Liza en Louis

Louis kwam terug van adoptie na ruim een jaar geadopteerd te zijn geweest. In augustus 2006 werd Louis liefdevol opgevangen door zijn pleegmoeder Elzemarie. Louis zou bij Elzemarie blijven tot we een nieuwe vaste plek voor hem vonden. Jammer genoeg reageerde er niemand op Louis, waarschijnlijk waren mensen bang dat zijn gebruiksaanwijzing te moeilijk zou zijn. Deze week kwam het geweldige nieuws van Elzemarie dat Louis bij haar mag blijven. Samen met Jack en Liza (Liza komt ook uit Bosnië) zal Louis het driespan blijven vormen wat hij al bijna een jaar doet. Wij zijn enorm blij voor Louis want een beter thuis kan geen hond zich wensen....

04-04-08

Hoi Cokkie,
toevallig, ik dacht er net over weer eens wat te sturen omdat beide al weer een poos bij me zijn.

Tja, Louis....
Louitje is de brekebeen onder het drietal. Of eigenlijk, hij is te onhandig en te houterig. Louis is steevast degene die struikelt, de poot onder de deur krijgt, tegen deurposten of hekken oploopt, valt over zijn eigen voerbak, een afstapje mist, te vroeg de auto springt en dus tegen een dichte deur springt, etc. Het is te kort door de bocht om te zeggen dat louis onnozel is want het is een heel slim hondje, maar hij kan niet zo goed vooruit denken of inschatten wat er gaat komen. In het begin was louis heel nerveus en onrustig. Nu begint hij al brutaal te worden, dus dat gaat prima. In het begin was hij ook duidelijk het 'stadse' hondje. Kijk die andere twee van mij zijn boere plattelandshonden, ze rollen in de stront, vreten de bak met kippevoer leeg. Zijn niet bang voor bagger of een slootje, en graven links rechts graag een muis of een rat op. Het heeft bij Louis de nodige overredingskracht gekost om eerst maar eens in die natte bermen te gaan lopen in plaats op dat schone asfalt. Want dat levert natuurlijk vieze pootjes op..... Maar na een half jaar durfde hij, met grote sprongen dat wel, door de berm en slootkanten te springen. En nu snuffelt hij met de andere twee gewoon lekker in het gras en door de bermen. Maar Louis is altijd de schoonste van de drie....
Louis houdt niet van regen of harde wind en hagel. Dan gaat hij daadwerkelijk met zijn neus op mijn hakken lopen. Een paar weken geleden waaide het verschrikkelijk hard. En ik loop met de honden buiten het dorp, op de vlakte. Het waaide zo hard dat Louitje zwabberend als een dronkenaard over het pad ging. Ik lag dubbel van het lachen. Maar toen kwam er plots zo'n harde windvlaag dat ie zo, direct, de sloot in waaide. Hahahaha. Vervolgens bleef hij natuurlijk wat verschrikt en met bang koppie in die sloot staan. Probeer dat er dan maar eens uit te krijgen, want die pootjes van hem zijn zo dun dat ik altijd bang ben dat ik ze breek. En ik had zelf ook niet veel zin om nat te worden. Inmiddels hadden Jack en Liza zich rondom mij verzameld, en Liza stond met zo'n blik naar Louitje te kijken dat het cynisme er af droop.... Maar goed, hij moest toch die sloot uit, want zijn gezondheid is natuurlijk niet sterk en ik zag hem al met een longontsteking in zijn mand liggen.... Jack aangekeken en commanda "VAST" gegeven. Die ouwe neut is de sloot in gekletst, heeft Louis bij zijn halsband gegrepen (VAST!) en de sloot uit gesleurd. Blijkbaar zit er voor Jack niet veel verschil tussen een stok of louis, Vast is Vast. Louitje stond bibberen op de kant, in jas gewikkeld, met sjaal vastgeknoopt, naar de auto, naar huis, in warm bad en met kruik in de mand. Volgende dag geeneens een kuchje. Wel keek hij toen wat met een scheel oog naar de sloot toen hij er langs liep en Liza keek wat pesterig achterom naar hem.....
Louis is een dapper hondje. Hij heeft veel aandacht nodig, want over het algemeen is hij heel onzeker. Daarom brult hij zo naar vreemde honden. Maar op het moment gaat dat best goed sinds ik ze dagelijks in de auto laadt en buiten het dorp met ze loop. Hij komt daar niet zoveel honden tegen waardoor hij relaxed wordt. Op een mooie dag komen we ze af en toe tegen, maar hij is goed af te leiden. Wat ook goed werkt, maar educatief natuurlijk totaal onverantwoord is, is Louis even optillen als er een hond aan komt. Hij geeft dan nog een paar blaffen maar blijft rustig en kan ze na kijken. Kortom hij poept bijna in zijn broek van angst. Hij staat nu ook zo goed onder commando dat het hem zelfs lukt om naar me toe te komen als hij een hond aan ziet komen. In het eerst half jaar had hij dan een waas voor zijn ogen en jakkerde er opaf (hij heeft zo eens een bordeaux dog van de straat afgejaagd! De baas van die dog lag in een deuk.... gelukkig maar...) Nu als hij een hond ziet tijdens het wandelen wil hij er eerst op af, remt en hoort mij en komt vervolgens terug. Dan ben ik zo trots op hem! Hij leert daarin ook van Liza en Jack, zij benaderen vreemde honden bijna altijd vriendelijk. Maar het blijft spannend voor Louis. Er zijn dan dus ook dingen die ik niet met hem doe. Eens een lange wandeling in de bossen maken doe ik alleen met Liza en Jack. Want Louis is dan zo gespannen, omdat het voor hem onbekend terrein is (vindt hij eng) en hij ruikt allemaal vreemde hondeluchtjes en raakt daardoor gestressed en is alleen maar bezig met het opletten of er niet een vreemde hond aankomt. Kortom dat is heel bedreigend voor hem. Ik neem hem dan weer eens lekker mee als ik in het veld ga lopen, hij kan dan van verre zien of er wat aankomt en er wordt daar minder met honden gelopen dus ruikt hij ook geen honden waardoor hij ervan kan genieten. Bij de dijk lopen vindt hij ook nog redelijk spannend. Sowieso wandelen op nieuwe plekken maakt hem nerveus. En op een gegeven moment begint hij dan tegen me aan te drentelen. Ik til hem dan even op, loop een poosje met hem op mijn arm, geef hem wat schouderklopjes en knuffels terwijl hij even kan uitrusten. Vervolgens zet ik hem dan weer neer, geef hem een zetje en dan kan hij er weer even een kwartiertje tegen. Dapper springt hij dan naar de anderen toe.
Het is gewoon ontzettend leuk om te zien hoe hij groeit in zijn ontwikkeling. Zo liep ik laatst met ze buiten en Jack vond een stok. Liza gaat zich daar dan brullend mee bemoeien met als gevolg dat ze samen mij die stok komen brengen. Tot mijn grote verassing begon louitje zich er ook mee te bemoeien en knaagde wat aan het uiteinde van de stok. De trots straalde van zijn koppie af. Toen hij losliet maakte hij wat onhandige kalversprongen van blijdschap en deed het nog een keer. Kijk, dan weet ik dat het goed met dit hondje gaat.
Zijn gezondheid gaat prima, hij blijft natuurlijk snel benauwd en het is duidelijk te zien dat hij niet zo sterk is, maar hij heeft al een paar keer tien kilometer met mij hardgelopen! Dat doet hij in zijn eigen tempo, wetend dat we op hem wachten. Als de andere twee samen buiten spelend jakkeren, dan volgt hij ze op een afstandje. Buiten meespelen met jack en lies durft hij nog niet (hij vangt ook altijd de klappen op of wordt ondersteboven gelopen), maar hij rent wel met ze mee. Dat is al leuk om te zien. Oja, ooit een hond gezien die met plezier een rauwe ui eet? Of voor wie elke avond een appeltje geschilt wordt omdat ie dat zo lekker vindt? Jawel Louis! 't is alleen oppassen met wijnglazen. Als je naar de wc gaat zuipt hij ze gauw leeg.
Louis is een knuffelhondje, een echt schoothondje. Hij vindt het heerlijk om dicht tegen je aan te liggen, op schoot, of tegen je benen. Ik had eens een vriendin op bezoek die Louis nog niet goed kende. Toen het midden in de nacht was, wilde ze eigenlijk nog niet weg, want als ze op moest staan, zou ze louis wakker maken die op haar schoot lag te slapen..... helemaal gek is ze van hem geworden. Zo gaat het meestal met hem. Vreemden die hem zien hebben eerst niet zoveel met hem. Vooral als louis hun hond verrot scheldt. Maar als ze dan later hem nog eens zien als ze bijvoorbeeld koffie bij me drinken, dan zien ze de echte louis. En dat is een ontzettend lief en aanhankelijk hondje. Louis is een hondje die altijd een herkansing nodig heeft, hij is namelijk niet zo goed in het maken van eerste indrukken. Maar de tweede indruk die hij maakt is vaak verpletterend.


Nouja, en dan Lies. Liza is een hond die haar aandacht opeist. Dat komt ze je wel vertellen. En als je niet luistert pakt ze je mouw beet en laat ze niet meer los. Liza is trouw, lief, mooi, ondeugend, teerhartig, waakzaam en enorm lui. Ze is de meest luie bordercolliekruising die ik ooit heb gezien. het is zelfs zo erg, dat als we een rondje gaan hardlopen, ze halverwege het rondje gaat zitten wachten tot we weer bij die plek uitkomen. Terwijl kneusje Louis dat rondje dapper loopt! Ik ben met Liza zo enorm blij. Ze is echt het maatje van Louis, die twee spelen heel veel. Louis kruipt ook vaak bij haar op het kussen om dicht tegen haar aan te slapen. Liza is ook eigenzinnig. Zo gaat ze 's avonds echt niet naar buiten als ze niet wil. En echt niet, betekent ook echt niet. Ik kan dan gaan sjorren en trekken en duwen, maar ze laat zich als een zandzak in elkaar zakken en dan is er niets meer mee te beginnen. Liza is altijd vrolijk, en is enthousiast. Als ik thuis kom gaat ze op haar achterpoten staan om eens flink geknuffeld te worden. En als ik een paar dagen weg ben geweest en haal ze bij mijn vriendin op, dan is Liza degene die helemaal loopt te piepen en van slag is en mij niet meer los wil laten.
Liza is gewoon zo'n fijne hond dat ik nooit een dag spijt heb gehad dat ze bij me is komen wonen. Zij is een verrijking. Ik kan me ook niet meer herinneren hoe het was zonder haar.
Zij is de hond van de idiote dingen. Zij slaapt vaak op haar rug, met alle poten de lucht in. Wil 'snachts niet in haar mand slapen maar op de deurmat. Is ook de hond die inmiddels door heeft hoe je ouderwetse houten deurkrukken kunt omdraaien!!!! waardoor ik midden in de nacht met doodschrik wakker wordt om dat er drie honden op mijn bed springen, dolgelukkig dat ze me gevonden hebben! Zij is ook de hond die gaat spookhuilen als ik de telefoon niet opneem, of dat er een andere hond moet plassen en waarschuwt me zo dat ik mijn bed uit moet. Maar zij is ook de hond die tot treurens toe de vuilnisbak over de kop haalt, het blik met meel opende, en opvrat waardoor ze helemaal onder het deegzat toen ik thuiskwam. Ze is een fanatieke jager, heel erg gericht op muizen. En ze vangt ze ook veel. Zodadelijk komt het broedseizoen weer, dat betekent dat ze het ene eendenest na het andere gaat vinden. Dat is wat lastig, want ik wil voorkomen dat de eenden hun nest verlaten wanneer Liza hun de stuipen op het lijf hebben gejaagd. En oja, sinds vorige zomer is Liza uit zichzelf gaan zwemmen. Ze is met Jack meegegaan. Eerst vond ze het maar niks en verzoop echt, maar op een hele warme dag, na hardlopen was ik hun kwijt. Jack duikt meestal de sloot in tijdens het hardlopen om even gauw zijn buik af te koelen. Dus ik ging terug om te kijken waar ze waren, en daar zwommen ze in een brede tochtsloot. En toen bleek dat liza heel goed kon zwemmen.....

En Jack? Jack is jack. Hij gaat zijn eigen gang, is en blijft de baas maar bemoeit zich weinig met de anderen, grijpt alleen in als het moet. Hij is inmiddels tien, maar is de fitste van alle drie. Misschien straalt hij zijn zachtaardige karakter zo goed uit dat de andere twee dat overnemen. Hij is zo gehoorzaam dat ik automatisch ervan uit ga dat de andere twee dat ook zijn. En weet je, dat zijn ze dus ook.
Ik heb mijn honden nooit vast, behalve als het ergens verplicht is. Ik ga met alle drie tegelijk hardlopen, en ze volgen me op de voet. Als mensen horen dat ik drie honden in huis heb denken ze dat het dus een bende is. Maar zodra ik bezoek heb, krijg ik steevast de opmerking dat het niet te geloven is dat ik drie honden heb, omdat ze zo rustig zijn dat je amper merkt dat ze er zijn. Drie honden betekent natuurlijk wel dat ik na mijn werk voornamelijk met hun bezig ben. Ik heb mijn werkdagen zo ingericht dat ze nooit meer dan twee dagen overdag thuis zitten. En dat werkt zo enorm goed. Op mijn vrije dagen krijg ik ze amper hun bed uit omdat ze gewend zijn overdag te relaxen, en 's avonds en 's ochtends vroeg er flink tegen aan te gaan. Ik wandel elke dag tenminste tien kilometer met ze, waardoor ze lekker hun energie kwijt kunnen. Eigenlijk geldt dat dan alleen voor jack, lies is zo lui dat ze liever blijft slapen en louis moet na het lopen eerst een uurtje naar bed.....

Lang verhaal, conclusie: het gaat heerlijk met ze.
Hoi Elzemarie

5 juni 07

Oke,

De kogel is door de kerk. Louis zal definitief bij mij blijven met de rest van de kudde.

Louitje trekt zich echt enorm super aan Liza en Jack op. Lies is echt zijn maatje en ze lopen samen de hele dag te kloten. Het liefst als ik sta te koken, dan vallen ze steeds over elkaar heen rollend tegen me aan. Het is ook zo grappig te zien hoe ze samen spelen, ze proberen ook steeds in elkaars poten te bijten net zo lang tot er een onderste boven gaat (liesje vaak) waarna louis zich echt helemaal op haar stort. Fysiek trekt ie dat natuurlijk niet, het is dan ook een gepuf, gehoest en gehijg van hem, totdat hij een aantal kotsgeluiden maakt, kokhalst, lucht kotst en weer verder kan. Waarna het liedje zich weer herhaald.

Wat ik zo bijzonder vind en waar ik me steeds weer over verbaas is dat hij dus nog steeds aan het veranderen is. Het is altijd zo dat waar ik zit de honden gaan liggen, ondanks dat ze overal hun kussens en manden hebben. Louis lag altijd ergens gestressed in een houding die eigenlijk meer een klaar voor de start leek dan lekker ontspannen liggen. Maandenlang heb ik hem steeds omgedrukt, pootjes onder zijn lijf weggetrokken zodat hij leerde op zijn zij liggen, lekker onderuit. En nu, als ik op de bank zit, kruipt hij helemaal onder mijn benen, samen met Jack, en rolt zich heerlijk op en ligt het liefste met zijn kop op mijn voet. En kan zich helemaal overgeven. Ook ben ik hem regelmatig kwijt want dan ligt hij op het gras (dat is andere kant van de tuin) in het zonnetje te dommelen, zonder steeds de wereld bij elkaar te brullen als er iemand over de stoep loopt of bang is dat we hem alleen laten, hij begint steeds meer te ontspannen. Wel lachen, laatst waren we met de dakkapel aan de voorkant van het huis bezig, en hadden we een hekje open staan. Lies en Jack blijven meestal op het kerkpad bij ons liggen (is een voetpad waar mijn huis aan staat). Op een gegeven moment komt een overbuurman aanlopen met Louitje in zijn armen, of wij ook een hondje kwijt waren. Louis was gezellig bij hem naar binnen gestapt en bij hem in de keuken gaan zitten. Hij vindt namelijk iedereen aardig. Alleen heeft de buurman vier stevige boxers, die hem nog niet gezien hadden......hihihi.

Wat ook leuk is om te zien hoe ze met botten omgaan. De honden krijgen met regelmaat zo'n buffelhuid bonk. Louis ook, in begin was t'ie in paniek (gottegottegottegot wat moet ik hier mee) totdat ik hem leerde hoe hij moet knagen. Dus niet krampachtig staande maar iets proberen, maar liggen, poot er over en kauwen maar. Elke keer weer, totdat hij begreep hoe het moest. Alleen kan hij nooit een beginnetje maken, dus laat ik Lies of Jack eerst even kauwen waarna ik hun bonk met die van Louis omwissel. Als er een begin is platgekauwd kan hij verder! Nu is het zo dat Lies en Jack elkaar wat bonken betreft het licht in de ogen niet gunnen. Dus zodra er een naar de keuken loopt om te drinken, neemt de andere een snoekduik, snaait het bot weg en springt weer terug. Lies kan dat echt super goed. Maar poets Jack ook niet uit. Louis begint dat nu ook te begrijpen maar doet dat dus nog onnozel. Probeert zo onopvallend mogelijk bij zo'n bot langs te slenteren om het dan zo tussen neus en lippen door mee te nemen. Gaat natuurlijk altijd nog mis. Maar levert wel gillers op. Zo wilde Lies laatst drinken, stond op, liep weg naar de keuken, bedacht zich halverwege, ging in volle vaart terug, was nog net Jack en Louis voor en pakte haar bot op. Ging met bot en al naar de keuken om te drinken en stond wat te mopperen bij de waterbak. Want ja, hoe ga je drinken als er twee van die hyena's achter je staan om je bot te snaaien. Dus eerst probeerde ze het met bot en al in dr bek om te drinken. Ging niet. Stond weer even te mopperen, liet vervolgens plompverloren haar bot in de waterbak vallen (ik zeek in mijn broek) ging drinken, stak daarna weer haar kop in het water, viste de bonk er weer uit en ging met een onverstoorbaar druipende kop triomfantelijk weer naar haar kussen om verder te kauwen. Louis en Jack bleven wat beteutert achter......

Ik kan er nog om gieren.

Hoi

Elzemarie

Liza hier nog in het asiel in sept 2004

Kerst Groeten van Liza en Jack

19-05-2005

Het is inmiddels al weer een maand dat Liza bij ons woont. En zoals dat dan met al onze dieren is gegaan, weten we al niet eens meer hoe het was zonder haar. Terugkijkend zie ik dat we een heel goed besluit hebben genomen.

Het begon eigenlijk ruim twee jaar geleden. Jack, onze kruising border/labrador was toen vijf. Het eerste jaar groeide hij bij anderen op, waar hij eigenlijk redelijk getraumatiseerd vandaan kwam. Ik kreeg een hond in huis, waarvan ik dacht dat het een hazewind was omdat hij zo mager was, die als een spook door huis sloop. Eigenlijk was hij alleen maar bezig om vooral niet gezien te worden. Toen hij begreep dat het bij ons veilig was en hij best een rondje om de tafel mocht lopen kwam hij langzamerhand los. Toch heeft hij de eerste anderhalf jaar gezwegen. We waren ervan overtuigd dat hij niet kon blaffen, of überhaupt geluid produceren. Nu weten we dat Jack heeeeeeel hard kan blaffen. Verder kon en wist hij niets, behalve zijn naam en ‘komen’. Hij ging als een slagschip aan de riem over straat en op cursus werden we afgewezen. En nu! Met veel geduld hebben we een fantastische border die meer dan 22 comando’s kent, variërend van oversteken, vooruit, linksaf/rechtsaf etc. Hij is dol op balletjes, zwemmen, fietsen en hardlopen met ’t vrouwtje. Maar we merkten aan hem dat hij ons overdag miste. Niet erg, maar hij had behoefte aan een maatje. Dus wij zoeken. Nou, dat viel niet mee. Voorwaarde was dat het wederom een border kruising moest zijn, omdat dat type hond heel goed bij ons past. En we wilden geen pup, want daarvoor moet je thuis zijn vinden we. We zijn ongeveer alle Nederlandse stichtingen en asiels afgeweest. Daar hebben we een redelijke kater van overgehouden. Het gros nam ons niet serieus. Variërend van: ‘werkende mensen kunnen geen hond opvoeden of houden’ tot ‘mevrouw in uw situatie lijkt me een hond niet geschikt’. Razend werden we. Er was niemand die bij ons kwam kijken hoe we woonden of hoe we met Jack omgingen. Vooral ook omdat hij bij mensen vandaan kwam die niet werkten en het gelukt was om hem binnen 11 maanden volledig de vernieling in te helpen! En dan te bedenken dat ik in dertig jaar al vijf honden heb gehad en getraind variërend van stabij tot dobermannen. Er was slechts een stichting die ons serieus nam, maar die hadden nog geen passende hond.

We bleven zoeken en vonden uiteindelijk op internet via Collie en Co een foto van Liza. Haar blik trof ons. Dat waren de ogen van een hond die we zochten. Ze was zelfverzekerd en gericht op mensen. Die eigenschappen zochten we. Toen nog niet wetende dat ze in bosnie zat. Affijn, naar Wilma gemaild niet rekenende op een reactie. We waren dan ook verbijsterd dat ze vrijwel direct reageerde en notabene serieus ging overwegen of Liza bij ons mocht wonen. Wij zaten natuurlijk helemaal in de zenuwen: ‘stel je voor dat ze mag komen, hebben we genoeg bakken, genoeg manden, en vooral: de heining moet omhoog!’.

Na een aantal malen contact en foto’s heen weer sturen kregen we het mooiste cadeau. Liza mocht bij ons wonen. Dat was begin maart.

Ze zou 16 april in Nederland en dus bij ons komen. De stress sloeg toe. We hadden net onze tuin helemaal over de kop gehaald om het opnieuw in te richten. Alle hekken waren weg, het was een open ruimte. Met man en macht (alle buren, vrienden, familieleden) hebben we de heining geslagen, voor de zekerheid variërend van 1,50 m tot 2.00 meter. Stel je voor dat ze kon springen. Ook rondom het terras, waar de honden overdag zijn, als we werken, moest af. Hekken timmeren, betongaas knippen, flexen en zagen. Op 15 april om 24.00 uur was de buurman nog met de cirkelzaag bezig om het laatste hek af te maken om het op 16 april (D-day) op te hangen. Klaar!!!!

Wij naar Valkenswaard, wat toch wel een ritje is vanuit Noordwest Friesland. Bij Wilma aangekomen bleken ze net alle honden uitgeladen te hebben. Het krioelde van de honden. Wim en ik stonden het even te bekijken, en ik zei nog: ‘kijk ze hebben zelfs een kruising new foundlander mee’! ’t Bleek Liza te zijn. Tien kilo zwaarder en een halve meter hoger dan we dachten. Maar ’t was duidelijk, deze hond zou niet over een hek van twee meter kunnen springen. Daar was ze veel te dik voor!

Vrijwel direct hebben we Liza meegenomen, terug naar de Wadden. Wat ons opviel was dat ze zo ontzettend rustig was. De hele rit heeft ze op mijn hand geslapen. Voortdurend contact zoekend. Ruim drie uur later, kwamen we aan. Meesje ons twee jarig ex-katertje die maar niet wil groeien en nog geen turf hoog is, stond al klaar. Daar moet ik wat meer over vertellen. Toen ik dit huis kocht zat er een zwerfkat bij. Die besloot mij aardig te vinden en trok bij me in. Nooit katten gehad, en het was een halve siamees. Zo een die rustig door je kopje thee loopt omdat hij het verrekt om er om heen te stappen. Toen deze stierf kreeg ik van vrienden een nieuw katje. Helaas werd zij na een jaar doodgereden. Dezelfde vrienden brachten mij toen Meesje. Het was een broertje van de vorige, maar een nest later. Wij hebben geen verstand van katten. Maar wel van honden. Dus hebben we Meesje opgevoed als een hond. (Meesje Zit!, Gaat af!, op je plaats en blijven!) Met als gevolg dat ze voor geen hond bang is en met elke hond wil spelen. Op zijn manier dan. Meestal betekent dat dat hij achter een paal gaat staan, een hond opwacht en deze dan ‘keelt’. Hond en baas krijgen een hartverzakking en we zien Mees dan in een deuk liggen.

Kortom Mees was voor de donder niet bang van Liza. Ook weer opgelost.

Toen Jack. Die stond boven op de terp al op hoge poten te wachten: “Wat flikken jullie me nou?” Na kort contact ben ik ze beide direct gaan uitlaten. Geen gesodemieter, Liza ook gelijk los. We houden van duidelijkheid en als ze er vandoor ging wisten we dat gelijk.

Liza ging er niet vandoor. Ze bleef keurig bij me en kloste mee. Even hebben we gedacht dat er niet meer vaart in zat dan klossen, maar de volgende dag jakkerde ze achter een stel eenden aan. Liza kon hard lopen….

Ik had de hele week vrij genomen om haar wat thuis te maken in ons leven. Eigenlijk was dat amper nodig. Vanaf dag 1 deed ze alsof ze altijd al bij ons gewoond heeft. Voor ons was dat iets anders. Jack is een voorbeeld hond. Hij zal nooit iets in zijn hoofd halen wat niet mag. Zoals snaaien, tegen de tafels op staan, of op de tafel klimmen. Liza dacht daar heel anders over. Ze stond overal tegenop, snaaide wat ze zag, ongeacht of wij erbij waren of niet. En ook de kippetjes vond ze heeeeeeel interessant. Dat snaaien hebben we nog niet onder controle, en waarschijnlijk zal dat ook nooit gebeuren. En de haan heeft het vege lijf moeten redden door over het hek te vliegen. We hebben een middag naar hem gezocht op de terp (weer met man en macht) en na een uur of wat kwam hij wat beschaamd en gehavend klokkend terug. Hup weer heinen. Kippehok afheinen, loopruimte afheinen. Gelukkig hebben we een ruim erf en veel betongaas.

Na dag drie kende Liza de commando’s ‘zit, blijf, naast en af’. En voor een heel lekker koekje kan ze dat op en neer heel snel afraffelen. Nu na een maand zijn we al heel wat verder. Liza ontpopt zich als een speelse pup. Veel kent ze niet, maar ze leert ontzettend makkelijk. Van het woord Foei kent ze inmiddels de betekenis. Ze luistert eigenlijk heel goed. Vooral nu ze door heeft dat we het tegen haar hebben. Ze loopt keurig naast aan de riem, gaat automatisch al zitten als ik stop en houdt het al vol om op zes meter afstand te ‘blijven’’ . Hardlopen en fietsen frustreert haar een beetje, vooral omdat Jack los mag. En dat laat Jack haar ook duidelijk weten.

Langzamerhand bouwt ze haar conditie op. Kloste ze eerst naast de fiets en kon ze een rondje van drie kilometer in draf niet volhouden, nu heeft ze regelmatig ruimte voor een flinke galop. Ze is inmiddels 24 kilo, dus is ze al vier kwijt. Volgens de veearts nog drie te gaan. Dus bewegen! Maar we moeten voorzichtig zijn, want ze heeft nog geen eelt op haar poten zoals Jack die rustig 25 kilometer draaft.

Ook het loslopen gaat goed. Jakkerde ze eerst achter alles aan wat opvloog, nu kan ze naast me zittend (wel likkebaardend) naar eenden kijken die op de akker scharrelen. En als ze de spurt er in wil zetten luistert ze, vooral als ik Foei! roep. Vol schuld gaat ze dan hijgend op haar rug liggen.

Ook naar mensen is ze vriendelijk. Wel blijven we alert, want ze vindt niet iedereen aardig. Zo heeft ze de buurman al geknepen. Maar vreemden mogen haar aanhalen en dan gaat ze uitgebreid tegen ze aanhangen. Thuis is ze heel er op mij gericht. Eigenlijk net als Jack. Ten aanzien van knuffelen vindt ze dat ze voorrang heeft, want als ik Jack aanhaal duwt ze haar dikke kont er tussen en schuift Jack weg. Als ik haar dan weg duw en maan af te gaan bijt ze me in mijn tenen, in mijn elleboog of broek of in jacks poten. In de hoop dat we de vrijpartij opgeven en zij aan de beurt is. Ja, ze is jaloers. Andere honden mag ik eigenlijk ook niet aanhalen want dan gromt ze naar ze.

Opvallend is dat ze zo sociaal is. Nu na een maand mag ik allemaal grapjes met haar uithalen, zoals op de buik trommelen etc. Als we aan het koken zijn moeten we voortdurend over twee honden heen stappen. Ze is vol vertrouwen dat we niet op haar gaan staan en blijft rustig door snurken (schooien).

Dat laatste gaat steeds beter. Eerst konden we geen boterham eten waar Liza bij was. Nu leert ze dat ze op afstand mag schooien, maar toch niets krijgt. Wel moeten we alert blijven ten aanzien van het snaaien. Zo heeft Liza twee maal achterelkaar de helft van de gemarineerde bieflapjes van het aanrecht opgevreten. In dat geval is Wim ook iets te verwijten, want een ezel stoot zich in het algemeen…….. Hij wel.

Ook naar Wim luistert ze steeds beter. Nam ze eerst een loopje met hem, merkend dat hij minder ervaring met honden heeft, nu weet ze dat ook hij het woord Foei kent. Maar af en toe mislukt het nog. Eergisteren was ik het pinkster diner aan het koken. Wim zou de honden uitlaten. Liza had al helemaal geen zin, want het rook erg lekker naar vlees. Wim nam ze mee (Meesje klost dan ook mee) en opeens riep mijn vader : Liza is op retour’ Klopte, Wim had Liza losgelaten waar we ze uitlaten, en was op sprong terug gerend naar huis. Naar ’t eten. Wim er natuurlijk achter aan met grote stappen (geïrriteerd) en we hoorden hem mopperen ‘rotmeid, rottige meiden altijd”….

Later doet Liza dan boete, door dicht bij hem te schuiven als hij in de schommelstoel zit. Een paar knagen aan de poten van de stoel te geven, daarna aan zijn sokken en dan zijn hand opzoekend. Vooral erg scheel kijkend…Zo te zien smolten ze allebei weg.

Met betrekking tot de kippetjes lijkt het ook beter te worden. Onze kip heeft gebroed en vijf kuikentjes geproduceerd. Omdat het kippenhok in de tuin staat, waar de honden overdag niet bij kunnen, maar wel alle katten van de buurt en ratten en wezels, hebben we besloten ze in de oude voliere te stoppen. Dat is eigenlijk niets meer dan een grote rommelbak van gaas. Maar ze staat op ’t terras. En daar zitten de honden overdag ook. Die houden het erf dan schoon van de katten. En Liza zit niet eens achter de kippen aan. De hele meute zit in de voliere inclusief haan, van de honden alleen gescheiden door gaas en tot nu toe (afkloppen) heeft Liza geen enkel drijf-of jachtinstinct naar ze getoond. Zoals het bij Jack was zal het nooit gebeuren, daar scharrelde de kippen tussen zijn benen door en verjoegen hem van zijn drinkbak. Liza is feller. Wellicht omdat het een meid is. Maar tot nu toe hebben wij nog niets kunnen merken van de pittige en felle tante die het zou zijn. Waarschijnlijk komt dat omdat ze hier niet hoeft te strijden voor aandacht of eten. Het is duidelijk wat haar plek is, wat wel en niet mag, ze krijgt volop beweging en wellicht minstens zo belangrijk ook volop rust. Of misschien komt het omdat we wel moeilijkere honden hebben gehad met een ruime gebruiksaanwijzing.

Of misschien is ze hier wel helemaal op haar plek.

Vast staat dat ze ontzettend lief is, heel gemoedelijk en altijd vrolijk en opgeruimd. Ze onderwerpt zich aan Jack en ook Meesje Rules! Misschien is dat het ook wel, ze is hier geen baas. Dat is Jack en dat is ook duidelijk. Ze doet ook opvallend veel dingen na die hij ook doet. Zo groeit haar interesse voor balletjes. En kan ze inmiddels net zo triomfantelijk met een gesnaaide tennisbal aanlopen als Jack. Af en toe de grommetjes laten horen die hij ook doet als hij er weer een gejat heeft van de tennisbaan. Uit pure blijdschap laat hij dan een heel arsenaal geluiden horen. De gemiddelde burger krijgt dan de schrik van zijn leven want die denken dat de hond hem minstens gaat aanvallen.

We hebben ook gemerkt dat ze een doetje is. Dat werd duidelijk toe ze met De Kat van de buurt kennismaakte. Deze kat had als kitten Jack al eens achterna gezeten tot op ons erf. Sinds dien hebben die twee wat met elkaar want Jack wacht hem altijd op als we gaan lopen. Maar de kat is vals tegen elke andere hond. Zo ook Liza. Die liep niets vermoedend bij het huis langs waar ze woont. Liza was al los en wij liepen voorop. Opeens hoorden we een gekrijs. Liza. Achterna gezeten door De Kat. Niet mooi meer, wat kan die hond krijsen. Terwijl de kat haar niet eens aanraakte. Wij konden Liza niet redden, want we bezeken ons van het lachen. Tot het Jack wat te gortig werd. Hij jakkerde naar Liza toe, rende de kat ondersteboven, waarna Liza ook snel weg kon. Jack kuierde weer rustig naar ons met een blik van ‘geen gesodemieter in mijn roedel’. Jack is sindsdien een stoer mannetje.

Ook voor Jack heeft de komst van Liza goed uitgepakt. Was hij volgens Wim eerst neurotisch en had hij geestelijke ondersteuning nodig, vooral wanneer hij vanaf acht uur ’s avonds al steeds naar de keuken rende voor eten terwijl hij dat toch pas om tien uur kreeg, nu heeft hij die zenuwtrekken niet meer. Jack lijkt rustiger en zelfverzekerder. Langzamerhand mag Liza af en toe een heel klein beetje met hem spelen. Maar hij houdt nog wel vast aan zijn imago. Jack is de baas. Inmiddels drinken ze tegelijk een bak en mag Liza zijn bak uitlikken als hij het eten opheeft. Er wordt niet naar elkaar gegromd of gevochten. Af en toe stapt Liza bij hem in de mand, wat wordt toegestaan en ook buiten zoeken ze elkaar op. Vaak liggen ze dan ‘dood’ naast elkaar. Geen gezicht natuurlijk.

Samenvattend kunnen we stellen dat het een goed besluit is geweest om Liza een plek bij ons te geven. Zowel voor Liza, als voor Jack, als voor ons. Ze brengt ons vreselijk aan het lachen om de gekke streken die ze heeft.

Elke ochtend als we die kop met dat piekhaar boven de onderdeur van de keuken zien uitsteken maakt ze ons blij. De manier waarop ze ons begroet (op de achterpoten staand stil knuffelen) toont ons dat ze ons mag en blij is ons te zien. Hoe kan je dag beter beginnen door op zo’n blijde manier verwelkomt te worden door twee honden. Die elke ochtend het heerlijk vinden je weer te zien. Of al haal je maar een broodje op het dorp en ben je nog geen vijf minuten weggeweest, dan weer zo’n welkom te krijgen. Dat is toch een geschenk!

Wilma bedankt.

Elzemarie en Wim.

De eerste ontmoeting tussen Elzemarie en Liza.