September 2005 zijn we (mijn man en ik) mee geweest naar Tuzla om te helpen in het dierenasiel “Opstanak”

De eerste dag ontmoette ik een hondje die mij heel zacht in mijn oor beet, ze probeerde zich heel stil tegen me aan te drukken tijdens het knuffel moment met alle andere honden.

Dit ritueel herhaalde zich nog eens twee dagen en toen was het raak. Ik kon me moeilijk van haar los maken, het had zoiets vertrouwds, vanzelfsprekends. Om het verhaal kort te houden, we hebben haar meegenomen naar Nederland. Ze is ongeveer 7 maanden oud, ze heet Lara is heel lief, rustig, sociaal, aanhankelijk en past zich gemakkelijk aan bij onze twee gecastreerde reutjes.

Wij hebben geen dag spijt van onze enigszins impulsieve daad.

Natuurlijk weet ik dat er in Nederland ook honden zijn die wachten op een tweede kans maar zoiets speciaals bij een hond, dan moet je die kans grijpen om te ontdekken wat je elkaar in dit leven te bieden hebt.

Wilma bedankt voor deze ontdekking.

Veel liefs Renneke