorme lieve en leuke pups en moeder hond zijn en we zijn plannen aan het maken om ze, over ruim een maand, op te gaan halen zodat ze een goed leven zullen gaan krijgen. Moeder hond heeft in haar jonge leven al te veel mee moeten maken en heeft een goed verder leven verdiend.

Na de honden in hun nieuwe kennel te hebben gezet, met eten en drinken, zijn we naar de rest terug gegaan die al lekker zaten te zaten. Moe en voldaan zijn we later allemaal ons bed ingedoken.

Woensdag 18 april 07
Een nieuwe dag met mooi weer, lieve hondjes, veel knuffelen en foto’s maken. Er worden dagelijks gemiddeld 15 honden gecastreerd. Tot nu toe nog steeds geen complicaties en de hondjes knappen enorm snel weer op. Het medische team is sinds gistermiddag versterkt met Sandra. Een jonge vrouwelijke Bosnische dierenarts. Ik had al eerder contact met haar gehad en ze is toen een aantal dagen op het asiel in Tuzla geweest. Sandra wil graag een eigen dierenartsen praktijk beginnen en heeft allerlei plannen om het zwerfhonden probleem in haar stad, Banja Luka, aan te pakken. Sandra kan dat niet alleen en heeft onze hulp gevraagd. Om te weten of ze een goede dierenarts is had ik haar gevraagd naar Orasje te komen om samen met ons medische team te werken. Op deze manier konden we zien wat ze eventueel in haar mars heeft. De eerste operaties zijn redelijk goed verlopen en het lijkt er op dat ze weet wat ze moet doen en hoe ze het moet doen. Ze is niet flauw gevallen en dat is een pluspunt !! Sandra zal de rest van de week mee draaien met het medische team.

Peter is vandaag weer heel de dag aan het lassen geweest. Marco heeft mee geholpen met het afwerken van de kennels. Suze, Fred en Eerhard zijn begonnen met het maken van hondenhokken en hebben er al 3 in elkaar gezet. Marina en Carin springen in waar ze nodig zijn. Carin maakt steeds de operatiesetjes schoon en houdt de honden in de ‘recovery’ in de gaten. Marina helpt Svjetlana met schoonmaken en springt af en toe in bij het medische team. Één ding is na een paar dagen Orasje wel duidelijk, heel erg hard werken, net als in Tuzla, is hier niet helemaal aan de orde.

Vandaag werden we getrakteerd, door een aantal mensen die bekenden zijn van Svjetlana, op vissoep. Deze soep werd vers voor ons bereid. We waren er niet allemaal weg van want in Bosnië wordt de vissoep op een wel hele bijzondere manier klaar gemaakt. Alles, maar dan ook alles, gaat de pan in en wordt mee gekookt. Hoofden, vinnen, eitjes en al wat er nog meer aan en in een vis zit. De meeste van ons hebben de soep op en ik moet eerlijk zeggen dat het een heerlijk soepje was.

Donderdag 19 april 07
Vandaag moesten we, Eerhard, Marco en ik, weer naar Tuzla toe. Om 9 uur hadden we een afspraak met Slavko. De ‘deputy mayor’ en chef van de afdeling stadsontwikkeling. We wilden verder praten over de stukken land die we dinsdag gezien hadden. Inpakken en meenemen had het mooiste geweest maar zo makkelijk zou het niet gaan. Er was ons dinsdag verteld dat het eerste stuk land van het mijnenbedrijf was. Tijdens het gesprek werd duidelijk dat het nu ineens niet zeker was of het wel van het mijnbouwbedrijf was !! Het kon zijn dat het stuk land van een andere eigenaar was die het tijdelijk ter gebruik had gegeven aan het mijnenbedrijf jaren geleden. Er moest dus uitgezocht gaan worden van wie het land werkelijk was. Aangezien bijna alles in Bosnië nog met de hand gaat en er weinig computers zijn kun je wel nagaan dat dit niet zomaar in 5 minuten opgezocht is. We kunnen niets doen voor we weten van wie het land nu werkelijk is. Het is steeds heel frustrerend om dit soort dingen te ervaren en het lijkt maar niet op te houden.

Omdat we niet voor één gat te vangen zijn gingen we proberen om bij het mijnbouwbedrijf te gaan praten. Misschien konden ze daar wel gelijk zeggen of het van hun was of niet. We zijn eerst langs Faruk, advocaat, gelopen en hij heeft gelijk een afspraak voor ons geregeld. Binnen een half uur zaten we bij een meneer van het mijnenbedrijf te praten. Jammer genoeg kon hij ons ook niet vertellen van wie het stuk land was. Hij liet iemand komen en die kreeg de opdracht om het uit te gaan zoeken. Maja liet haar telefoon nummer achter en de meneer zou bellen als ze meer wisten. Jammer genoeg zijn we dus nog geen stap verder.

Na wat gegeten te hebben zijn we weer naar Orasje gegaan. We hadden graag nog even met de advocaat gesproken maar die had onverwachts bezoek gekregen en had geen tijd.

Vanavond waren we allemaal uitgenodigd bij Svjetlana en haar man Joesoef voor een barbecue. Aan het begin van de avond hebben we de contracten getekend die we met Orasje aan gaan. We gaan namelijk binnenkort een aantal honden op afstand op onze site zetten uit het asiel. Ook hebben we een contract gemaakt voor het plaatsen van honden van Orasje in Nederland. Dit om problemen in de toekomst te voorkomen. Na de contracten was het tijd om te ontspannen. Het is een hele gezellige leuke avond geworden waarin we helemaal zijn vol gepropt met eten en drinken. Henny, Joesoef en Svjetlana hebben nog ‘gespeeched’ en er zijn zelfs nog wat tranen gevloeid. Uiteindelijk lag iedereen moe en volgegeten op bed.

Vrijdag 20 april 07
De laatste dag vandaag. We waren wat eerder op het asiel omdat de burgemeester zou komen. Er waren nog 2 honden voor castratie, Svjetlana had haar eigen honden mee genomen, en er zou nog een kat gebracht worden die iets aan zijn pootje zou hebben. De burgemeester was op tijd. We hebben gezamenlijk het asiel rond gelopen en Svjetlana vertelde wat er allemaal gedaan was en wat er nog nodig was. De burgemeester liet weten dat ze niet veel kunnen doen (dat zeggen ze allemaal !!) Ik vertelde hem dat dit kleine asiel in Orasje een asiel is om trots op te zijn want het is volgens mij de mooiste en best georganiseerde van heel Bosnië. Dat deed hem goed en toen hij werd geïnterviewd voor de lokale tv zender liet hij weten daar heel blij mee te zijn. Toen hij weg wilde gaan heb ik hem nog even mee genomen naar de pups uit Bihac want die doen ieders hart smelten. Hij vond ze geweldig om te zien en kon het niet weerstaan om er één te aaien. Hij vertelde dat hij zelf ook 2 honden had. Ook Svjetlana en ik moesten voor de camera komen en hebben ons ‘verhaal’ verteld. Later die middag vertelde Sandra dat haar moeder had gebeld en in de krant in Banja Luka had gelezen dat er Nederlandse vrijwilligers in Orasje aan het werk waren en dat er hondjes mee naar Nederland zouden gaan !!

Hopelijk wil de burgemeester van Orasje wat meer gaan doen voor de zwerfdieren in zijn dorp en voor het kleine asiel wat het dorp rijk is.

Na de 2 castraties kwam de meneer, die de dag ervoor zijn hond had gebracht, de kat brengen. Het arme dier was in zoutzuur terecht gekomen en zijn linker achterpootje was voor de helft verdwenen. Het laatste deel van zijn ‘stomp’ was een kwab met vlees wat helemaal rood was. Het zag er heel naar uit en Henny zei dat de kat heel veel pijn moet hebben (gehad). Henny besloot om het pootje te amputeren. Na een uur lag de kat weer in de benche wakker te worden. Hopelijk knapt hij snel op en zal hij geen pijn meer hebben.

In de tussentijd waren Willeke en Suze alle medische dingen aan het sorteren en uitzoeken. Het is handig als we weten wat we de volgende keer weer nieuw nodig hebben. De medische spullen zullen bij Svjetlana opgeslagen blijven. Er waren weer heel wat spullen gebruikt deze week, al was het niet zo druk geweest als we allemaal gewend zijn in Tuzla. Er waren meer dan 60 honden gecastreerd, zelfs ook honden waar Svjetlana in het begin van zei dat ze dat liever niet had. Naarmate de week vorderde des te meer vertrouwen kreeg ze in de ‘dokter’. Dit was de eerste keer dat ze zoiets mee maakte en het was een hele stap om dit allemaal zo toe te laten.

Het klusteam heeft tot één uur gewerkt en is daarna ook op gaan ruimen. Ik heb nog wat laatste dingen besproken met Svjetlana, nog een aantal foto’s gemaakt en toen zijn Peter en ik naar het hotel vertrokken. Wij zouden ’s avonds eerder gaan rijden want wij moesten op de terugweg in Wurzburg onze bus omwisselen voor een andere auto waar we mee naar Nederland konden. We zouden een paar uur eerder vertrekken in de hoop dat we weer aan konden sluiten met de rest die de hondjes mee zouden nemen. Er zouden 12 hondjes mee naar Nederland komen. Het waren er heel de week 11 maar op het laatste moment besloot Marina om de kleine pup, die bij Svjetlana verbleef, te adopteren. Er waren 3 auto’s en de hondjes zouden daar over verdeeld worden. De anderen zouden om 22.00 uur de hondjes op gaan halen.

Ik wilde natuurlijk heel graag bij de aankomst zijn maar of dat zou gaan lukken was de vraag. Om half 8 precies vertrokken Peter en ik naar Wurzburg.

Zaterdag 21 april 07
Om half 6 in de ochtend kwamen Peter en ik in Wurzburg aan. We waren veel te vroeg maar ik had niet ergens durven stoppen om even te slapen omdat ik niet wist of we anders wel om 8 uur op de juiste plaats zouden staan. De vervangende auto werd precies op tijd afgeleverd en we waren niet snel daarna weer onderweg naar huis. De rest had ruim anderhalf uur voorsprong in de tussentijd en omdat ik heel graag bij de aankomst wilde zijn heb ik gevraagd of ze wat minder hard wilde gaan rijden zodat wij iets op ze in konden lopen. Uiteindelijk kwamen we 5 minuten later aan. De honden hadden zich weer super goed gedragen in de auto’s. Binnen korte tijd was het weer een lekkere drukte van alle mensen die hun hondje op kwamen halen. Het is en blijft een bijzonder iets om thuis te komen met de ‘nieuwelingen’.

Het was een bijzondere week. Absoluut niet te vergelijken met Tuzla, waar we gewend zijn aan chaos, drama en bizarre situaties. In Orasje waren er geen pups of honden die ingeslapen moesten worden omdat ze ziek waren. Er heeft geen abortus plaats gevonden omdat er geen zwangere honden waren. Er zijn 65 honden gecastreerd en 1 kat heeft een poot amputatie ondergaan. Er zijn geen complicaties geweest en alles is super goed verlopen. Er zijn hokken gebouwd en rennen gemaakt. Het was een week zonder gekke, moeilijke of zware beslissingen. Voor ons was het een verademing en het bewijs dat er wel degelijk mensen in Bosnië zijn die het goed voor hebben met de dieren die er leven moeten op straat. Mensen die er al hun liefde en tijd in stoppen om deze dieren te helpen. Wij zijn er trots op hier deel aan te kunnen zijn en we zullen dan ook zeker blijven helpen in Orasje.

Deze trip is er veel gedaan. Dit is mede mogelijk gemaakt door Dutchy Puppy. DP heeft ons 2250,00 euro gedoneerd om te gebruiken voor Orasje. Van dit geld is er 1500,00 euro gedoneerd aan Orasje voor materiaal. Voor dat geld is er o.a. beton gestort. Er is zand, dakplaten en alles wat nodig is om rennen van te maken gekocht. De aankomende weken zullen de rennen afgebouwd worden en zullen er weer meer honden zijn met een dak boven hun hoofd. De overige 750,00 euro worden gebruikt om de medische spullen van te betalen voor de castraties die gedaan zijn. Dutchy Puppy SUPER BEDANKT namens alle hondjes in het asiel in Orasje !!

Dankzij de donatie van een lasapparaat heeft Peter de hele week kunnen lassen en rennen kunnen bouwen. Paul Valster heel erg ENORM BEDANKT voor deze gulle donatie !!

Dan wil ik nog iedereen bedanken die mee is geweest en zich weer voor de volle 100% heeft ingezet. Henny, Willeke, Marco en Veerle, Tanja en Eerhard, Suze en Fred, Carin en Marina en natuurlijk Peter. Zonder deze mensen zou SDB niet zijn wat het nu is !!

Lieve Groet,
Wilma de Joode (voorzitter)