21-06-2006

Hoi Allemaal,

Dat was een gekke dag! Op die mooie datum 20-06-2006 was er 's morgens nog de hectiek rond het online gaan van mijn website. In de loop van de ochtend kreeg ik een mailtje van Andrea en meteen daarna een telefoontje van Wilma. Het duurde even voor Marja uit een bespreking op haar werk was en we elkaar konden spreken, maar toen wisten we: oké, we zetten alles opzij, nu eerst Tsigra!

Na een bakkie koffie/glaassie water bij Andrea pasten we het net nieuw gekochte tuigje (wilma had ons overtuigd). Dat was nog even passen, stellen, goochelen en, ja,  hij zat goed!

Andrea liet Tsigra voor het laatst uit, want toen ik haar aan de lijn had keek ze alleen maar om naar Andrea. Ze deed een plasje en een poepie en in het 'barrel' zoals andrea haar auto noemt (wij noemen het 'wauw, een auto!') reden we naar het station waar Andrea en Tsigra afscheid  namen.

Tsigra liep met ons mee. Niet supervrolijk, maar ook niet heel timide. Ze had denk ik nog niet goed door dat ze Andrea en Quinten voorlopig even niet meer zou zien.

Marja tilde Tsigra in het station op, terwijl ik de riem stevig vasthield. De trein stond al klaar en we hadden een eersteklas kaartje gekocht (in verband met de spits op de terugreis), dus we konden in een afgesloten privécoupe gaan zitten. Tsigra is natuurlijk de hele reis niet van schoot geweest! Aanvankelijk was ze wat bangig (ze hijgde veel), op stations ronduit angstig (dan trilde ze), maar in de loop van de reis werd ze steeds rustiger en na drie kwartier ging ze gewoon liggen en was het allemaal goed.

Op het station in Apeldoorn was het druk. Marja oefende haar spierballen en droeg mevrouw de koningin uit de trein en van het perron af. We pakten de fiets waarmee we waren gekomen en liepen snel van de drukte weg want Tsigra was er duidelijk niet op haar gemak. De hele loopreis naar huis (twintig minuutjes) schrok ze van elk geluid wat ze hoorde, maar haar staart stak wel steeds vrolijker de lucht in. Tegen de tijd dat we bijna thuis waren was het alsof we al elke dag met haar liepen! Tsigra was vrolijk en blij.

Onderweg waren we één klein minihondje tegengekomen waar onze stoere Tsigra met een megaboog omheen was gelopen.

En toen naar binnen. Nijn maakte luid mauwend kennis met Tsigra. Ze roken een beetje aan elkaar en daarmee was de kennismaking gedaan. Nijn is niet heel blij (nu moet ze aandacht delen), maar een drama maakt ze er ook niet van. Elmo was wel direct zoek. Een uur later zagen we hem op zolder liggen en in slowmotion bewegen. Bang!

Tsigra week niet van onze zijde. Het huis vond ze totaal niet interessant, als ze maar bij ons was: lekker op schoot of naast ons op de bank.

We maakten een bak eten voor haar, maar dat wilde ze niet. Voor onszelf maakten we ook een bak eten en mevrouw kwam meteen bietsen. Sorry Tsigra, dat kan niet, nu moet je je mand in.

De mand. De mooie mand met voetprints. Welke maat hadden we moeten kopen? We hadden er een gezien die volgens ons echt te groot was, de verkoopster vond dat het niet snel te groot was, maar we namen toch maar een maatje kleiner. Maar zelfs hier verzoop ze in! (Ze was alweer duidelijk kleiner dan we ons in ons hoofd weer hadden voorgesteld). Ze had snel door dat de mand haar plekje was en in de loop van de avond ging ze er zelf naartoe.

Marja moest de kat van haar ouders nog verzorgen (ze zijn op vakantie) en ik moest nog even wat dingen voor mijn website achter de computer doen: ik ging dus naar boven. Tsigra piepte ondertussen al af en toe, maar dit vond ze echt niet leuk. Ze kon echter gewoon naar boven en ik wachtte af of ze dat ook zou doen. Jahoor, al snel kwam ze stapje voor stapje voorzichtig naar boven gelopen, bleef even in het halletje, stak haar neus in de twee andere kamers en kwam toen voorzichtig op me af al roepende: ik wil op schoot. Hoe onhandig (maar verschrikkelijk lief!) is het om achter je computer te werken met een hond op schoot! Madam legde haar koppie te ruste op mijn polsmatje en ging lekker slapen terwijl ik RSI ontwikkelde door de rare houding die ik aan moest nemen. Tja, niet handig. Oké Tsigra, je moet er maar af lieffie! Meteen begon ze weer te piepen/huilen. We vroegen ons af of het nou de heimwee naar Andrea en Quinten was of dat ze ook doorhad dat ze zo een manier had gevonden om aandacht te krijgen, dus we besloten het even te negeren. Het werkte: Tsigra sprong op het bankje achter me en viel prompt in slaap.

Toen ik naar beneden liep, bleef ze zelfs boven liggen! We hebben haar vol enthousiasme moeten roepen en haar moeten ophalen om haar weer beneden te krijgen. Elmo was ondertussen in slowmotion de trap af geslopen en lag bovenop de kast in de woonkamer. Hier bleef hij liggen. Oren naar achteren, haren overeind, maar hij was in elk geval in dezelfde ruimte!

Tijd voor Tsigra's eerste echte uitlaatsessie door ons. Andrea had gezegd dat ze bij haar de eerste twee dagen niets had gedaan, dus dat verwachtten we nu weer een beetje. Nee hoor, na honderd meter kwam al de eerste plas! We juichten luid en prezen Tsigra de hemel in. We deden nog net geen rondedansje, maar het moet een gek gezicht zijn geweest: de een juichend, de ander het plasje filmend...

We rommelden wat in de keuken terwijl Tsigra luid zat te piepen en steeds naar ons keek. We negeerden haar en zagen in onze ooghoeken dat ze één brokje uit haar bakje haalde en dat opat. Een tweede haalde ze er ook uit, maar at ze niet meer op.

We gingen wat later naar bed dan normaal en keken wat tv. Tsigra lag naast ons op de bank en viel weer als een blok in slaap. Haar pootjes begonnen ineens heftig te bewegen: ze maakte een hoop mee in dromenland! Iéts beweging kenden we wel van al onze beesten, maar dit hadden we nog nooit gezien: alsof ze rende in haar slaap! Ze was echt ver weg.

Wij brainstormden ondertussen over waar we haar de nacht zouden laten doorbrengen. Andrea had nog gezegd dat ze papieren kan stuk bijten, dus leek ons de woonkamer niet geschikt. Oké, de keuken dan maar? Maar de afwas stond er nog en is het hier niet te klein? en moeten we haar niet meteen laten wennen aan waar ze voortaan zal slapen? We waagden het erop: ze mag in de woonkamer. Kooien van Sammy en Charlie goed dicht (ze had er nog totaal geen aandacht aan geschonken, maar ze al wel gezien), dikke knuffel en naar boven. Met de herinnering nog vers in ons hoofd van een weekje hond een jaar geleden die het eerste uur bleef blaffen gingen we naar bed. Maar Tsigra was rustig!

We vielen als een blok in slaap.

Marja werd half zeven wakker van een vaag geluid. Wat was dat? Ojee, Tsigra heeft natuurlijk het hele huis verbouwd, heeft alle kussens van onze bank kapot gegeten en zit nu natuurlijk te kauwen op onze houten meubels!

Marja haastte zich naar beneden en werd laaiend enthousiast ontvangen door een blije Tsigra. De woonkamer zag er nog spik en span uit!

Even later ging ik ook naar beneden en werd even enthousiast begroet.

Tijdens het uitlaten kwam Tsigra een grote hond tegen. Ze rolde meteen onderdanig op haar rug. Ze deed een plasje en poepte ook!

Eten wil ze nog steeds niet (net als elmo die ook al niets meer eet sinds Tsigra er is. Wel sliep elmo gezellig op bed gelukkig (maar nu is hij alweer zoek)).

Het was bij Tsigra een continu gespring op en af de bank, dus vonden we dat ze maar vooral moest leren in de mand te liggen. Op de bank mag, maar alleen als wij er bij zijn (of als we het niet zien). Ik had ooit nog een mand (dezelfde kleur met voetprintjes erop) gekocht toen ik Elmo erbij kreeg onder het motto: kunnen ze samen gezellig inliggen. Vergeet het maar! De mand was over dus haalden we die naar beneden: dit bleek een prima maatje voor Tsigra te zijn! We brachten haar er naartoe, prezen haar weer de hemel in en blij ging ze liggen.

Nu ik weer achter mijn computer zit te schrijven, ligt mevrouw weer achter me op het bankje te slapen, helemaal van de wereld.

Conclusie: het gaat boven verwachting goed. Ze is ook vrij rustig, dus Elmo leert ook wel wennen aan haar.

Jullie horen weer gauw van ons!

Heidi en Marja

22-06-2006

Hoi weer!

Nog maar 2 dagen bij ons, maar we zien elk uur verandering in Tsigra's gedrag. Ze eet vrij goed, plast en poept (geen bloed meer), haar ogen zijn niet meer zo rood (wel heeft ze een wondje bij haar voorpoot;, daar waar de band van het tuigje langs loopt, dus die heb ik afgedaan en toch maar een halsband om). Ze slaapt nog steeds heel erg veel en lijkt helemaal niet veel behoefte aan uitlaten te hebben. Voor een wandeling moeten we haar van haar slaapplaats vandaan halen en daarna gaat ze meteen weer liggen.

We hebben haar nageltjes geknipt (geen probleem) en haar geborsteld, dat vond ze duidelijk heerlijk.

Vandaag hebben we haar voor het eerst twee uurtjes alleen gelaten. Expres wat papieren laten slingeren om te kijken of ze daar wat mee doet. Helemaal niets! Alles zag er nog precies zo uit als toen ik wegging. Ik kwam door de tuin binnen en zag haar op de bank staan, voorpoten op de vensterbank en naar de straat kijken. Toen ik binnenkwam wist ze niet hoe gek ze moest doen, wat een welkom! Net als 's morgens trouwens, tjonge, wat is ze dan blij!

Ze is duidelijk een heel slim beessie. Als wij consequent zijn in regeltjes, zal ze die binnen no time volgen. Als we eten moet ze bijvoorbeeld in de mand. Dat zeiden we de eerste avond al. Vandaag wilde ze meteen weer bij ons zijn, maar we stuurden haar weer naar haar mand en nu bleef ze er de hele tijd liggen totdat we klaar waren.

Uitlaten gaat prima. We kwamen weer een enorm grote hond (maar een eersteklas goedzak) tegen. Tsigra bleef een eind van hem vandaan staan (en keek overduidelijk de andere kant op alsof ze wilde zeggen: ik zie je echt niet hoor!). Ik bleef met de vrouw staan praten terwijl de goedzak graag wilde kennismaken met Tsigra, maar door het baasje strak gehouden werd.

Ik vond het al heel wat dat Tsigra niet op haar rug ging liggen, maar op een gegeven moment ging ze zelf naar haar toe en besnuffelden ze elkaar! Wat een dappere hond hebben we toch! Zo'n enorm bakbeest! Terwijl ze dinsdag nog met een dikke boog om het kleinste hondje van de wereld heenliep! Wat een overwinning.

Ze durft op het uitlaatveldje ook steeds iets verder bij ons vandaan te lopen (we hebben zo'n uitschuifdingriem).

Ze schrikt nog wel regelmatig, maar veel minder dan eerst.

Elmo eet ook weer af en toe en durft zelfs soms in dezelfde kamer te lopen als waar Tsigra is (als Tsigra maar niet beweegt).

Vanmorgen was het even schrikken. Ze waren allemaal in de woonkamer. De deur was dicht. Elmo wilde door het kattenluikje naar de gang, maar we hadden het kattenluikje nog dicht zitten. Toen hij aan het luikje ging krabben liep Tsigra heel vriendelijk naar hem toe, maar zodra zij aan hem ging ruiken schrok Elmo zich kapot en wilde zo snel mogelijk weg, maar omdat we een gladde vloer hadden gleden zijn poten eerst uit. Op hetzelfde moment schrok Tsigra ontzettend van de schrikreaktie van Elmo en bij haar gebeurde hetzelfde: wilde wegrennen, maar haar poten gleden uit. Het was een hoop herrie en daar schrok Nijn ook allemaal van en die liep uit boosheid naar Tsigra toe, mauwde in haar oor en gaf haar een klap. Ik was stomverbaasd.

Hoe dan ook: het gaat helemaal goed hier! En steeds beter!

We laten jullie snel weer wat horen.

groetjes,

Heidi en Marja